Γνώμη

Το αιώνιο δίλημμα
Του Γιώργου Νασμή

Ο προπονητής κάνει την ομάδα ή η ομάδα τον προπονητή; Το αιώνιο δίλημμα του ποδοσφαίρου.

Ποιο είναι το μερίδιο στην επιτυχία και στην αποτυχία για έναν προπονητή;

Οι περιπτώσεις του Ότο Ρεχάγκελ και του Ντιέγκο Μαραντόνα ρίχνουν νερό στον μύλο της αντιπαράθεσης, αν και οι δύο άνδρες παρουσιάζουν μία κοινή συνισταμένη: έχουν πέσει και οι δύο θύματα των επιτυχιών τους. Ο συμπαθής Γερμανός που στα οκτώ χρόνια ως επικεφαλής της εθνικής μας ομάδας αρνείται πεισματικά να μάθει δέκα ελληνικές λέξεις, εκφράζει με τον πειστικότερο τρόπο την παροιμία που λέει πως «πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι». Η κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος τού τόνωσε ακόμα περισσότερο τον εγωισμό και χωρίς να το συνειδητοποιήσει απέκτησε «το αλάθητο του Πάπα». Το τρόπαιο μετατράπηκε σε κολυμβήθρα του Σιλωάμ που εξαγνίζει τα λάθη και τις εμμονές του.

Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι ο Ότο Ρεχάγκελ υπήρξε καλός προπονητής. Η εποχή ωστόσο τον ξεπέρασε, το ποδόσφαιρο προχώρησε πιο γρήγορα από τις ιδέες του, οι οποίες μπήκαν χωρίς να το καταλάβει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Στην εποχή του πάσινγκ γκέιμ και του πρέσινγκ εμείς παίζουμε άμυνα.

Όσα είχε να δώσει ο Ότο στην Ελλάδα, τα έδωσε.

Ακόμα κι αν προκριθεί η ομάδα στο Μουντιάλ, ο αναχρονισμός της θα την ακολουθεί και θα τη θέτει σε κίνδυνο να γίνει ανά πάσα στιγμή περίγελως. Κάτι που ήδη συμβαίνει με την Αργεντινή που, παρεμπιπτόντως, ξεχειλίζει από ταλέντο. Ο Μαραντόνα πήρε εκβιαστικά τη θέση του προπονητή, πατώντας στη φήμη που απέκτησε ως ποδοσφαιριστής.

Ο Αργεντινός αποδεικνύεται πολύτιμος για το βιβλίο της ιστορίας του ποδοσφαίρου, καθώς η δράση του θα προσθέσει μία ακόμα σελίδα με επιχειρήματα στη συζήτηση για το αιώνιο ερώτημα του ποδοσφαίρου.