[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Λίγο φως και τα βράδια

Λίγο η λιακάδα, λίγο η διάχυτη αισιοδοξία που έφεραν οι πρώτες μέρες της νέας κυβέρνησης, είπα να βάλω πάλι τα αθλητικά και να ξεκινήσω γυμναστήριο. Με χαρά με αντιμετώπισαν στη ρεσεψιόν, με χαρά με είδαν και οι υπόλοιπες «δρομείς του διαδρόμου» που παρά την ηλικία τους (άνω των 65) είναι πολύ πιο σταθερές (και σθεναρές) από μένα στη μάχη τους κατά του γήρατος. Εκεί που χάνουν- προφανώς λόγω έλλειψης προπόνησης- είναι αλλού…. Το λάιφ στάιλ σε συνεργασία με την επιστήμη, φτιάχνουν μυς και δερματάκι τρέλα (μακάρι να είμαι κι εγώ έτσι), μόλις όμως ξανοιχτεί η συζήτηση σε κατιτίς πιο… απαιτητικό, μένουν στο στάδιο των πρωινάδικων και στη φιλοσοφία της χημικής απολέπισης.

Για να μην τα πολυλογώ ξέσπασε καβγάς. Πολιτικόςτύπου. Οι αισιόδοξες εναντίον των απογοητευμένων (και μάλλον νεοδημοκρατισσών). Στο άντρο της λιποαναρρόφησης ακούστηκαν κουβέντες τύπου «δημοσιονομικό έλλειμμα». Ανεργία. Ανασφάλεια. Βρε να καούν οι πλαστικοί όλου του κόσμου, τα άκουσα με τα αυτιά μου. Και είδα και τις λευκές πετσετούλες να πηγαινοέρχονται με νεύρο μέσα από τις ντουσιέρες. Αδύνατον να ξεκολλήσω από τα δρώμενα, μέχρι που άκουσα το φοβερό επιχείρημα από τη μεγαλύτερη: «Το είπε ο γιος μου που έχει “κονέ” και ξέρει». Αμέ!

Οδηγώ και τις σκέφτομαι. Και σκέφτομαι ότι μεταξύ μπόντι λόσιον, σεσουάρ και μαγειρικής τρύπωσεγιατί όντως τρύπωσε- μια άλλου είδους κινητικότητα στα αποδυτήρια των γυναικών. Πολιτικές συζητήσεις.

Τύπου. Και ναι- δεν κάνω λάθος- μια μικρή σπίθα αισιοδοξίας, λίγο φως. Και μου άρεσε αυτό. Σε ποιον δεν αρέσει το φως;

Αλλά η ζωή είναι κακό κορίτσι. Δεν μας αφήνει να αγιάσουμε εύκολα. Εκεί που το απονήρευτο βλέμμα στρέφεται προς το φως και χαμογελάει σαν παιδί, έρχεται η μούντζα και με τα δύο χέρια. Πάρ΄ τα νά ΄χεις να πορεύεσαι. Στο Ελλάντα ζεις… Το πρωί φως, το βράδυ… χώμα.

Την απόλυση τής την ανακοίνωσαν λίγο πριν έρθει η στιγμή να σχολάσει. Και πριν προλάβει να επιστρέψει να το πει στους συναδέλφους της, είχε φτάσει άνθρωπος από τη μηχανοργάνωση να ξεσυνδέσει τον υπολογιστή της. Ένα φου κι έξω από την πόρτα.

Χωρίς προειδοποίηση. Χωρίς σεβασμό. Ύστερα από 20 χρόνια στο ίδιο γραφείο. Ιστορίες καθημερινής βαρβαρότητας- μια ακόμα. Γιατί τελευταία τείνουν να γίνουν καθεστώς. Έχει σχέση αυτό με το αν είναι το ΠΑΣΟΚ εκεί ή η Ν.Δ.; Ποια κυβέρνηση μπορεί να κάνει την ανθρωπιά να επιστρέψει στις σχέσεις μας; Λίγο φως παρακαλώ και το βράδια. Ζητάω πολλά;