ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Πλήρωσε ακριβά το «σεμνά και ταπεινά»

Το λένε όλοι οι ράφτες- παλιοί και νεώτεροι, αυτοί που απεχθάνονται το φασόν και κάθονται εκεί με τη μεζούρα και την κιμωλία να σ΄ το πάρουν από ΄δώ, να σ΄ το φέρουν από εκεί, να σ΄ το κάνουν στα μέτρα σου τέλος πάντων – ότι το κοστούμι «ή σου κάθεται ή δεν σου κάθεται». Μέση κατάσταση δεν υπάρχει. Δεν μπορείς δηλαδή να βρεις κοστούμι που να σου πηγαίνει και να μη σου πηγαίνει. Το ίδιο συμβαίνει και με το χρώμα. Το παίρνεις το σκούρο το κοστούμι, φοράς και το λευκό το πουκάμισο, και τι σου λείπει, μια «προπέλα», ένα παπιγιόν, για να γίνει κανονικό κοράκι, από αυτά που συνοδεύουν τον κόσμο στην τελευταία του κατοικία από εκεί, που βεβαιωμένα πια δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσεις πίσω. Ανοιχτό πάλι, κάνα κρεμ, κάνα λευκό, καλύτερα μην το πάρεις, διότι παίζει να σε δει και κανείς μέσα σε μαγαζί και να σου φωνάξει «γκαρσόν, έρχεστε ένα λεπτό να παραγγείλουμε». Κατά συνέπεια χρειάζεται μια προσοχή…

Θύμωσε ο Γιώργος
Κι άμα είσαι και πολιτικός, χρειάζεται διπλή προσοχή. Γιατί μπορεί να πέσεις σε κάναν παράξενο, τύπου Γιώργου, και να τα πάρει πολύ άσχημα, που σε βλέπει να το προβάρεις το κοστούμι για υπουργός, για υφυπουργός ή γενικός γραμματέας, για πρόεδρος οργανισμού, διευθύνων σύμβουλος κ.λπ. ενώ αυτός δεν σου έχει πει τίποτε. Διότι τον ξέρεις τον Γιώργο, δεν τον ξέρεις; Ένα από τα πράγματα που του τη δίνουν, είναι να αποφασίζουν άλλοι για πράγματα που έχει εκείνος τον πρώτο (και τον τελευταίο) λόγο. Θες κύριε να γίνεις υπουργός να μας σώσεις κι εσύ; Καμιά αντίρρηση, και πρόβλημα κανένα. Άσε όμως να σ΄ το πει ο αρχηγός. Περίμενε λίγο. Τρεις εβδομάδες έμειναν, άντε και δυο μέρες μετά, βεβαιωμένα πράγματα, σε 23 ημέρες από σήμερα θα το μάθεις το μυστικό. Είναι ανάγκη να την περιφέρεις από τώρα την επιθυμία σου στους δρόμους και τις πλατείες, και να τον εκνευρίζεις τον άλλον; Αφού τον ξέρεις, ότι αυτά δεν του αρέσουν καθόλου… Βουτηγμένοι στα σκάνδαλα
Ο Καραμανλής; Καμιά σχέση. Τέτοιες ημέρες ήταν το 2004 (παραμονές εκλογών εννοώ) που μας βεβαίωνε ότι οι δικοί του οι υπουργοί ήταν τύποι και υπογραμμοί, που τις ελεύθερες ώρες τους τις περνούσαν στο κατηχητικό με το ψαλτήρι στο χέρι και με τους βίους Αγίων παραμάσχαλα. Και τα είδαμε, τα χαΐρια τους. Δεν έκλεισε χρόνος, που η ατάκα του προέδρου Κώστα «σεμνά και τα ταπεινά», που τάχα θα πορεύονταν όλοι αυτοί, έγινε ανέκδοτο, να τη λένε στα καφενεία οι παππούδες και να σκάνε στα γέλια με κίνδυνο να απορρυθμιστεί ο βηματοδότης και να ΄χουμε άλλα. Και ύστερα ήρθαν άλλα, κι άλλα. Σε σημείο που να τους χαιρετάς διά χειραψίας και μετά τραβώντας το χέρι πίσω να μετράς τα δάχτυλα μη και σου λείψει κανένα, γιατί αυτοί- όχι πώς να το παινευτούν τα παλικάρια- ήταν ικανοί να σου πάρουν μαζί με το δαχτυλίδι και το δάχτυλο, τόσο επιδέξιοι, όπως έχω ακούσει ότι γίνεται στις άγριες γειτονιές της Νότιας Αμερικής.

Αφήνει πίσω του απόλυτο κενό…

Βεβαίως, αυτά τελειώνουν τώρα, στην Ιστορία θα μείνουν, αλλά καλά είναι να τα θυμόμαστε στον δρόμο για τις κάλπες. Έτσι κι αλλιώς αυτή η περίοδος, η περίοδος της διακυβέρνησης Καραμανλή εννοώ, κινδύνευε να περάσει στην Ιστορία σαν κενό. Δηλαδή θα άνοιγαν οι πιτσιρικάδες μαθητές σε εκατό χρόνια το κεφάλαιο, αρχή του 21ου αιώνα, και θα έπεφταν πάνω σε ένα μαύρο κενό για την περίοδο 2004-2009. Θα ρωτούσαν τη δασκάλα «καλέ κυρία, τι έγινε τότε», και η δασκαλίτσα θα έξυνε το κεφάλι της και δεν θα ήξερε τι να πει στα παιδιά, γιατί η Ιστορία άφησε κενό αυτό το διάστημα και δεν κατέγραψε τίποτε για την περίοδο Καραμανλή. Αυτά θα λέει η Ιστορία σε 100 χρόνια, και όποιος έχει αμφιβολίες να κάτσουμε να το συζητήσουμε, γιατί εμείς είμαστε του διαλόγου και δεν φοράμε παρωπίδες.

Νόμιζε ότι τον έλεγαν… Ζαγορίτη
Με χαρά διαπιστώνω ότι δεν φορούν παρωπίδες και ορισμένοι από τη νέα ηγεσία της Δικαιοσύνης. Αν και έχω συνηθίσει να κρατάω επιφυλάξεις για τέτοια θέματα, οφείλω να ομολογήσω ότι με το που άλλαξαν κάπως τα πράγματα λύθηκαν οι γλώσσες και τα χέρια των δικαστών. Αλλιώς, πώς να εξηγήσω το γεγονός ότι σκάνε η μία μετά την άλλη οι διώξεις εις βάρος του ανακριτή της υπόθεσης Ζίμενς, εκείνου του Ζαγοριανού που είχε ξεχάσει ότι τον έλεγαν Ζαγοριανό και νόμιζε ότι τον έλεγαν… Ζαγορίτη. Όχι πως επιχαίρω, καμία σχέση. Νομίζω όμως ότι δικαιώνεται ο αγώνας αυτής της στήλης που φώναζε εξ αρχής για το παλικάρι, το οποίο είχε τραβήξει μια γραμμή και ερευνούσε το σκάνδαλο της Ζίμενς έως το 2003, ενώ ήταν γνωστό- το φώναζαν οι Γερμανοί- ότι μίζες είχαν δοθεί και επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας. Πάντως, η ηγεσία της Δικαιοσύνης- που καλά κάνει και τον ανακρίνει αυτόν τον δικαστή- καλά θα κάνει να επεκτείνει τις ανακρίσεις και στον ρόλο που έπαιξε ο κυρ Σανιδάς στην υπόθεση. Ναι, αυτός που τον κάλυπτε τον λεβέντη Ζαγοριανό και τώρα θέλει να είναι και μάρτυρας υπεράσπισής του. Θα τη δούμε αυτή την έρευνα, άραγε;

Το μυρίστηκαν οι δικαστικοί
Τη δούμε δεν τη δούμε, ο κόσμος καταλαβαίνει και δεν τρώει άχυρα. Ξέρει τι του γίνεται. Και οι δικαστές ξέρουν. Και αυτοί που… ξέρουν, ξέρουν καλύτερα (τι είπα ο άνθρωπος)! Αυτοί οι τελευταίοι λοιπόν, που γνωρίζουν καλά να διαβάζουν τα σημάδια, σου λένε, ότι οι κινήσεις που κάνει η ηγεσία της Δικαιοσύνης φανερώνουν πως «κάτι αλλάζει στη χώρα». Κι αυτό το κάτι που αλλάζει είναι «ότι η μέρα φεύγει, ο Γιαννάκης ο περιπατητής έρχεται (ο Τζονι Γουόκερ, ντε)». Άδικο έχουν; Μόνο σε ένα. Ότι τον «περιπατητή» δεν τον λένε Γιαννάκη, αλλά Γιώργο- αν έχετε ακουστά…

Λένε, πως μετά τους δικαστές, την καλύτερη «μύτη» σε κάτι τέτοια, την έχουν οι χωροφύλακες. Και ακολουθούν εφοριακοί, τελώνες, κ.λπ. Εμείς τώρα, θα διαφωνήσουμε με το αισθητήριο των «ειδικών» κοινωνικών ομάδων;