[ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ]

Ο ρόλος της Εκκλησίας
Ο αρχιμανδρίτης Κωνσταντίνος Χαραλαμπόπουλος, εφημέριος του ιερού ναού Αγίου Δημητρίου Παλαιού Ψυχικού, γράφει για τον ρόλο της Εκκλησίας:

«Το ότι υπάρχομε ως έθνος σήμερα, το οφείλομε στην Εκκλησία “που θέριεψε την αποσταμένη ελπίδα” του ραγιά του Εικοσιένα προς τον κατακτητή των τετρακοσίων ετών δουλείας και που ευλόγησε τα όπλα απάντων των ιερών αγώνων του έθνους μας, σε όλη τη διάρκεια της υπάρξεώς της.

Αποτελεί λοιπόν καθήκον και ευγνωμοσύνη του φιλοχρίστου ημών Στρατού, να αποδείδει την κεκανονισμένη τιμή προς κάθε θρησκευτική εκδήλωση των Αγίων της Εκκλησίας, οσάκις προσκαλείται να παραστεί και είναι άξιοι συγχαρητηρίων οι ενδοξότατοι Στρατηγοί των Επιτελείων, που συνδράμουν τις εκδηλώσεις αυτές.

Οι δωρεές της Εκκλησίας προς το κράτος και τις τοπικές κοινωνίες έως σήμερα είναι μνημειώδεις και έχουν δημοσιευθεί κατά κόρον, παρά της Διοικούσης Εκκλησίας. Όσο για την προσωπικότητα του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου αυτή ήδη παρεδόθη στη μνήμη του ελληνικού θεοσεβούς λαού που τόσο τον αγάπησε και τόσο αγαπήθηκε απ΄ αυτόν. Οι παραδόσεις μας δεν πρόκειται να αλλοιωθούν και οι λαοί αγνοούντες ή περιφρονούντες Ιστορία, ήθη και έθιμά τους δεν δύνανται να προσβλέπουν στο μέλλον».

Επιστροφή των Γλυπτών
Ο κ. Γ. Τρανταλίδης, από τον Πειραιά, γράφει για τη διεκδίκηση των Γλυπτών του Παρθενώνα:

«Το Μουσείο Ακρόπολης είναι αληθινό κόσμημα για την οικουμένη και αποτελεί την καλύτερη απάντηση στο διαχρονικό αίτημα της επιστροφής των Γλυπτών. Τώρα, ο κόσμος θα συνειδητοποιήσει το μέγεθος της απώλειας των Γλυπτών που είναι αποτέλεσμα λεηλασίας. Ο εγκληματίας Έλγιν το 1746 είχε πάρει φιρμάνι από τον σουλτάνο μόνο για σχέδια και εκμαγεία. Όμως, εκείνος πριόνισε με απίστευτη βαρβαρότητα και απέσπασε βιαίως τις καλύτερες πλάκες της ζωφόρου και συγκεκριμένα 224 γλυπτά, που καλύπτουν μήκος 75 μέτρων, για να μπορέσει να τις μεταφέρει στη Σκωτία και να στολίσει τη βίλα του! Έτσι υπάρχουν αλλού τα σώματα και αλλού τα κεφάλια. Η λεηλασία αυτή είναι αποτέλεσμα της θρασύτητάς του σε συνδυασμό με τον ανατολίτικο λήθαργο Τούρκων και Ελλήνων. Επειδή, όμως, οι σύγχρονοι Βρετανοί αντί να ζητήσουν συγγνώμη παραμένουν αδιάλλακτοι και φλεγματικοί, η μόνη λύση που μένει είναι η δικαστική διεκδίκηση με τη συμπαράσταση της UΝΕSCΟ».