Ένας Τούρκος σε ελληνική κουζίνα

Γεγονός της Μόστρας, ο μικροσκοπικός Φάτιχ Ακίν με το «Soul Κitchen», δηλαδή «Κουζίνα ψυχής». Με ήρωα και πρωταγωνιστή έναν Έλληνα σεφ με το όνομα Ζήνως (Αδάμ Μπουσδούκος)

«Μα τι λες τώρα. Καλύτερός μου φίλος, αδελφός μου σωστός, είναι ο Αδάμ Μπουσδούκος. Μαζί μεγαλώσαμε και στο ίδιο σχολείο πήγαμε στο Αμβούργο από γονείς μετανάστες και εργάτες. Οι μεγάλοι μας τροφοδοτούσαν με μίσος, αλλά εμείς δεν καταλαβαίναμε τίποτα. Όλα αυτά είναι μαλακίες και γίνονται για να πουλάνε όπλα οι Αμερικανοί. Ελπίζω έπειτα από είκοσι χρόνια Ελλάδα- Τουρκία ένα κράτος, ένας λαός ειρηνικός».

Φάτιχ Ακίν, λοιπόν. Τούρκος, αλλά Γερμανός υπήκοος. Μόλις 35 ετών. Με έξι ταινίες στο ενεργητικό του. Με μια χρυσή Αρκούδα για το «Ηead on» (Μαζί ποτέ) του 2004 και με μια ταινιάρα- «Στην άκρη του ουρανού»- πριν από δύο χρόνια, το γεγονός των Καννών. Και τώρα, το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο φετινό Φεστιβάλ Βενετίας για το «Soul Κitchen» «Αρχικά ήθελα να κάνω ένα Western στην Αμερική. Πριν από δύο χρόνια λοιπόν ταξίδεψα με τον Αδάμ στις ΗΠΑ, αλλά όταν συνειδητοποίησα πως θα χρειαστούμε καμιά εικοσαριά εκατομμύρια δολάρια, γύρισα και του είπα: “Αν ήσουν ο Μπραντ Πιτ ή ο Τζόνι Ντεπ, θα βρίσκαμε λεφτά. Τώρα με το όνομα Αδάμ Μπουσδούκος θα μας δώσουν μόνο ποπ-κορν. Και ούτε”».

Και το Western πώς προέκυψε;
Το στόρι αναφέρεται στη γενοκτονία των Αρμενίων.

Πώς το λες αυτό! Εσύ, ένας Τούρκος.
Μα, έγινε man. Θα το γύριζα με δάνεια από το “Searchers” του Τζον Φορντ. Ένας Αρμένιος πατέρας επί είκοσι χρόνια ψάχνει να βρει τα παιδιά του. Πάει, δεν έγινε. Ο Αδάμ δεν είναι Τζόνι Ντεπ και εγώ δεν είμαι Στίβεν Σπίλμπεργκ.

Ο τύπος δεν παίζεται. Αυθόρμητος, παρορμητικός, φιλικός, ευφάνταστος, δραστήριος. Όσο μπόι του λείπει τόση ενέργεια διαθέτει.

Και η «Κουζίνα»;
Απλό. Ήθελα να ξελασκάρω από τα δράματα. Να λυτρωθώ από τον θάνατο του παραγωγού μου του Αντρέα (πέθανε στη διάρκεια των γυρισμάτων του «Ουρανού»). Να επιστρέψω, να γελάσω. Θέλω ν΄ αποδείξω πως είμαι ικανός να κάνω κωμωδία. Πάντα μαθαίνεις όταν καταπιάνεσαι μ΄ αυτά που δεν ξέρεις. Βαριέμαι να επαναλαμβάνομαι. Έμπνευσή μου η «Σωτηρία», η Greek ταβέρνα του Αδάμ στο Αμβούργο. Κάτι σαν στέκι καλλιτεχνών, ποιητών , ηθοποιών και ωραίων κοριτσιών.

Γερμανίδες;
«Από κάθε γωνιά της Γης. Στην ταινία παίζουν όλες οι φυλές. Η Dorka με αίμα Ουγγαρίας, ο Βόταν καθαρόαιμος τεύτονας, ο Λούκας, Πολωνός, ο Ντεμίρ που παίζει τον Έλληνα με το όνομα Σωκράτης είναι Τούρκος και φυσικά ο Αδάμ, Έλληνας».

Από πού; (ρωτάω τον Αδάμ)
Ο πατέρας μου από Πάτρα, η μάνα μου από Ιωάννινα. Μετανάστες, εργάτες. Τους χρωστάω τα πάντα. Δούλεψαν σκληρά και μεγάλωσαν τρία αγόρια. Η μάνα μου, η Βασιλική, είναι ηρωίδα. Εργάτρια, μητέρα, νοικοκυρά. Ποτέ δεν με καταπίεσαν. Η εργατική τάξη είναι πιο ελεύθερη σε αντίθεση με τους μικρομεσαίους.

Και γιατί Ζήνως;
Φάτιχ Ακίν: Γιατί ο Ζήνως Παναγιωτίδης της «Rosebud» (εταιρεία διανομής καλλιτεχνικών ταινιών) είναι αδερφός .

Προτιμώ την τουρκική κουζίνα. Είναι πιο ελαφριά από την ελληνική.

Εμένα μ΄ αρέσει η κουζίνα της Θεσσαλονίκης. Έφαγα σ΄ ένα μέρος τα καλύτερα πιάτα της ζωής μου.

Από τον ελληνικό κινηματογράφο;
Αγγελόπουλος, «Πολίτικη κουζίνα» και «Αλέξης Ζορμπάς». Αριστούργημα. Βy the way, αν ξέρεις πες μου μια ελληνική ταινία με κακή κόπια να την προτείνω, επειδή είμαι μέλος στο Foundation του Μάρτιν Σκορσέζε για αναπαλαίωση (restoration).


«Αντιπαθώ τους “ισμούς”»

Είσαι αριστερός, κομμουνιστής;
Αντιπαθώ καθετί που τελειώνει σε «ισμός». Μπορεί ουμανισμός.

Πάντως, αρκετές από τις ιδέες των μαρξιστών είναι σωστές και αξεπέραστες.

Τέλεια θεωρία για ατελείς ανθρώπους.

Μπα, μην το λες αυτό. Ο άνθρωπος αλλάζει. Αν λόγου χάριν η κρίση ήταν βαθύτερη, όπως στην Ισλανδία, μπορεί να προκαλούσε ταραχή και οι άνθρωποι να επαναπροσδιόριζαν τις αξίες τους. Ν΄ αρχίζαμε από την αρχή. Πώς γίνεται με τη Μonopoly; Φτάνεις στο τέλος και η κάρτα γράφει: you don΄ t take 5.000 euros. Go to start. Πάρε παράδειγμα το Μανχάταν. Αρκετά golden boys κοιμούνται στα πεζοδρόμια και σιτίζονται με σκουπίδια.

Και η Γερμανία;
Η Γερμανία είναι πλούσια σε εμπειρίες και θεματολογία.

Μετανάστες, φτώχεια. Από την άλλη πλούτος ασύλληπτος.

Ταξικές συγκρούσεις.

Παγκοσμιοποίηση. Όλα μέσα.

Ζούμε σ΄ ένα κυβερνητικό ψέμα. Έχουμε πόλεμο με το Αφγανιστάν, βομβαρδίζουμε γέρους, γυναίκες και παιδιά και η Μέρκελ μας έχει φλομώσει στην προπαγάνδα.

Πως, τάχα μου, οι γερμανικές δυνάμεις έχουν κατηφορίσει προς την Καμπούλ για ανθρωπιστική βοήθεια. Ιt΄ s not a pic nic man.

Είναι σφαγή.