[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το παλιό μου μπλουτζίν

Είχα ένα τζιν που δεν το χώραγε η ντουλάπα έτσι όπως στεκόταν όρθιο και κοκαλωμένο σαν να με περιείχε διαρκώς, ακόμη και τις λιγοστές ώρες του ύπνου. Όσο προσεκτική κι αν ήμουν τότε, στις εποχές της μανιασμένης προεκλογικής αφισοκόλλησης, η ταβανόβουρτσα με την κόλλα έχτιζε τις στολές εργασίας μου κι έκανε το φοιτητικό μου δωμάτιο να μοιάζει τη νύχτα με μουσείο ασώματων γλυπτών. Δεν είμαι περήφανη για το κέρινο ομοίωμα που υπήρξα κάποτε, τρέφω ωστόσο μια κάποια τρυφερότητα για πάρτη του. Κατά βάθος ήξερα ότι αυτό το καλλιτεχνικό event δεν ήταν δα και για χόρταση. Καμιά «νεότητα» δεν είναι για χόρταση κι όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσει κανείς τόσες περισσότερες πιθανότητες έχει να αποφύγει τη γελοιοποίηση και να μεγαλώσει αξιοπρεπώς. Γι΄ αυτό γκρινιάζω και αρπάζομαι αυτές τις μέρες με τους ομηλίκους μου που ανυπερθέτως σε κάθε εκλογές προσπαθούν ντε και καλά να τραβήξουν το φερμουάρ και να ξαναχωρέσουν στα νεανικά (πολιτικά) τους μπατζάκια. Γίνομαι μάλιστα ενοχλητική και δυστυχώς πάντοτε ακατάληπτη όταν προσπαθώ να ψελλίσω πως, για την κλάση μας, οι εκλογές δεν είναι πια θέμα επιθυμίας αλλά μάλλον θέμα ευθύνης και ότι αυτή η λατρεία για το παλιό τζιν και τις ελβιέλες δεν είναι διόλου πολιτική αλλά μάλλον θρησκευτική. Ποιος Θεός έκανε ποτέ επί γης καριέρα χωρίς την υπόσχεση για αιώνια νηπιότητα;