Μια αγάπη για το καλοκαίρι

«Δεν καθρεφτίζεται πλέον στα μάτια των νέων ο πόθος»
Της Βίκυς Χαρισοπούλου

«Όποιος δεν είναι τολμηρός και μερακλής πιάνει άδικα τόπο» πιστεύει ο φιλόλογος, συγγραφέας, συνθέτης και ερμηνευτής της Θεσσαλονίκης Θωμάς Κοροβίνης, που μιλά για την αγάπη του έρωτα που φθίνει
«Η χώρα μας παράγει ήλιους ανελέητους, ακρωτηριασμένα αγάλματα, καλοχτισμένους νεαρούς που μπαγιατεύουν ραχατλίδικα βουλιάζοντας σε σαλόνια καφετεριών αποικιοκρατικού ύφους. Παράγει νέα ροκ σκηνή, πίστες από φώσφορο όπου αποθεώνεται το ξεπλυμένο χρήμα, ακροβάτες δεινούς που αμείβονται ως αοιδοί δεινότεροι, μεσόκοπες γυναίκες παράφορες, μισόγυμνα κοντόχοντρα κορίτσια, ατελείωτα τρυπημένα αυτιά αγοριών ή δήθεν αγοριών με χαλκάδες…» (από το «Ρεπορτάζ: Γράμμα στον αδελφό Γιώργο Ιωάννου που λείπει είκοσι χρόνια στην καταπακτή»).

Φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση, με πολυετές πέρασμα από το Ζάππειο Παρθεναγωγείο της Κωνσταντινούπολης, λογοτέχνης ειδικευμένος στην κοινωνική ανθρωπολογία του περιθωρίου, της Θεσσαλονίκης, του έρωτα, των μουσικών, στιχουργός, ερμηνευτής- μ΄ έναν ιδιότυπο, επαναστατικό σχεδόν ερωτισμό να διαπερνά κάθε συλλαβή των κειμένων του, κάθε νότα των μουσικών του- είναι ο Θωμάς Κοροβίνης.

Άξιος γόνος της «ερωτικής Θεσσαλονίκης», εμφανίζεται μάλλον δυσοίωνος για το ερωτικό μας μέλλον, σαρκάζει τα περί «ερωτικής πόλης», αμφισβητεί το ερωτικό μας παρόν και διαπιστώνει «ερωτική μειοδοσία» στους μαθητές του, στους νέους ανθρώπους.

Επιστρέφει εκών άκων έπειτα από τρίμηνη μετανάστευση στο Πήλιο και την έκδοση ενός ακόμη- του 17ου στην τελευταία 20ετία- βιβλίου του, «Ο Καραγκιόζης λαϊκός τραγουδιστής», μια κωμωδία για το θέατρο και το θέατρο σκιών, «έργο αυστηρώς ακατάλληλο για ανηλίκους».

Οι μαθητές πώς σε αντιμετωπίζουν; Πόσο εύκολα συνυπάρχει ο ερωτικός άνθρωπος- δημιουργός με τον δάσκαλο- δημόσιο υπάλληλο;
Όποιος δεν είναι τολμηρός και μερακλής πιάνει άδικα τόπο. Δημόσιος υπάλληλος γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Δεν αντιμετώπισα ποτέ προβλήματα 27 χρόνια που είμαι δάσκαλος. Τα παιδιά είναι ενθουσιασμένα. Τους τραγουδάω πρώτα τη «Φάτα Μοργκάνα» και μετά τη διδάσκω. Περνούν από μπροστά μας ο Καββαδίας, οι θάλασσες, τα ταξίδια, τα πορνεία, κι ύστερα μιλάμε για το ποίημα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν τα κάνουν αυτά… Αν ο άνθρωπος μεγαλώνοντας έχει αποκομίσει κάτι από αυτή τη ρημάδα τη ζωή μας, πρέπει να το μεταδίδει. Μην το κρατάει μέσα του σαν αιώνιο μυστικό. Ο αντιερωτικός άνθρωπος δίνει απλώς διαταγές, είναι μια ξέρα.

Σας ρώτησαν ποτέ οι μαθητές γι΄ αυτό το μανικό της ερωτικής άποψης- στάσης σας;

Δεν ντρέπομαι και δεν φοβάμαι για το σύνολο της προσωπικότητάς μου. Δεν θα διευκολύνω τους άλλους στα τσιτάτα τους. Τα παιδιά δεν έχουν τέτοιες ερωτήσεις. Κι αν έχουν, είναι απλώς θύματα της μικρόνοιας των γονιών τους.

Πρόσφατα κάποιοι με ρώτησαν:

«Κύριε, ο Καβάφης ήταν ανώμαλος;». Τους απάντησα πως «οι έρευνες που έχουν γίνει από τους ειδικούς διίστανται στο πότε ξάπλωσε με αγόρι. Ωστόσο, η ποίησή του είναι γεμάτη από τα ωραιότερα ερωτικά ποιήματα που γράφτηκαν ποτέ παγκοσμίως. Και πρέπει να είστε περήφανοι που είναι ο μεγαλύτερος ποιητής που ανέδειξε η γλώσσα μας».

Η συνύπαρξη με τους νέους δεν αποτελεί από μόνη της ερωτικό υλικό- ερέθισμα για δημιουργία;

Πώς να γράψεις, να υπονοήσεις τον έρωτα με στίχους, με νότες, με τέχνη λόγου όταν όλοι μιλούν γι΄ αυτόν; Περάσαμε σε μια εποχή που η εικόνα οδηγεί σε αυτοϊκανοποίηση. Βολεύονται οι άνθρωποι με εικόνα και με ήχο μέσα στο σπίτι τους. Αυτό είναι πορνεία. Δεν χρειάζεται να υπάρχει πόθος. Δεν καθρεφτίζεται στα μάτια των νέων ανθρώπων ο πόθος. Το λίγωμα στο μάτι που δείχνει πόθο. Τώρα το μάτι είναι άδειο, το κεφάλι άδειο, η ψυχή άβυσσος. Κι έχουν κι αυτά τα καημένα ανάγκη να ζήσουν… Η εποχή η δική μας ήταν πριμοδοτημένη. Τώρα η εποχή δεν τα προσέχει. Ο γονιός αγαπάει το παιδί του αλλά το βγάζει απ΄ το σπίτι ξεβράκωτο.

Πάει το λίγωμα

«Δεν υπάρχει πια αυτό το λίγωμα στο βλέμμα των νέων. Για ο,τιδήποτε. Για ανθρώπους, ετερόφυλους, ομόφυλους, για έννοιες, για οράματα, για ιδεολογίες, για τίποτα».

«Ξεβρακώσαμε τον έρωτα»

«Τον απογυμνώσαμε τον έρωτα. Τον ξεβρακώσαμε στα περίπτερα, στις τηλεοράσεις, και περνάμε χειρότερα. Όταν ήταν ντυμένος, περνούσαμε καλύτερα. Η τεχνολογία σκότωσε την αυθεντικότητα του ενστίκτου.
Ερωτικός άνθρωπος γεννιέσαι, δεν γίνεσαι με καμία διδασκαλία. Όπως δεν γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος βλέποντας καλύτερες ταινίες, διαβάζοντας καλύτερα βιβλία…»

«Κάποτε οι άνθρωποι ήξεραν να γερνούν…»

Γερνάει κι ο έρωτας μαζί μας;
Για να ερωτευτούμε ίσως δεν χρειάζεται ψυχολογική ασφάλεια, για να αγαπήσουμε όμως… Η αγάπη είναι το ήμισυ του έρωτα. Ακόμα και σε δυο σώματα που συναντιούνται τυχαία. Έχει κι άλλες γλώσσες ο έρωτας. Αν δεν μπορείς να παίξεις τα άλλα παιχνίδια, αν δεν έχεις μέσα σου τις άλλες γλώσσες του έρωτα για να μιλήσεις μ΄ αυτές, τότε είσαι κολοβός, είναι κολοβός ο έρωτάς σου. Ο τολμητίας ο νεαρός αργότερα γίνεται λίγο σοφιστικέ. Είναι μια στάση αν όχι απογοήτευσης, σκεπτικιστική απέναντι στα πράγματα και οπωσδήποτε επειδή δεν είναι πια τόσο νέος, η αίσθηση υποβάλλεται και σε μία μειοδότηση. Με την πάροδο της ηλικίας δεν είναι η χοληστερίνη ή ότι πονάει το γόνατό μας, είναι ότι δεν μπορούμε πια να ερωτευτούμε. Όχι ότι δεν μπορούν να μας ερωτευτούν οι άλλοι. Εμείς δεν μπορούμε, κι αυτό μας τρελαίνει. Κάποτε οι άνθρωποι ήξεραν να γερνούν. Τώρα δεν ξέρουν.