«Η Αριστερά πρέπει να απαντήσει στις νέες προκλήσεις»

Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ έχει δικαιωθεί αλλά οι νέες προκλήσεις απαιτούν νέες απαντήσεις από την Αριστερά, δηλώνει ο Γιόσκα Φίσερ, πρώην ηγέτης των Πράσινων, αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Σρέντερ την περίοδο 1898-2005. Ιδεολογικά ενταγμένος στην Άκρα Αριστερά στο παρελθόν, καταδίκασε την τρομοκρατία τη δεκαετία του 1970 και οδήγησε τους Πράσινους σε ρήξη με το ειρηνιστικό κίνημα υποστηρίζοντας την επέμβαση στο Κόσοβο και στο Αφγανιστάν. Αν και παραμένει μέλος των Πράσινων, έχει αποσυρθεί από την πολιτική ζωή.

Σήμερα εργάζεται ως σύμβουλος στο έργο κατασκευής του αγωγού Ναμπούκο.

Ο Γιόσκα Φίσερ χαρακτηρίζει «πολύ ανιαρή» την προεκλογική εκστρατεία στη Γερμανία. «Ένας λόγος είναι ότι οι δύο υποψήφιοι, η Άνγκελα Μέρκελ και ο Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγερ, είναι περισσότερο τεχνοκράτες και λιγότερο πολιτικοί. Και οι δύο θα ήταν ιδανικοί για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες: πολύ ικανοί στον συμβιβασμό, αλλά χωρίς καμία στρατηγική». Αν και αναγνωρίζει ότι η Αριστερά δεν είναι σε μεγάλη φόρμα σήμερα, επισημαίνει ότι η σοσιαλδημοκρατία εκπλήρωσε τους στόχους της. «Τι θα παρατηρούσαν σήμερα οι παππούδες των εργατών; Ένα σύστημα υγείας για όλους, σύνταξη για όλους, βασικούς μισθούς, δωρεάν παιδεία. Μα ακριβώς αυτό είναι η σοσιαλδημοκρατία! Είμαι αρκετά μεγάλος για να μη θυμάμαι ότι στη Γερμανία και τη Γαλλία η κατάσταση τη δεκαετία του 1950 και του 1960 ήταν πολύ διαφορετική. Δεξιοί και Αριστεροί είναι υπέρ του κράτους- πρόνοια. Ο Σαρκοζί, η Μέρκελ και ο Στάινμαγερ είναι σοσιαλδημοκράτες».

Ποιοι θα πρέπει να είναι λοιπόν οι νέοι στόχοι της προοδευτικών κομμάτων; «Ζούμε υπό την απειλή της κλιματικής αλλαγής, μιας τεράστιας δημογραφικής αλλαγής, υπάρχει το ζήτημα της μετανάστευσης. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη βιομηχανοποίηση της πλειονότητας του κόσμου, την κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτές οι νέες προκλήσεις απαιτούν νέες απαντήσεις από την Αριστερά. Το Ντίε Λίνκε θέλει όμως να επιστρέψει στη δεκαετία του 1970. Η Αριστερά ασχολείται με τον αντιμπεριαλισμό, αλλά όχι με τον αναπτυσσόμενο κόσμο».