Το Πνεύμα του Τόνου

Πρόβλημα και λύση
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Κάτω από την Κυνοσάργους, όπου οι δραστηριότητες του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου» και έως τη Σαρωνίδα και από ΄κει στην Καλλιθέα, τα Φάληρα, τον Πειραιά, τα Καμίνια, τη Νίκαια, το Πέραμα δεν υπάρχει πάρα μόνοένα θέατρο. Μόνο ένα. Διακόσιες παραστάσεις στην υπόλοιπη μείζονα περιοχή, μία μόνο θεατρική δράση σε μια αστική περιφέρεια δύο εκατομμυρίων πολιτών. Το μόνο αυτό θέατρο είναι το «Κάτω από τη γέφυρα» κοντά στο γήπεδο Καραϊσκάκη. Το διευθύνει φτύνοντας αίμα χρόνια τώρα ο Νίκος Δαφνής με επιλεγμένο ρεπερτόριο, παιδικό θέατρο, εκθεσιακούς χώρους, συναυλίες νέων γκρουπ και δωρεάν παραχώρηση σε νεανικά φρέσκα θεατρικά σχήματα. Ο θίασος δεν επιχορηγείται διότι, λέει, δεν προσφέρει παραστάσεις προχωρημένες και ανατρεπτικές.

Πού; Σε μια θεατρικά υποσιτιζόμενη περιοχή. Αν ήταν γκαλερί θα χωρούσαν (στην ίδια περιοχή) Άντι Γουόρχολ, αν ήταν χώρος συναυλιών Μπεργκ και Ξενάκης!

Να ήταν όμως αυτό μόνο; Άλλοτε θα επιδράμει η Πολεοδομία και θα βρει τον χώρο ελλειμματικό εις ύψος κατά τρία εκατοστά και τώρα τον διεκδικεί σκοπευτικό σωματείο (στον κατοικημένο αστικό χώρο!)

απειλώντας το μοναδικό αυτό νησί θεατρικής επαγγελματικής (ο Δαφνής δεν χρωστάει ΙΚΑ, Εφορία, μισθούς, προς τρίτους) παρουσίας.

Το αναμφισβήτητο ενδιαφέρον του δημάρχου Πειραιά Φασούλα φαίνεται πως δεν αρκεί. Οι σκοπευτές της περιοχής έχουν ισχυρούς προστάτες. Έτσι ο θίασος μετέωρος (σε εποχή γενικής κρίσης λόγω και γρίπης) βρίσκεται σε αδιέξοδο.

Προτείνω δύο λύσεις: να αποτελούν οι θεατές ζωντανούς στόχους και οι σκοπευτές να ασκούνται βάλλοντας εν ώρα παραστάσεως εναντίον τους και για να επιχορηγηθεί ο θίασος να κάνει ένα δρώμενο μεταμοντέρνο με μία εγκατάσταση, όπου θα αναπαρίσταται ο χώρος που παρέλαβε πριν τον κάνει κέντρο πολιτισμού: σύριγγες, προφυλακτικά, καταφυγή προστατών, πιάτσα πορνών και ομοφυλοφίλων και κρησφύγετο κλεπτών για τη διανομή των κλοπιμαίων!