Αλλού το θέαμα, αλλού η ουσία

Το μη ορατό
Του Γιάννη Σμαραγδή

Προσπάθησα παρακολουθώντας το ντιμπέιτ να δω όχι τι λέγεται, αλλά πώς θα το δει κάθε θεατής. Προσπάθησα να δω το μη ορατό. Δηλαδή τις τάσεις και πώς αυτές επηρεάζουν τους αρχηγούς των κομμάτων. Ο Καραμανλής είναι μουδιασμένος, οι πρόσφατες αστοχίες και κυρίως η λανθασμένη προκήρυξη εκλογών του αφαιρούν το πλεονέκτημα και το φωτοστέφανο ότι έχει “άσο στο μανίκι του”, αδυνατίζοντας την παρουσία του, ανεξαρτήτως από το τι λέει. Ο Παπανδρέου αισθάνεται τη θετική αύρα που του στέλνεται για αυριανό πρωθυπουργό και με τη βεβαιότητα ότι το ΠΑΣΟΚ θα είναι πρώτο κόμμα με διαφορά 6 έως 7 ποσοστιαίες μονάδες από το δεύτερο. Όσο για τους αρχηγούς των υπολοίπων κομμάτων είναι μία από τα ίδια που ζήσαμε στις προηγούμενες τηλεοπτικές αναμετρήσεις και δεν προσθέτει τίποτα η παρουσία του εκπροσώπου των Οικολόγων που φαίνεται να μένουν εκτός Βουλής. Με άλλα λόγια τα πράγματα μοιάζουν να έχουν δρομολογηθεί.

Ο Γιάννης Σμαραγδής είναι σκηνοθέτης
Μπενχουρική υπερπαραγωγή
Της Πόπης Διαμαντάκου

Ήταν το μεγαλύτερο σε διάρκεια ντιμπέιτ όλων των εποχών. Μια πληκτική διαδικασία έδωσε δείγμα ότι μπορεί να γίνει ενδιαφέρουσα όταν άρχισαν οι πολιτικοί αρχηγοί να ρωτούν ο ένας τον άλλον. Οι όροι και εδώ ασφυκτικοί. Μπορεί ωστόσο να μην προλάβαιναν τον χρόνοάπειροι άλλωστε σε αυτό το είδος- αλλά ήταν οι καλύτερες στιγμές μιας μπενχουρικής υπερπαραγωγής με πλήθος πρωταγωνιστών, που δεν επέτρεπε στον θεατή παρά να συγκρατήσει θραύσματα λόγου. Εξ ου και το θέαμα θριάμβευσε. Ακούσαμε; Όσο αντέξαμε. Τι θυμόμαστε; Το άγχος του χρόνου. Ότι δύο εκ των πολιτικών αρχηγών δεν φορούσαν γραβάτα, οι Τσίπρας και Χρυσόγελος. Και οι δύο από τους κερδισμένους. Σαν να παρακολουθήσαμε μια σειρά από νούμερα στο θέατρο. Θυμόμαστε τον καλύτερο ερμηνευτή, τον χειρότερο, τις μανιέρες, όχι όμως τα λόγια. Περιμέναμε την έκπληξη. Δεν την είχαμε. Εκτός από την ευχάριστη διαπίστωση ότι μιλούν καλύτερα όταν μιλούν μεταξύ τους. Και ότι η παρουσία τόσο πολλών δημοσιογράφων είναι περιττή.

Βαρετό θεατρικό αναλόγιο
Του Πέτρου Μάρκαρη

Το ντιμπέιτ είναι το πιο βαρετό θεατρικό αναλόγιο που έχω δει ποτέ μου. Οι πολιτικοί όχι μόνο δεν εκπέμπουν κανέναν πολιτικό λόγο, γιατί οι πολιτικοί αφορισμοί δεν είναι ασφαλώς πολιτικός λόγος, αλλά δεν βγάζουν ούτε τα εσώψυχά τους προς τέρψιν των τηλεθεατών. Αν μη τι άλλο, το θεατρικό αναλόγιο έχει εσώψυχα. Επιπλέον στο θεατρικό αναλόγιο βλέπουμε κάθε φορά άλλο έργο. Στο ντιμπέιτ παρακολουθούμε ανά τετραετία το ίδιο. Το μόνο κοινό σημείο είναι ότι και στο ντιμπέιτ και στο θεατρικό αναλόγιο οι πολιτικοί και οι ηθοποιοί κρίνονται από την ειλικρίνεια του παιξίματός τους.

Ο Πέτρος Μάρκαρης είναι συγγραφέας
Φρούδες ελπίδες
Του Δημήτρη Λιγνάδη

Δηλώνω ότι δεν είμαι οπαδός κανενός κόμματος, αλλά επιμένω να είμαι ρομαντικός οπαδός της Ελλάδας. Που σημαίνει ότι εδώ και καιρό περιμένω να δω από κάπου λίγο φως για τη χώρα μου. Δεν το βλέπω. Γνωρίζω ότι για πολλά επόμενα χρόνια οι πρωθυπουργοί θα καλούνται να διαχειριστούν και όχι να κυβερνήσουν. Παρ΄ όλα αυτά είχα τη λάθος ελπίδα ότι για μια σπάνια φορά η τηλεόραση θα σταθεί στο ύψος της και θα προσπαθήσει να μας δείξει πολιτικές και όχι πολιτικούς. Όπως το φοβόμουνα, διαψεύστηκα. Επειδή δεν μ΄ αρέσει η παραίτηση, η ιδιώτευση, παρακολούθησα το ντιμπέιτ. Σε όλη τη διάρκειά του ωστόσο μου ερχόταν μια φράση του Άμλετ: “Καμία χρήση του κόσμου δεν είναι καλή. Να βουλιάξει”.

Ο Δημήτρης Λιγνάδης είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης
Δεδομένο σενάριο
Του Κώστα Κουτσομύτη

Σαν να ήταν ένα σενάριο δεδομένο. Ήξερες συνέχεια τι θα πουν όλοι οι αρχηγοί. Η διαδικασία κάποια στιγμή πρέπει να αλλάξει. Η τηλεμαχία των πολιτικών αρχηγών απέκτησε ενδιαφέρον όταν έκαναν ερωτήσεις ο ένας στον άλλον. Εκείνο που είναι ξεκάθαρο είναι ότι οι δύο που δημιούργησαν εντυπώσεις ήταν οι καινούργιοι, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Χρυσόγελος. Όλοι οι άλλοι αρχηγοί ήταν δεδομένοι. Το πρόβλημα είναι ότι ο Καραμανλής ξέρει τα λάθη που έγιναν και προσπαθούσε να δικαιολογηθεί, ενώ ο Παπανδρέου ξέρει ότι δεν απέχει από το να γίνει πρωθυπουργός, αλλά γνωρίζει πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα. Το θέμα από αυτό το ντιμπέιτ είναι να δούμε ποιοι πιστεύουν αυτά που είπαν και ποιοι όχι.

Ο Κώστας Κουτσομύτης είναι σκηνοθέτης
Διορθωτική καιροσκοπία
Του Θανάση Θ. Νιάρχου

Θα ευχόταν κανείς από βάθους καρδίας το χθεσινοβραδινό ντιμπέιτ να είχε εμπνεύσει κάποια ελπίδα ή έστω μια μικρή έξαρση. Όταν όμως τα δύο μεγάλα κόμματα, αντί να προτείνουν ένα σχέδιο ή ένα όραμα που να γίνεται πιστευτό από όλους, εξαντλούνται, ως ύψιστη πολιτική, σε διορθωτικές κινήσεις, τα πράγματα είναι πολύ άσχημα. Γιατί διορθώνω σημαίνει αναγνωρίζω, υποσυνείδητα, την ύπαρξη των ίδιων λαθών για το μάλλον. Όταν ο καθαρός, κατανοητός λόγος και η ελπίδα μονοπωλούνται σχεδόν από το ΚΚΕ, τότε τα πράγματα είναι ακόμη πιο άσχημα. Αν έχει κάποιο νόημα να πειστεί ο ελληνικός λαός πως ό,τι λέγεται από όλες τις πολιτικές παρατάξεις έχει κάποιο αντίκρυσμα, είναι να συμφωνήσουν ανοιχτά σε ένα μόνο πράγμα: Τι είναι διατεθειμένοι να χάσουν, αντί να κερδίσουν, σε όλα τα επίπεδα οι ίδιοι οι πολιτικοί ώστε να πραγματοποιηθεί η μεγάλη ή μικρή αλλαγή που επαγγέλλονται;