[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Σπίτι μου, σπιτάκι μου…

Πώς λέγεται ένα σπίτι στο οποίο μπαίνεις το βράδυ μόνο για να κοιμηθείς, από το οποίο λείπεις όλο το Σαββατοκύριακο για να προλάβεις τις όποιες υποχρεώσειςκοινωνικές και μη- και για το οποίο πληρώνεις κάθε μήνα τους λογαριασμούς; Ξενοδοχείο!

Δεν πρόκειται για κουίζ για δυνατούς λύτες, αλλά για την καθημερινότητα πολλών (περισσοτέρων απ΄ όσους νόμιζα): αυτό έχω διαπιστώσει αφού συνεχώς «ξεφυτρώνουν» διάλογοι με προβληματισμό έναν κοινό παρονομαστή. Ποιος είναι αυτός; Δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος ούτε για να κάνεις… επίσκεψη στο σπίτι σου.

Κάποιοι δουλεύουν από το πρωί έως το βράδυ σε μία μόνο δουλειά, ενώ άλλοι προσπαθούν να «φουσκώσουν» το μηνιάτικο κάνοντας δύο και τρεις δουλειές. Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα είναι ένα: πέφτουν στο κρεβάτι τους εξουθενωμένοι.

Ακόμη και οι δουλειές του σπιτιού αναβάλλονται γι΄ αύριο και έπειτα για μεθαύριο, ώσπου η αναβλητικότητα γίνεται βασική αιτία καβγάδων: σύζυγοι, σύντροφοι, συγκάτοικοι δεν έχουν χρόνο και ο ένας επιτίθεται στον άλλον.

Τα ταπεράκια από το πατρικό πάνε και έρχονταιμία γεμάτα και μία πλυμένα και έτοιμα για το επόμενο γέμισμα-, αφού δεν υπάρχει χρόνος (ούτε και η όρεξη για μεταμεσονύχτιο) μαγείρεμα. Είναι και αυτή μια μέση λύση, γιατί όταν μπαίνει στον φούρνο το «δανεικό» φαγητό για ζέσταμα, το σπίτι μοσχομυρίζει δημιουργώντας έτσι την ψευδαίσθηση του «ζεστού» σπιτικού.

Έτσι, όταν βρει κανείς χρόνο να «λουφάξει» στον καναπέ, να τραβήξει από τη βιβλιοθήκη το αγαπημένο του βιβλίο και να το διαβάσει με ηρεμία στο κρεβάτι του, ακόμη και να συμμαζέψει την αποθήκη που «βουλιάζει» από την άναρχη τοποθέτηση των πραγμάτων και των παλιών αντικειμένων, νιώθει πως κάνει διακοπές!