[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Χωρίς φροντίδα παιδιά και ηλικιωμένοι

Η γυναίκα που μας βοηθά στο καθάρισμα του σπιτιού και δουλεύει και ως καθαρίστρια του σχολείου της περιοχής μού έλεγε αγανακτισμένη ότι έχουν να πληρώσουν αυτή και τις άλλες καθαρίστριες των σχολείων εδώ και μήνες. Μου περιέγραψε πως η διευθύντρια του σχολείου αγοράζει από την τσέπη της απορρυπαντικά, για να γίνεται ο σχολαστικός καθαρισμός του κτιρίου (εν όψει της επιδημίας της γρίπης), τον οποίο πολυδιαφημίζουν κομπάζοντας οι κρατούντες. Πώς η ίδια πήρε και έπλυνε και σιδέρωσε στο σπίτι της- και με δικά της έξοδατις κουρτίνες του σχολείου (μια μεροκαματιάρα χωρισμένη γυναίκα, που μεγαλώνει μόνη της δυο παιδιά). Πως δούλεψε υπερωρίες, για να γίνουν όλα όπως πρέπει για τους λιλιπούτειους μαθητές, χωρίς να πάρει ή να περιμένει δεκάρα για τις υπερωρίες. «Ό,τι λένε στις τηλεοράσεις και γράφουν γι΄ αυτά, είναι αλήθεια», με διαβεβαίωσε έξαλλη. Μία μέρα μετά, με αφορμή την αυριανή Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, διάβασα στη «Γραμμή Ζωής» ότι 700.000 ηλικιωμένοι στην Ελλάδα ζουν στο όριο της φτώχειας, δηλαδή με λιγότερα από 500 ευρώ τον μήνα. Και ότι σχεδόν δυόμισι εκατομμύρια παππούδες και γιαγιάδες στη χώρα μας προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με σύνταξη 650 ευρώ τον μήνα. Και τότε, σαν «φλασιά», μου ήρθαν οι εικόνες και οι πληροφορίες για τις βίλες, τις μίζες και τα ταξίδια με τα ιδιωτικά τζετ. Τέσσερις μέρες πριν από τις κρίσιμες εκλογές, θύμωσα πολύ με «το Κράτος, το πιο παγερό από όλα τα παγερά τέρατα». Όταν ένα κράτος δεν μπορεί (ή δεν θέλει) να φροντίσει τα παιδιά του και τους γέρους του, τις πιο ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες του πληθυσμού του, δεν αξίζει να αποκαλείται κράτος- πόσω μάλλον Κράτος Δικαίου…