Στο Βερολίνο φάνηκαν οι σοβαρές ελλείψεις μας

Tο 12ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στίβου πέρασε στην Ιστορία με τον ελληνικό στίβο όχι απλά να μένει χωρίς μετάλλιο αλλά και να δείχνει τις αδυναμίες που έδειχνε πριν από τη χρυσή εποχή (1997- 2004), δηλαδή αθλητές που να μην «πιάνουν» τις επιδόσεις τους.

Ο επικεφαλής της Επιτροπής Υψηλού Αθλητισμού του ΣΕΓΑΣ Αστέριος Τσιφτσόγλου σ΄ έναν σύντομο απολογισμό της ελληνικής παρουσίας στο Βερολίνο, ομολογεί ελλείψεις και μιλάει για την επόμενη μέρα:

«Κάναμε μια αξιοπρεπή εμφάνιση αν και μπορούσαμε καλύτερα. Είχαμε μεγαλύτερες δυνατότητες αλλά κάτι δεν πήγε καλά στον προγραμματισμό. Πρώτο μας μέλημα ύστερα από το Παγκόσμιο θα είναι να στηρίξουμε όλα τα παιδιά που ήταν στο Βερολίνο και επίσης όλα αυτά που είναι στον σχεδιασμό.

Στον τομέα επιστημονικής στήριξης υπάρχουν πράγματι ελλείψεις που υπήρχαν και τα προηγούμενα χρόνια, μη εξαιρουμένης και της εποχής των μεγάλων επιτυχιών. Από τον Σεπτέμβριο θα προσπαθήσουμε όσο μπορούμε να καλυ φθούν αυτά τα κενά». ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ
Στον αντίποδα, ο σταρ των αγώνων Γιουσέιν Μπολτ δεν είναι ούτε Τζέσε Όουενς (ο αθλητής που το 1936 στο ίδιο στάδιο… κόντυνε τις θεωρίες του Χίτλερ περί Αρείας Φυλής) ούτε Καρλ Λιούις (αφού δεν έχει στο ρεπερτόριό του το μήκος), αλλά σίγουρα είναι μοναδικός ως προσωπικότητα του αθλητισμού.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζει κάθε αγώνα δείχνει απλά ότι βρίσκεται πολύ πιο μπροστά απ΄ όλους. Η νέα διάσταση που δίνει ο Γιουσέιν Μπολτ στον τομέα της συγκέντρωσης για τον αγώνα είναι η πλήρης ταύτιση με την έννοια της απόλαυσης.

Κάνει πλακίτσα και είναι χαλαρός αλλά και πλήρως αυτοσυγκεντρωμένος καθώς ξεκινά πάντα καλά τον αγώνα και έχει απόλυτο έλεγχο στην εξέλιξη της κούρσας είτε προκριματική είτε τελικό.

«Μ΄ αρέσει να τρέχω», επαναλαμβάνει, ενώ πόσο «έξω καρδιά» αισθάνεται το έδειξε εύγλωττα και με το μπλουζάκι που είχε την επιγραφή «θα ήθελα να είμαι ο Μπερλίνο», δηλαδή η μασκότ της διοργάνωσης!