[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μια μέρα που ΄βρεχε, που ΄βρεχε μονότονα

Σάββατο με βροχή, είπα άντε, να της την κάνω τη χάρη, να φτιάξουμε γλυκό.

Βουτάω λοιπόν τη συνταγή, βουτάμε και την κολλητή από το σπίτι της και κατευθείαν στο σούπερ μάρκετ να αγοράσουμε τα υλικά. Όλο αυτό το σκηνικό, άμα το φανταστεί κανείς, έχει μια εσωτερική ανάταση, ένα κέφι από μόνο του. Και όντως το πλατσούρισμα μέσα στη βροχή κι εκείνο το «ρε κορίτσια, συγκεντρωθείτε, έχουμε σοβαρή αποστολή» (ενώ εκείνα χοροπηδάνε μέσα στους νερόλακκους) είναι μια ωραία σκηνή σαν από αμερικάνικη κομεντί, όπου όλα είναι τέλεια. Τα υλικά λοιπόν. Σοκολάτα κουβερτούρα. Βούτυρο. Γάλα ζαχαρούχο. Μπισκοτάκια (καταστρέφομαι ή είναι η ιδέα μου);

Και φτάνουμε στην ξηρή μαγιά. Ξηρή μαγιά; Όσο και να προσπαθώ, αυτό το «ξηρή» με μπερδεύει. Η πωλήτρια με κοιτάζει με ύφος λες και μόλις έχω βγει από τις φυλακές Κορυδαλλού. Εκεί, λέει, εκεί που είναι και τα βούτυρα- και απαξιοί να ασχοληθεί περισσότερο. Και οι τρεις καρφωνόμαστε στο ψυγείο με τα βούτυρα (τα τυριά, τα ζαμπόν, τα γιαούρτια κ.λπ.) και ψάχνουμε, ψάχνουμε… Σταθείτε ρε παιδιά. Σε ψυγείο ξηρή μαγιά;μέχρι εδώ μου κόβει. Πιάνω άλλη πωλήτρια, πιο συμπαθητική. Η ξηρή μαγιά; Από εκεί μου λέει- και τώρα καρφωνόμαστε σε ένα μεγάλο ράφι με διάφορα χάρτινα κουτιά.

Στo σούπερ μάρκετ αρχίζει σιγά σιγά να εκτυλίσσεται μια περιπέτεια και από αμερικάνικη κομεντί πάει λιγάκι προς Ιντιάνα Τζόουνς (αναζητώντας την Πράσινη Μαγιά). Και όλα καλά μέχρι εδώ και τα καρεκλοπόδαρα που ρίχνει έξω, ακόμα καλύτερα, μέχρι που τα κορίτσια νιώθουν τέτοια ευφορία που ανοίγουν το άλμπουμ με τις συνταγές (το έχουν πάρει μαζί τους) και ονειρεύονται και δεύτερο γλυκό, «πολύ απλό, μωρέ, πολύ απλό, χωρίς φούρνο». Επιστρέφουμε στο σπίτι και παίζουμε στην κουζίνα. Χέρια με σοκολάτα (φτάνει μέχρι και στα εσώρουχα), κατσαρόλες, σκεύη, μπολ, μπολάκια με τόνους σοκολατοβούτυρου- ο εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες- και πολλά απρόοπτα: «Ρε μαμά, μίξερ δεν έχουμε;».

Αλλά μάνα είναι μόνο μία. Υπό βροχήν, ξανά στο σούπερ μάρκετ. «Ένα μίξερ παρακαλώ» (και με τσαμπουκά αυτή τη φορά). Αυτό το γλυκό, το ένα τουλάχιστον, πρέπει να γίνει. Είναι ζήτημα… ταινίας. «Η πρώτη μας φορά». Μια μέρα που ΄βρεχε, που ΄βρεχε μονότονα…