Έκθεση: Ελλιπώς εκπαιδευμένοι πολλοί ψυχολόγοι

Όταν αντιμετωπίζει κανείς ψυχολογικά προβλήματα και απευθύνεται σε έναν ειδικό για θεραπεία, τον εμπιστεύεται και ελπίζει ότι θα του κάνει καλό. Κάνει άραγε καλά;

Όχι, απαντούν τρεις κλινικοί ψυχολόγοι, οι οποίοι έγραψαν μία έκθεση που καλύπτει 145 σελίδες στο τεύχος Νοεμβρίου της επιθεώρησης «Psychological Science in the Public Interest».

Όπως αναφέρει η εφημερίδα «Ουάσινγκτον Ποστ», οι τρεις ειδικοί υποστηρίζουν ότι πάρα πολλοί θεραπευτές είναι ελλιπώς εκπαιδευμένοι και χρησιμοποιούν ξεπερασμένες ή χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση μεθόδους, ενώ ταυτοχρόνως αγνοούν όσες στ’ αλήθεια έχει αποδειχθεί ότι αποδίδουν.

Οι Τίμοθυ Μπέϊκερ, Ρίτσαρντ ΜακΦαλ και Βάρντα Σοχάμ γράφουν ότι το πρόβλημα έγκειται στην έλλειψη της σωστής εκπαίδευσης και κατηγορούν ιδιαιτέρως μερικά ακαδημαϊκά προγράμματα και ιδιωτικά κέντρα κατάρτισης. Επιπλέον, ζητούν μεταρρύθμιση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων Κλινικής Ψυχολογίας, καθώς και την κατάρτιση ενός υψηλού επιπέδου συστήματος αδειοδότησης, ώστε να αντιμετωπιστεί η κατάσταση.

Οι τρεις ειδικοί αναφέρουν ως ενδεικτικό παράδειγμα το ότι μόνον το 30% των θεραπευτών εκπαιδεύονται στην γνωστική-συμπεριφορική θεραπεία για την αντιμετώπιση της μετατραυματικής διαταραχής, παρότι αυτού του είδους η θεραπεία έχει αποδειχθεί σε μελέτες ως η πιο χρήσιμη για τους πάσχοντες από την συγκεκριμένη διαταραχή.

Επιπλέον, απ’ όσους ψυχολόγους έχουν εκπαιδευτεί σε αυτή τη μορφή θεραπείας, μόνον οι μισοί την εφαρμόζουν στους συγκεκριμένους ασθενείς.

Η έκθεση κάνει έναν ενδιαφέροντα, αλλά διόλου κολακευτικό παραλληλισμό της σημερινής άσκησης της ψυχολογίας με την κατάσταση της γενικής Ιατρικής στις αρχές του 1900, πριν δηλαδή αρχίσει να κινείται η Ιατρική προς την πιο τεκμηριωμένη πρακτική του σήμερα.

Οι τρεις επιστήμονες τονίζουν ότι η μεταρρύθμιση της άσκησης της ψυχολογίας είναι πιο σημαντική παρά ποτέ, δεδομένου του αυξανόμενου αριθμού των ατόμων που διαγιγνώσκονται με ψυχικές διαταραχές.

Σε ένα σχόλιό του που συνοδεύει την έκθεσή τους, ο ψυχολόγος του Πανεπιστημίου Κολούμπια Γουώλτερ Μίτσελ χαρακτηρίζει την ανάλυση των τριών και τις εκκλήσεις τους για μεταρρύθμιση «κάτι που προ πολλού έπρεπε να έχει γίνει» και προσθέτει ότι η έκθεση «θα γίνει ευπρόσδεκτη απ’ όσους θλίβονται από το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ κλινικής πρακτικής και επιστημονικής προόδου στην ψυχολογία».