Μια αγάπη για το καλοκαίρι

«Ο κήπος γεννάει και συγγραφική έμπνευση»
Δάφνη Κοντοδήμα

Το κτήμα της Μιμής Ντενίση στη Μαλεσίνα δεν είναι μόνο τόπος χαλάρωσης, είναι και τόπος συνάντησης ολόκληρης της οικογένειας. Και η κηπουρική είναι μια αγάπη που μοιράζεται με τη μικρή της κόρη
«Ήμουν παιδί της πόλης που αδιαφορούσε παγερά για τη φύση. Όταν όλοι οι συνομήλικοί μου θαύμαζαν τα όμορφα λουλούδια, εγώ καθόμουν σε μια άκρη και διάβαζα βιβλία. Βαριόμουν να τρέχω στα λιβάδια μαζί τους. Σήμερα, όχι μόνο αναζητώ την επόμενη ευκαιρία για να βρεθώ δίπλα στη φύση αλλά έχω δημιουργήσει και τον δικό μου επίγειο παράδεισο», λέει στα «ΝΕΑ» η Μιμή Ντενίση. Ο παράδεισός της βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα, σ΄ ένα κτήμα πολλών στρεμμάτων στη Μαλεσίνα μ΄ ένα πανέμορφο σπίτι πνιγμένο στα δέντρα και τα λουλούδια.

Το κτήμα ανήκε στους γονείς της και από το 1993 άρχισε την επέκτασή του, αγοράζοντας στρέμματα από τη γύρω περιοχή. Ύστερα από τρία χρόνια προσωπικής ενασχόλησης και με τη βοήθεια ενός κηπουρού, δημιούργησε εκεί έναν χώρο όπου βρίσκει ηρεμία. Είναι μόλις μία ώρα από την Αθήνα και πολύ μακριά από τη φασαρία αλλά και από τα υπόλοιπα σπίτια της περιοχής.

«Βρίσκομαι συνέχεια σε κλειστούς χώρους με τεχνητό φωτισμό, όπως συμβαίνει στη θεατρική σκηνή. Η εξοχή με ανανεώνει. Αποβάλλω κάθε αρνητική σκέψη και μπορώ να δημιουργήσω. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στη Μαλεσίνα έχω κάνει όλες τις μεταφράσεις και έχω γράψει θεατρικά έργα. Για μια μετάφραση, που στην Αθήνα θα μου πάρει μήνες να την ολοκληρώσω, στην εξοχή χρειάζομαι μόνο 20 μέρες», λέει η ηθοποιός, μεταφράστρια, συγγραφέας και σκηνοθέτρια. Αυτή την περίοδο βρίσκεται σε πρόβες για την παράσταση της κωμωδίας «Άνθος του κάκτου» (Cactus flower) των Μπαριγιέ και Γκρεντί που θα ανέβει τον επόμενο μήνα στο Θέατρο Ιλίσια-Ντενίση. Με κάθε ευκαιρία- μετά τις πρόβες ή ακόμη και ύστερα από κάθε παράσταση- πηγαίνει με την κόρη της στη Μαλεσίνα. Εκεί απολαμβάνει τον καφέ της με την υπέροχη θέα των λουλουδιών και δέντρων. Από λέιλαντ, ιβίσκους και ορχιδέες έως αχλαδιές, βερικοκιές, πεύκα και ελιές καλλιεργεί. Ακόμη και δάσος υπάρχει μέσα στο κτήμα.

«Διάβασα βιβλία κηπουρικής αλλά έμαθα περισσότερα πράγματα με την πρακτική. Έμαθα, για παράδειγμα, ότι οι ορτανσίες θέλουν ψυχρό κλίμα και πότισμα μέρα παρά μέρα. Ενώ οι ορχιδέες είναι φυτά δύσκολα στην καλλιέργειά τους και μεγαλώνουν σε θερμοκήπια», λέει. «Το κάθε φυτό αναπτύσσεται όχι επειδή του ρίχνω το κατάλληλο λίπασμα αλλά επειδή κάθομαι με τις ώρες και το παρατηρώ και γνωρίζω τις ανάγκες του. Άλλωστε δεν συμφωνώ με τη χρήση λιπάσματος. Προτιμώ να ρίχνω κοπριά στις ντομάτες μου».

Η αγάπη της για τη φύση ξεπερνά τα όρια του κτήματός της και φτάνει μέχρι την Αθήνα. Έχει δημιουργήσει roof garden με ελιές και ροδιές για τους φοιτητές της δραματικής σχολής που διευθύνει.

Και δεν μένει εκεί αλλά περιποιείται και κήπους φίλων της, προσφέροντας χρήσιμες πληροφορίες.

«Γκαζόν δεν ήθελα στο εξοχικό μου. Αυτά είναι για την Εκάλη. Αλλά ούτε και σπίτι στη Μύκονο ήθελα επειδή εκεί η γη δεν είναι γόνιμη και δεν θα είχα τη δυνατότητα να καλλιεργήσω. Μου αρέσει που έχω το περιβόλι μου και τρώμε φρέσκα φρούτα και λαχανικά», εξηγεί η Μιμή Ντενίση.

Όσο για τον κίνδυνο φωτιάς, είναι ήσυχη. «Στην περιοχή υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές, όπως πυροσβεστικοί κρουνοί και μάνικες», λέει.


Δεν επέζησαν οι πάπιες και οι χήνες

Το κτήμα της Μιμής Ντενίση στη Μαλεσίνα είναι γεμάτο με ευχάριστες αναμνήσεις. Εκεί βάφτισε την κόρη της Μαριτίνα. Μία από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές του χρόνου είναι όταν μαζεύονται για την ονομαστική εορτή της κόρης της και της μητέρας της Μαρίας. «Το σπίτι ανήκει σε όλη την οικογένεια αλλά και στους φίλους», λέει η Μιμή Ντενίση. Η Μαριτίνα έχει γίνει ένας μικρός κηπουρός στα χνάρια της μητέρας της. Μάλιστα, η αγάπη τους για την κηπουρική είναι ένα από τα πράγματα που τους φέρνουν ακόμη πιο κοντά. «Σήμερα τα παιδιά αγαπούν και εκτιμούν περισσότερο τη φύση απ΄ ό,τι εμείς όταν ήμασταν νέοι. Και αυτό επειδή πριν από αρκετά χρόνια οι πόλεις ήταν εξίσου όμορφες με τα χωριά. Δεν ήταν πυκνοκατοικημένες και απρόσωπες», εξηγεί. Παραλίγο να δημιουργήσει και έναν μίνι ζωολογικό κήπο αφού πριν από κάποια χρόνια είχε φέρει στο κτήμα κότες, πάπιες, χήνες, παγόνια για να ευχαριστήσει τη μικρή της κόρη. «Δυστυχώς, τα έφαγαν οι αλεπούδες της περιοχής. Αργότερα, ίσως, ξαναφέρουμε ζωάκια».