Το Πνεύμα του Τόνου

Εξάρχεια!
Της Εύας Κοταμανίδου

Η παλιά ιστορική γειτονιά της Αθήνας και πάλι στο προσκήνιο, μετά τη βίαιη εισβολή της Αστυνομίας και τα έκτροπα, κατά πολιτών, με πρόσχημα την «προστασία» τους από τους εμπόρους και χρήστες ναρκωτικών, τις ομάδες αναρχικών κ.λπ…

Άθελα, μηχανικά, η μνήμη αναπλάθει εικόνες, γωνιές, χώρους του παρελθόντος. Εξάρχεια της δεκαετίας του ΄60, η Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, οδός Θεμιστοκλέους, δυο βήματα από την πλατεία, δίπλα στο σημερινό Θέατρο Εξαρχείων του συμμαθητή Τ. Βουτέρη, απέναντι από το «Βοξ», την μπλε πολυκατοικία με το γωνιακό «Φλοράλ», σημείο τριβής σήμερα, το επιπλοποιείο του θείου στην Ι. Μεταξά κι ακόμα τις δεκαετίες ΄70, ΄80, στέκι καλλιτεχνών, φοιτητών, νεαρόκοσμου, βιβλιοπωλεία, κινηματογραφικά γραφεία, εργαστήρια ηχοληψίας στη Σολωμού (Θ. Αγγελόπουλος, Θ. Αρβανίτης), επαγγελματικά ραντεβού στα καφέ της πλατείας με Μ. Βολανάκη, η ταβέρνα του Μπαρμπαγιάννη, γεμάτη φοιτητόκοσμο μεσημέρι, βράδυ, το ΣΕΗ παρακάτω στην Κάνιγγος, οι ανηφοριές του Στρέφη, του Λυκαβηττού, στα πάνω στενά των Εξαρχείων, τη Νεάπολη των νεοκλασικών, ο ποδαρόδρομος, παλαιότερα, από Πατησίων μέσω Στουρνάρη, Αραχώβης, για το Γαλλικό Ινστιτούτο… Και μετά… και μετά ήρθαν οι «ουσίες», οι «καταραμένοι» ποιητές, τραγουδοποιοί, Γώγου, Άσιμος, Σιδηρόπουλος και άλλοι, που χάθηκαν άδικα, οι ταραχές, τα κυνηγητά, τα δακρυγόνα, με κυρίαρχη την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ανάταση αντίστασης και θρήνου ταυτόχρονα… όμως τα Εξάρχεια άντεξαν, δεν έγιναν γκέτο, οι κάτοικοί του δεν τα εγκατέλειψαν, συνεχίζουν να υπερασπίζονται τη γειτονιά τους. Αν η Αστυνομία είναι όντως «προστάτης» του νόμου του Άστεως και του πολίτη, ας τους «προστατεύσουν» δίκαια. Αυτό ζητούν κι εκείνοι, την ηρεμία τους.