[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Τίποτε δεν έχει αλλάξει…

ΘΛΙΨΗ… Και ντροπή μεγάλη. Να τίθεται εν αμφιβόλω ο νομικός πολιτισμός μιας χώρας που επαίρεται ότι αποτελεί μέρος της Ευρώπης κι αυτή να κάνει πως δεν ακούει! Την ώρα που προβάλλει στον κόσμο το Νέο Μουσείο Ακρόπολης, προς απόδειξη του πολιτισμικού της επιπέδου, αυτή η ίδια χώρα να διασύρεται διεθνώς ως ανίκανη να παράσχει εγγυήσεις για μια δίκαιη δίκη…

Κι αυτό γιατί ένας ανακριτής (όχι ασφαλώς με δική του αποκλειστικά πρωτοβουλία) αποφάσισε να παραβιάσει- όπως τουλάχιστον αποφάνθηκαν τα δικαστικά συμβούλια- κεκτημένα δικαιώματα κατηγορουμένων σε μια υπόθεση όπου εκ των πραγμάτων τίποτε δεν θα έμενε κρυφό. Οι εμπνευστές, αλλά και ο εκτελεστής των επίμαχων δικονομικών ατοπημάτων, δεν σκέφθηκαν άραγε ότι οι αμφιβόλου νομιμότητας ελιγμοί τους θα γίνονταν γνωστοί και εκτός συνόρων; Παρασυρμένοι ίσως από την αλαζονεία της απόλυτης εξουσίας που απόλαυσαν τα τελευταία χρόνια στη μικρή μας γειτονιά, με αποφάσεις και… διαταγές εντελώς ασύμβατες προς τα ανθρώπινα δικαιώματα, θεώρησαν φαίνεται αυτονόητο ότι ο σωστός χειρισμός μιας υπόθεσης είναι ο βολικός χειρισμός. Ότι η πρέπουσα μεταχείριση των κατηγορουμένων οφείλει να εξυπηρετεί τις ανάγκες της εποχής και, ότι, εν τέλει, δεν θα μας κάνει και ο κατηγορούμενος ό,τι θέλει! Η αλήθεια είναι ότι τα χαστούκια που έριξαν τα δικαστικά συμβούλια, ακυρώνοντας τις αυθαιρεσίες του ανακριτή και των… συμβούλων του στην υπόθεση της Siemens, ήταν ηχηρά. Και έσωσαν την…

παρτίδα. Έδωσαν όντως ερείσματα στους υπερασπιστές του ελληνικού κράτους δικαίου να ισχυριστούν ότι στη δική μας… ζούγκλα, το υποψήφιο θύμα έχει πολλές πιθανότητες τελικά να επιβιώσει. Δεν τους εκχώρησαν ωστόσο το δικαίωμα να κομπάζουν ότι «τα στερνά τιμούν τα πρώτα», όπως λέει ο σοφός λαός. Πολύ περισσότερο όταν αυτά τα «πρώτα» καραδοκούν να αναβιώσουν ανά πάσα στιγμή, αφού τίποτε δεν έχει αλλάξει. Παρά την – διά πολλών βουλευμάτων- έμπρακτη αποδοκιμασία της τακτικής του ανακριτή, η δικογραφία εξακολουθεί να βρίσκεται στα χέρια του και ο διασυρμός της χώρας μας στη διάθεσή του…