[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Οι εκλογές έφαγαν τη γρίπη

Γνώρισε καυτές ημέρες δόξας. Καυτές διότι ήταν ντάλα Αύγουστος. Δόξας διότι ήταν επίσης ντάλα Αύγουστος και με κάτι έπρεπε να γεμίσουν τα δελτία ειδήσεων, με κατιτίς και οι σελίδες των εφημερίδων. Και να πρώτη μούρη όσοι είχαν κρύψει τη μούρη τους με γάζες, μάσκες και άλλα τινά αποκριάτικα. Έτσι και τύχαινε να σε έπιανε ξερόβηχας; Δεν έβρισκες άνθρωπο να σου απλώσει το χέρι. Έπιανες την κουπαστή στη σκάλα του Μετρό; Σε κοιτούσαν οι υπόλοιποι επιβάτες ως φορέα ανίατης ασθένειας. Δεν ήξερες πόση ώρα επιβιώνει ο ιός της γρίπης σε λεία και πόση σε τραχεία επιφάνεια; Ήταν σαν να είχες χάσει την ερώτηση των 20 ευρώ στον «Εκατομμυριούχο». Άσε που είχε γίνει μόδα και δεν σε φιλούσαν στις κοινωνικές συναναστροφές (όχι απαραιτήτως κακό). Κι άμα έπεφτες σε κάποιον πιο αυθόρμητο, πριν σε φιλήσει σού εκτόξευε την απειλή μεταξύ σοβαρού και αστείου: «Έλα να γριπιαστούμε!». Και ξάφνου όπως ήρθε η δόξα, έφυγε.

Της την έφαγαν οι εκλογές. Όποιος είναι κουρασμένος, είναι απλώς κουρασμένος. Δεν έχει ατονία επειδή τον έχει χτυπήσει η γρίπη. Όποιος έχει πυρετό παίρνει το Ντεπόν του, κοιμάται κι αν δεν έχει κάποιον υστερικό συγγενή, συνέρχεται και συνεχίζει.

Και βεβαίως ουδείς σκέφτεται να μη χαιρετά διά χειραψίας τον άλλο. Διότι εκλογές έχουμε. Και το δίλημμα χειραψία (άρα γρίπη) ή ψήφος ουσιαστικά δεν υφίσταται. Ποιος υποψήφιος θα έβγαινε με μάσκα να περπατήσει ανάμεσα στους πολίτες; Ποιος θα αρνηθεί να αγκαλιαστεί με τους ψηφοφόρους του και να τσαλακώσει το λαοφιλές προφίλ του; Ποιος θα σκεφτεί όταν θα βγει προς άγραν ψήφου πως θα γριπιαστεί; Οπότε ας πλύνουμε κανά χεράκι παραπάνω μέχρι να γίνουν εκλογές, διότι τη χειραψία δεν τη γλιτώνουμε και μετά βλέπουμε.