Περνούν στην αντεπίθεση

Στον πιο ανιαρό προεκλογικό αγώνα στην ιστορία της μεταπολεμικής Γερμανίας, ο Γκίντερ Γκρας δηλώνει οργισμένος και ρίχνεται στη μάχη για να ενισχύσει το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Στα βήματα του επιφανούς υποστηρικτή τους, οι Σοσιαλδημοκράτες επιχειρούν να περάσουν στην αντεπίθεση.

Η προεκλογική εκστρατεία έχει σχεδόν περιοριστεί σε δυο σλόγκαν: «Η Γερμανία μπορεί να κάνει περισσότερα» (Σοσιαλδημοκράτες), «Ψήφισε την καγκελάριο» (Χριστιανοδημοκράτες). Ωστόσο, το υποτονικό κλίμα της προεκλογικής περιόδου δεν προδικάζει τίποτε για την επόμενη μέρα των εκλογών. Η Άνγκελα Μέρκελ θέλει να ηγηθεί μιας κυβέρνησης όπου τη θέση των Σοσιαλδημοκρατών θα καταλάβουν οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες, αν και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα ικανοποιηθεί η επιθυμία της. Για τον Γκίντερ Γκρας, συγγραφέα που τιμήθηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας το 1999, αυτό το κεντροδεξιό σενάριο είναι το χειρότερο δυνατό. Κι όπως πριν από 40 χρόνια βρέθηκε στο πλευρό του Βίλι Μπραντ, σήμερα ρίχνεται στη μάχη υπέρ του Φρανκ Βάλτερ Στάινμαϊερ. «Υποτίθεται ότι στην ηλικία μου οι άνθρωποι είναι ήρεμοι και φορούν τις παντόφλες τους», δήλωσε στους «Τimes» περιοδεύοντας στην πρώην Ανατολική Γερμανία με ένα φορτηγάκι Volkswagen. «Αλλά δεν αισθάνομαι έτσι. Είμαι πραγματικά πολύ οργισμένος».

Στη Δρέσδη
Μιλώντας πριν από μερικές ημέρες σε κατάμεστη αίθουσα του Πανεπιστημίου της Δρέσδης, ο 81χρονος συγγραφέας αναφέρθηκε στον σημαντικό ρόλο των Σοσιαλδημοκρατών στη γερμανική ιστορία υπενθυμίζοντας ότι την εποχή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης είχαν μπει στο στόχαστρο των κομμουνιστών του Βάλτερ Ούλμπριχτ και των ναζιστών του Γιόζεφ Γκέμπελς «έτσι όπως σήμερα δέχονται τα πυρά του Ντερ Λίνκε (Η Αριστερά)» του Όσκαρ Λαφοντέν.

Η επιλογή της περιοχής που περιόδευσε ο Γκίντερ Γκρας δεν έγινε τυχαία. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, στην πρώην Ανατολική Γερμανία οι Χριστιανοδημοκράτες κυριαρχούν με 30%, ενώ ακολουθεί το Ντερ Λίνκε με 27,5%. Στο πάλαι ποτέ προπύργιό τους, οι Σοσιαλδημοκράτες περιορίζονται σήμερα στο 20%. Όπως εξηγεί στην εφημερίδα «Οbserver» ο καθηγητής Σάιμον Χιξ, το SΡD είναι πλέον στριμωγμένο. «Στην Ανατολή, οι κερδισμένοι της επανένωσης ψηφίζουν το CDU και οι χαμένοι το ριζοσπαστικό περιθώριο», επισημαίνει.


Επιδιώκουν μια κυβέρνηση – φανάρι

ΤΟ CDU της Άνγκελας Μέρκελ δεν είναι ο μόνος μνηστήρας για τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες.

Μετεκλογική συνεργασία στο δεξιό κόμμα πρότεινε και το SΡD, το οποίο θεωρεί ότι είναι εφικτός ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης που αποκαλείται «φανάρι» καθώς θα συμμετάσχουν οι Σοσιαλδημοκράτες (κόκκινοι), οι Πράσινοι και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες (κίτρινοι). Το FDΡ, ωστόσο, απέρριψε την πρόταση γεγονός που οδήγησε τον Στάινμαϊερ να ανεβάσει τους τόνους διαταράσσοντας το υποτονικό κλίμα. Σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου στο Βερολίνο, ο ηγέτης του SΡD προειδοποίησε ότι μια κεντροδεξιά κυβέρνηση αποτελεί απειλή για τα εργασιακά δικαιώματα και κάλεσε τους ψηφοφόρους να μην ικανοποιήσουν την επιθυμία της Μέρκελ για έναν συνασπισμό με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, όπως είχαν κάνει και πριν από τέσσερα χρόνια. «Το 2005 οι συντηρητικοί και το FDΡ είχαν μοιράσει τα υπουργεία πριν από τις εκλογές. Τελικά το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό», υπενθύμισε.
Σε αριθμούς

82,2
εκατ. είναι ο πληθυσμός της Γερμανίας – 65.650.000 ζουν στην πρώην Δυτική Γερμανία και 16.550.000 στην πρώην Ανατολική 6,9%
μετρήθηκε η ανεργία τον περασμένο Ιανουάριο στην πρώην Δυτική Γερμανία και 13,9% στην πρώην Ανατολική 12,9%
του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχιας στην πρώην Δυτική Γερμανία, ενώ στην πρώην Ανατολική το ποσοστό εκτοξεύεται στο 19,5%
[ ΓΝΩΜΗ ] Εντυπωσιακή επιστροφή
TΗΕ ΙΝDΕΡΕΝDΕΝΤ , Του Sean Ο΄Grady

HΓερμανία είχε μπει στο τρενάκι του τρόμου. Παρά το γεγονός ότι ήταν αισθητά απούσα από το αγγλοσαξονικό πάρτι, η γερμανική ύφεση ήταν πιο οξεία μεταξύ των προηγμένων οικονομιών με μοναδική εξαίρεση την Ιαπωνία. Η Γερμανία δεν βίωσε ποτέ τις υπερβολές του Σίτι και της Γουόλ Στριτ. Αλλά τα δυνατά της χαρτιά στην εποχή της οικονομικής άνθησης- η βιομηχανία και το εμπόριο- έγιναν μπούμερανγκ. Υπεραπλουστεύοντας, η έως τότε υγιής αγορά των αυτοκινήτων της Πόρσε στο Μανχάταν και των ανταλλακτικών στην Κίνα στέγνωσε, με αποτέλεσμα η γερμανική οικονομία να δεχθεί ένα ισχυρότατο πλήγμα. Τα εργασιακά επιδόματα και η μερική απασχόληση ήταν το μόνο πράγμα που εμπόδισαν την ανεργία να εκτοξευθεί στα επίπεδα των χειρότερων χρόνων της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.

Κι όμως, η επιστροφή της Γερμανίας είναι εντυπωσιακή. Αντίθετα από τη Βρετανία, έχει ήδη ξεπεράσει την ύφεση και η δημοσιονομική της κατάσταση είναι πραγματικά ζηλευτή αν και η μνήμη του υπερπληθωρισμού και της οικονομικής καταστροφής κάνει τους Γερμανούς να τρομάζουν ακόμη και με αυτά τα δημοσιονομικά μεγέθη. Όποιος και να κερδίσει τις εκλογές θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις ίδιες μακροπρόθεσμες προκλήσεις που υπήρχαν και πριν από την ύφεση: την αγορά της εργασίας που χρειάζεται μεταρρύθμιση, τον χρηματοπιστωτικό τομέα που πρέπει να αναπτυχθεί, την απειλή για τη βιομηχανία από το χαμηλότερο κόστος εργασίας στην Ασία. Και τέλος, έναν πληθυσμό που γερνάει σε μια χώρα που αντιστέκεται στη μετανάστευση από την Ανατολική Ευρώπη.