[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Θέλω να είμαι κι εγώ εκεί

Εκείνη την Κυριακή, στις 7 Ιουνίου, ζήλεψα πολύ αυτούς που επέλεξαν παραλία. Που δεν άλλαξαν το πρόγραμμα του Σαββατοκύριακού τους για κανέναν και για τίποτα: έβαλαν το μαγιό τους και ψήφισαν αποχή από καθετί που τους αποσπούσε από την καλοκαιρινή τους διάθεση.

Η εσωτερική διαμάχη φούντωσε εκείνο το μεσημέρι καθώς προσπαθούσα να βρω πάρκινγκ έξω από το εκλογικό κέντρο. Για να ρίξω την ψήφο μου, έπρεπε πρώτα να βολέψω το όχημα- κάθε άλλο παρά εύκολη αποστολή. Ήταν και η ζέστη που έκανε την κατάσταση ακόμη πιο αφόρητη.

Ήταν και οι χαμένες προτάσεις για τριήμερο με φίλους…

Τέσσερις μήνες μετά, καλούμαι και πάλι να ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα.

Συνειδητοποιώ, όμως, για μία ακόμη φορά πως ο δρόμος προς την κάλπη είναι για μένα μονόδρομος – δεν μπορώ να της αρνηθώ την ψήφο μου.

Δεν είναι πως πιστεύω ότι η μονάδα κάνει τη διαφορά- ούτε καν η ταινία «Ο κος Κανένας» με έπεισε να δω τα πράγματα διαφορετικά. Η πεποίθησή μου στηρίζεται στα μαθηματικά: εάν στη χώρα υπάρχουν πάνω- κάτω 8,5 εκατομμύρια ψηφοφόροι, δεν θα χαλάσει ο κόσμος εάν οι ψήφοι είναι (μόλις) 8.499.000!

Ούτε πείστηκα από τα ντιμπέιτ, ούτε από το επιχείρημα για ανηφόρες, κατηφόρες και ξέφωτα, ούτε από τα σηκωμένα μανίκια των πουκαμίσων και τις χαλαρωμένες γραβάτες.

Από την άλλη, δεν μου ταιριάζουν οι γενικευμένες τοποθετήσεις που αγνοούν την αναλυτική εκτίμηση των πραγμάτων: ακούω συχνά πως είναι όλοι ίδιοι, πως δεν καθορίζουμε εμείς την οικονομική και κοινωνική πολιτική, αλλά οι «άλλοι» (βλέπε μεγάλες δυνάμεις) και τα επιχειρήματα συχνά καταλήγουν σε θεωρίες συνωμοσίας.

Τελικά, γιατί ψηφίζω; Ψηφίζω από εγωισμό: θέλω να είμαι κι εγώ εκεί. Και τώρα που ακούω από τα ηχεία της ανοιχτής τηλεόρασης μια μάλλον αντιπαθητική τοποθέτηση γνωστού πολιτικού, ψηφίζω μόνο και μόνο επειδή θέλω να τον κάνω να σταματήσει…