«Εξουθενώθηκα ύστερα από 7 ταινίες σε 30 μήνες»
«Μου ήταν εύκολο να υποδυθώ την Τζούλια διότι μου θύμιζε τη μητέρα μου. Έχει μια φυσικότητα, σε συνδυασμό με περιέργεια και ενθουσιασμό. Μόλις διάβασα το σενάριο ήξερα ότι μέσα στην Τζούλια θα έβρισκα τη μητέρα μου», λέει η Μέριλ Στριπ για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα της ταινία «Julie & Julia», όπου εμφανίζεται ως τηλεοπτική μαγείρισσα στην Αμερική του ΄50
«Επτά ταινίες σε δυόμισι χρόνια. Ποτέ άλλοτε δεν έχω δουλέψει τόσο πολύ. Αισθάνομαι εξουθενωμένη. Χρειάζομαι ένα διάλειμμα. Δεν περνάω καλά σε αυτή τη φάση. Πλάκα έχει όταν βρίσκομαι στα γυρίσματα. Όταν όμως πρέπει να πουλήσω την ταινία, τα πράγματα δυσκολεύουν. Πρέπει να είμαι διαρκώς καλοντυμένη, ευπαρουσίαστη….», λέει η Μέριλ Στριπ.
Η ηθοποιός των 15 υποψηφιοτήτων και των 2 βραβείων Όσκαρ ωστόσο βρίσκεται σε «δύσκολη» φάση. Σε εκείνη που πρέπει να προωθήσει τη νέα της ταινία «Julie & Julia», όπου αποκαλύπτει την προσωπικότητα της πρώτης Αμερικανίδας «κυρίας Βέφας» Τζούλιας Τσάιλντ μέσα από την πραγματική ιστορία της Τζούλι Πάουελ που διατηρεί μπλογκ μαγειρικής και επιχειρεί να μαγειρέψει τις 524 συνταγές της Τζούλιας μέσα σε 365 ημέρες.
Έχετε σκεφτεί ποτέ να τα παρατήσετε;
«Όχι. Δεν θέλω όμως να προσπαθήσω άλλο για την καριέρα μου. Μετά τη γέννα του κάθε παιδιού μου, απείχα για έναν χρόνο από τη δουλειά. Είναι πολύ ωραίο να έχεις χρόνο να ζήσεις, να συλλέγεις εμπειρίες, να παρακολουθείς τους άλλους ανθρώπους. Μου αρέσει να παρατηρώ τη συμπεριφορά των άλλων».
Πολλοί σας κατηγορούν πως τον τελευταίο καιρό παίζετε πιο ελαφρούς ρόλους…
«Δεν είχε καθόλου πλάκα όταν έπαιζα στο “Ο διάβολος φορούσε Πράντα”. Ήταν σαν να είχα ένα θερμόμετρο στο στόμα. Δεν έχω πίσω μου μια εταιρεία παραγωγής.
Κανέναν να διευθύνει την καριέρα μου. Εξαρτάται κάθε φορά από τα σενάρια που μου προτείνονται. Αν μου αρέσουν, απαντώ θετικά».
Οι τελευταίες σας ταινίες πάντως έχουν χτυπήσει κόκκινο στα ταμεία.
Μακάρι να μπορούσα να το κεφαλαιοποιήσω όλο αυτό. Νομίζω πως οφείλεται μεν σε μια σειρά ευτυχών συγκυριών, αλλά και στο γεγονός πως υπάρχουν πλέον πολύ περισσότερες γυναίκες στην ιεραρχία, τόσο στην παραγωγή όσο και στη χρηματοδότηση ταινιών, που ενδιαφέρονται περισσότερο και φοβούνται λιγότερο να κάνουν ταινίες που να απευθύνονται σε άλλες γυναίκες.
Το πρόβλημα είναι πως οι άνδρες που είναι υπεύθυνοι στα στούντιο ζουν τις δικές τους φαντασιώσεις. Είναι πολύ δυσκολότερο για έναν άνδρα να μπει στο μυαλό μιας γυναίκας και να φανταστεί ότι “αυτό θα μπορούσε να συμβεί και σε μένα”. Μια γυναίκα αντιθέτως μπορεί ευκολότερα να μπει στη θέση ενός ανδρικού χαρακτήρα. Κι ενώ βλέπουν πως υπάρχει μια αγορά που θα τους αποφέρει πολύ σημαντικά κέρδη, τελικώς ακολουθούν το ένστικτό τους. Ξυπνά μέσα τους ο πιτσιρικάς και λένε: “Ναι!
Θέλω να δω ακόμη έναν G. Ι. Joe”».














