«Θέλω να τον κρεμάσω ανάποδα»

Ήταν οι δύο επικρατέστεροι δελφίνοι του Ζακ Σιράκ. Από σήμερα, ο Ντομινίκ ντε Βιλπέν και ο Νικολά Σαρκοζί θα είναι αντιμέτωποι στη «δίκη της δεκαετίας». Ο πρώην πρωθυπουργός θα βρίσκεται στη θέση του κατηγορουμένου. Αλλά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατηγορείται ήδη για κατάχρηση εξουσίας.

O Ντομινίκ ντε Βιλπέν θα υπερασπισθεί τον εαυτό του στην ίδια δικαστική αίθουσα όπου είχε καταδικαστεί η Μαρία Αντουανέτα το 1793. Ο πρώην πρωθυπουργός κατηγορείται από τον σημερινό Πρόεδρο ότι ενορχήστρωσε μια εκστρατεία δυσφήμησής του με στόχο να καταστρέψει την πολιτική του καριέρα. Ο Ντε Βιλπέν θα καθίσει σήμερα στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Αν και ενάγων, ο Νικολά Σαρκοζί, δεν θα βρίσκεται στην αίθουσα, καθώς το αξίωμά του δεν επιτρέπει τη φυσική εμπλοκή του σε μια δικαστική διαμάχη.

Η μυστηριώδης λίστα
Η υπόθεση που οδήγησε τους δύο παλιούς υπουργούς και επικρατέστερους διαδόχους του Ζακ Σιράκ στα δικαστήρια χρονολογείται από το 2004. Άρχισε με μια μυστηριώδη λίστα, η οποία περιείχε ονόματα επιχειρηματιών, μεσαζόντων, πρακτόρων και πολιτικών- ανάμεσα τους και του Νικολά Σαρκοζί- που υποτίθεται ότι είχαν μυστικούς λογαριασμούς στην Clearstream, έναν χρηματοπιστωτικό οργανισμό του Λουξεμβούργου. Σε εκείνους τους λογαριασμούς είχαν κατατεθεί τα χρήματα από προμήθειες που έλαβαν όσοι ενεπλάκησαν στην πώληση γαλλικών φρεγατών προς την Ταϊβάν το 1991. Η λίστα υπέπεσε στην αντίληψη του Ντε Βιλπέν, ο οποίος ζήτησε από τον στρατηγό Φιλίπ Ροντότ, σύμβουλο αντικατασκοπίας του υπουργείου Άμυνας, να ερευνήσει την υπόθεση. Ο στρατηγός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η λίστα ήταν πλαστή, αλλά τα ονόματα είχαν ήδη φτάσει στους κυβερνητικούς και δικαστικούς κύκλους.

Ο άνθρωπος που κατηγορείται ότι κατασκεύασε τη λίστα είναι ο Ζαν Λουί Ζεργκορέν, αντιπρόεδρος της αεροναυπηγικής εταιρείας ΕΑDS. Ο Ζεργκορέν είχε ισχυρισθεί ότι «μαγείρεψε» τη λίστα έπειτα από υπόδειξη του Ντομινίκ ντε Βιλπέν και του Ζακ Σιράκ. Τεχνικά τη λίστα κατασκεύασε ο προγραμματιστής Ιμάντ Λαχούντ έπειτα από μεσολάβηση του δημοσιογράφου της «Liberation» Φλοριάν Μπουρζ. Αργότερα, ο προγραμματιστής «αθώωσε» τον Ντε Βιλπέν, δηλώνοντας ότι ο τότε υπουργός είχε άγνοια για την τοποθέτηση του ονόματος του Σαρκοζί στη λίστα. Ο Γάλλος Πρόεδρος, όμως, φαίνεται να μην πείθεται.

Αμοιβαίο μίσος
Όσο πολύπλοκη και μπερδεμένη είναι η υπόθεση Clearstream, άλλο τόσο ξεκάθαρη είναι η σχέση ανάμεσα στον Ντε Βιλπέν και τον Σαρκοζί. Το «αμοιβαίο μίσος» ανάμεσα στον υπερκινητικό Πρόεδρο και τον μειλίχιο πρώην πρωθυπουργό είναι μνημειώδες στους πολιτικούς κύκλους της Γαλλίας. «Πίσω από τις λεπτομέρειες, οι οποίες είναι πολύ σύνθετες για να τις καταλάβει ο καθένας, κρύβεται μια πολιτική μάχη. Το ερώτημα είναι ποιος θα κερδίσει», σημειώνει ο πολιτικός αναλυτής Ντομινίκ Μουαζί. Το δηλητήριο εξακολουθεί να στάζει και από τις δύο πλευρές. Ο Σαρκοζί φέρεται να έχει δηλώσει ότι θέλει να «κρεμάσει ανάποδα τον Ντε Βιλπέν» και ο Ντε Βιλπέν κατηγορεί τον Σαρκοζί για «εμμονή» και «κατάχρηση εξουσίας». Στο δικαστήριο αναμένεται να ισχυριστεί ότι παραβιάζεται η αρχή της δίκαιης δίκης. Και δεν αποκλείει να διεκδικήσει την προεδρία το 2012.


[ ΓΝΩΜΗ ] Πρέπει να αποσύρει την αγωγή
LΕ ΜOΝDΕ

Μπορεί ο Νικολά Σαρκοζί να είναι ένας ενάγων όπως οι υπόλοιποι πολίτες; Το ερώτημα τίθεται με οξύτητα λόγω της δίκης Clearstream που αρχίζει σήμερα στο δικαστήριο του Παρισιού. Εγγυητής της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο αρχηγός του κράτους κατηγορείται ότι προτίθεται να χρησιμοποιήσει τη Θέμιδα για να καταδιώξει έναν πολιτικό του αντίπαλο, τον Ντομινίκ ντε Βιλπέν, ο οποίος θα καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Από ιδιοσυγκρασία και από θέση, ο κ. Σαρκοζί ρίχνει όλο το βάρος του στον δικαστικό θεσμό, και ιδιαίτερα στους εισαγγελείς, η καριέρα των οποίων εξαρτάται από την καλή θέληση της πολιτικής εξουσίας. Την ίδια ώρα, έχει το δικαίωμα, όπως όλοι οι πολίτες, να μηνύσει όποιον θεωρεί ότι τον δυσφημεί ή τον ενέπλεξε σε κάποια πολιτική μηχανορραφία.

Αντίθετα όμως με τους υπόλοιπους πολίτες, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορεί να τεθεί στην κρίση της κοινής δικαιοσύνης. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, δεν μπορεί να τον αγγίξει κανείς, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα. Οι λόγοι αυτής της ασυλίας είναι κατανοητοί. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι εγγυητής της συνέχειας του κράτους, ενώ έχει εκλεγεί με καθολική ψηφοφορία. Όσο υπηρετεί το αξίωμά του δεν μπορεί να πάρει διαζύγιο παρά μόνο κοινή συναινέσει. Προκύπτει λοιπόν ότι στη δικαστική αρένα, ο ενάγων Σαρκοζί δεν μάχεται επί ίσοις όροις. Διαθέτει ένα σοβαρό πλεονέκτημα. Θα έπρεπε επομένως να κάνει μια απλή κίνηση αποσύροντας την αγωγή του.