Συνέντευξη

«Η ζωή μου είναι μια σειρά από σοκ»
Της Χάρης Ποντίδα

Τρεις εγχειρήσεις, ένα κάταγμα και τρία εγκεφαλικά μετά η Αρλέτα επανέρχεται δριμύτερη.
Και ολίγον «ανισόρροπη», όπως αστειεύεται
Όταν κατάφερε να διαβάσει ξανά- ακόμα μέσα στο νοσοκομείο ήταν- διάβασε τρία βιβλία μαζεμένα. Και τα τρία του Αντώνη Σουρούνη. Παρά το γεγονός ότι δεν διαβάζει πια λογοτεχνία. «Ποίηση προτιμώ. Δοκίμια. Και κόμικς. Για τα κόμικς τρελαίνομαι. Έχω όλα τα άλμπουμ του Λούκι Λουκ, της Μαφάλντας, του Ιζνογκούντ και του Αρκά…».

Κάπως έτσι είναι λοιπόν ένας άνθρωπος που βγαίνει ξανά στον κόσμο. Σκυθρωπός και μουντός και ταυτόχρονα γεμάτος διάθεση να ανοίξει τη συζήτηση και να μιλήσει για τα πάντα. Αδιαπέραστος, βαρύς, συγκρατημένος και ταυτόχρονα με την ελαφρότητα παιδιού. Πάντα ήταν έτσι η Αρλέτα (σκέφτομαι). Όπως τη θυμάμαι, έτσι είναι και σήμερα. Τα πατζούρια μονίμως κουφωμένα, αλλά μια έντονη αχτίδα ήλιου να μπαίνει…

Η συζήτησή μας είχε αφετηρία το νέο της (διπλό) CD «Και Πάλι Χαίρετε», που περιέχει νέα και παλιότερα κομμάτια. Με την αίσθηση μιας ορεξάτης παρέας που ενορχηστρώνει με άλλη ματιά (του Βασίλη Ρακόπουλου), τα ερμηνεύει ξανά (η ίδια) και τους δίνει την easy listening ατμόσφαιρα ενός ακουστικού δίσκου στον οποίο μετράει και ο ήχος.

Όσο για τη φωνή; Αναπάντεχα νεανική.

«Είναι η τρίτη φορά που πιάσαμε τα τραγούδια αυτά. Και βέβαια δεν το περίμενα να τελειώσουν. Όταν ξεκινάς κάτι δύο φορές, και σταματάς λόγω ανωτέρας βίας, το παίρνεις και λίγο περίεργα. Και την τελευταία φορά… Άσε… Έπεσε ο ρελές».

Αλλά μάλλον έχετε γερή κράση…
Τι να πω. Δεν μου αρέσει να το πολυλέω, αλλά από το 2000 έως το 2008 είχα τρεις εγχειρήσεις, ένα κάταγμα και τρία εγκεφαλικά. Αυτό το τελευταίο με έστειλε κανονικά. Πήγα κι ήρθα…

Απ΄ ό,τι βλέπω ήρθατε όπως πριν…
Όχι ακριβώς. Μόνο καθιστή μπορώ να τραγουδήσω. Η ισορροπία μου δεν επανήλθε ποτέ. Καταλάβατε τώρα. Ήμουν που ήμουν ανισόρροπη, τώρα φαντάσου τι γίνεται. Αλλά έτσι ή αλλιώς ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος που κυκλοφορούσε πολύ…

Αναρωτιέμαι. Πώς συνυπάρχει η απόλυτη έκθεση- όταν βγαίνετε στο κοινό- με τον άλλο σας, τον πιο κλειστό εαυτό;

Δεν είναι εύκολο να απαντήσω. Είναι απότομο. Ένα σοκ. Η ζωή μου είναι μια αλλεπάλληλη σειρά από σοκ…

Η σκηνή είναι σοκ;
Βέβαια. Και έκπληξη. Επειδή υπάρχουν μεγάλα διαστήματα που δεν τραγουδάω, είναι κάθε φορά σαν πρώτη φορά. Σαν πρώτη και τελευταία.

Καλό ακούγεται αυτό…
Καλό η κακό, αυτό είναι. Δεν αλλάζει.

Έχετε αγωνία πριν βγείτε; Τώρα που θα βγείτε στο «Παλλάς»;

Όχι αγωνία. Κάτι σαν τρακ θα το έλεγα. Αλλά τελευταία το απολαμβάνω πολύ περισσότερο το live. Ο φόβος σας ήταν να μη σας φύγει καμιά νότα;

Δεν εξηγείται εύκολα. Όταν ξεκίνησα να δείτε. Έτρεμαν τα χέρια μου, ίδρωνα… Ακόμη κι όταν τραγουδούσα δεν έφευγαν τα συμπτώματα του φόβου. Δεν ήμουν εγώ άνθρωπος για να βγω να τραγουδήσω .

Τότε που ήσασταν στη Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών λέτε…

Τότε ήταν τα πιο ανέμελά μου χρόνια. Οπότε είχατε μπει σε μια τέχνη που είναι πιο μοναχική από το τραγούδι.

Οτιδήποτε κάνει ένας καλλιτέχνης- ακόμη και ο ηθοποιός- στην ουσία του είναι μοναχικό. Αν Το κάνει- και δεν Τον κάνει.

Τι είναι αυτό που κάνει; Αναπτύσσει μια βαθύτερη επικοινωνία με το κοινό;

Για να επικοινωνήσεις με τον απέναντί σου πρέπει πρώτα να τα πεις με τον εαυτό σου. Το πιο δύσκολο απ΄ όλα.

Η τέχνη σας δεν σας βοηθάει σ΄ αυτό;
Σίγουρα. Και ορισμένες φορές κάτι καταφέρνεις. Κι όταν το καταφέρνεις, βαθαίνεις, κι όλο βαθαίνεις. Και στο τέλος μπορεί να χαθείς μέσα στο χάος και να θες πολύ καιρό να βγεις.

Το ζητούμενο ποιο είναι για σας;
Ένα μέτρο χρειάζεται σε όλα. Για να μην την πατήσεις από τη νόσο των δυτών. Όπως εγώ…

Που ξαναβγήκατε στην επιφάνεια…
Τελικά πρέπει να είμαι πολύ πεισματάρα. Δεν μπορώ να σας το εξηγήσω. Εμένα με θρέφουν τα όνειρα.

ΙΝFΟ

Συναυλία απόψε στις 21.00 στο «Παλλάς» (Βουκουρεστίου 5, Τηλ.: 210-3213.100). Εισιτήρια: 20-80 ευρώ.

«Όχι Αρλέτα, Αρλέτες έπρεπε να υπογράφω…»

Θυμάται τότε που ο Γιώργος Παπαστεφάνου την πήρε από το μανίκι και την πήγε στον Πατσιφά – «συναντηθήκαμε σε μια εκδρομή, τσακωθήκαμε, εγώ όλο με καβγάδες προχωράω»- και ξαφνικά βρέθηκε με δίσκο. Μόλις είχε μπει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.

Kαι μετά;
Έπειτα από εκείνη την ωραία τριετία αρρώστησα. Ήμουν 23 ετών. Φυματίωση. Και αναγκάστηκα να σταματήσω. Δεν ξέρετε πώς καθορίζεται η ζωή ενός ανθρώπου από τις αρρώστιες. Ξέρετε, δεν είναι μόνο αρνητική η επίδραση. Είναι και θετική. Αρκεί να ξέρεις να τη διαχειριστείς.

Δηλαδή…
Αρχίζεις από την αρχή και είναι όλα καινούργια. Είναι κάτι που εύχομαι να μην το πάθει κανείςαλλά εγώ δεν το αλλάζω με τίποτα.

Γιατί;
Γιατί όταν βρεις τον παλιό σου εαυτό ξανά, συνειδητοποιείς ότι έχει προστεθεί ένας ακόμα. Εγώ δεν θα έπρεπε να υπογράφω Αρλέτα. Αρλέτες έπρεπε να υπογράφω…