Ημερολόγιο Συνόρων «Να μάθουμε να μοιραζόμαστε»

«ΕΝΑ ΑΛΛΟ καφενείο μουσουλμάνων υπήρχε στην Ορφέως. Στο κομμάτι όπου βρίσκεται τώρα ο σταθμός βρισκόταν ένα πολύ ωραίο πάρκο. Ύστερα από αυτό, μια παιδική χαρά που γκρεμίστηκε και δεν φτιάχτηκε πουθενά αλλού. Η παιδική χαρά που ήταν γεμάτη παιδιά τέλειωσε. Τα παιδιά ας πάνε να παίξουν όπου θέλουν τώρα… Στα περισσότερα σπίτια κατοικούσαν οικογένειες μουσουλμάνων. Την πρώτη φορά που μπήκαμε σε ένα καφενείο με ρωτούσαν αν είμαι παντρεμένη, αν έχω παιδιά, γιατί θέλω να βοηθήσω. Τους είπα την εμπειρία μου, ότι το παιδί μου είχε δυσκολίες και θέλω να βοηθήσω άλλα παιδιά. Δεν ξεκινήσαμε με την ιδέα να φτιάξουμε κέντρο. Ξεκινήσαμε σαν άνθρωποι που ψάχναμε τους εαυτούς μας. Άνθρωποι που είπαμε ότι δεν μπορείς να παραπονιέσαι για τον κόσμο ότι δεν πάει καλά από τον καναπέ σου. Η ίδια η ζωή μάς έφερε εδώ στο Γκάζι. Για μας ήταν μεγάλο τόλμημα. Είχαμε μόνο τρία ενοίκια. Βγήκαμε κυριολεκτικά στη ζητιανιά. Δεν είχαμε την οικονομική δυνατότητα να α ντέξουμε τέτοιο εγχείρημα. ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ τρόπο δεν θέλαμε να είμαστε οι φιλάνθρωποι που έρχονται να βοηθήσουν τους κακομοίρηδες. Η βασική αρχή μας ήταν και είναι ότι πρέπει να σέβεσαι την αξιοπρέπεια του άλλου. Να μάθεις από την άλλον. Περισσότερα άκουγα πάρα μιλούσα. Μου έφτιαχναν καφέ και άκουγα. Σιγά σιγά άρχισε να δημιουργείται αμοιβαία εμπιστοσύνη. Από όλη την εμπειρία μου, όλα αυτά τα χρόνια, έμαθα ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία ο τρόπος που δίνεις κάτι στον άλλον. Πρέπει πρώτα από όλα να σέβεσαι την αξιοπρέπειά του. Δεν υπάρχει πιο πολύτιμο πράγμα από την αξιοπρέπεια, ειδικά για τους στερημένους και φτωχούς ανθρώπους. Γι΄ αυτό ζήτησα να μιλήσουμε μαζί. Βλέπω όλες αυτές τις μέρες αυτά που γίνονται με τις απελάσεις, τους μετανάστες χωρίς χαρτιά και είπα μέσα μου ότι κάποιοι πρέπει να μιλήσουμε. Νομίζω ότι έχουμε φθάσει πια ως κοινωνία σε ένα σημείο που πραγματικά πρέπει να σοβαρευτούμε. Πρέπει να αρχίσουμε να μάθουμε να μοιραζόμαστε. Δεν ξέρω εάν την καλλιεργήσαμε ποτέ αυτή την ικανότητα.

●●● ΤΙΣ ΠΡΟΑΛΛΕΣ γνώρισα ένα ζευγάρι Ιρακινών. Τους έφεραν εδώ στο κέντρο κάποιο άνθρωποι. Η γυναίκα ήταν έγκυος. Είχαν έρθει σαν λαθρομετανάστες. Οι λαθρέμποροι τους είχαν κλέψει τα χρήματα στην Τουρκία και τους άφησαν στον Έβρο. Πήγαν να πεθάνουν από το κρύο. Μου είπαν ότι όταν έφθασαν στην Ελλάδα έμειναν σε έναν καταυλισμό, όπου τους έδιναν κάθε μέρα ένα πιάτο φαΐ. Όταν ο σύζυγος ζήτησε για την έγκυο γυναίκα του μια ντομάτα, έφαγε… σφαλιαρίτσες. Και αυτά γίνονταν στην Ορεστιάδα. Έπαθα το σοκ της ζωής μου όταν τα άκουσα. Ντράπηκα. Ύστερα από τρεις μήνες τους είπαν, πηγαίνετε. Κανείς δεν αναρωτήθηκε πού θα πάνε, τι θα φάνε, πού θα κοιμηθούν… Πού θα πήγαινε ένας άνθρωπος με την έγκυο γυναίκα του; Τι δεν θα έκανε αυτός ο άνθρωπος για να επιβιώσει; Ακούω ότι οι μετανάστες είναι πολλοί. Εάν είχαμε όμως μια στοιχειωδώς ανθρώπινη συμπεριφορά, μήπως τότε θα ήταν πιο ξεκάθαρο το τοπίο για να μπορούμε να βρούμε τις σωστές λύσεις; Γιατί τώρα ψάχνουμε να βρούμε τις σωστές λύσεις μέσα στο σκοτάδι. Ας ρίξουμε λίγο φως σε αυτή την κατάσταση.

ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ ότι είναι πρόβλημα να έχεις μετανάστες που δεν έχουν πού να πάνε και πού να ακουμπήσουν. Από τότε που ήρθαν οι μετανάστες πολλοί από μας μπορούν να πουν ότι βοήθησαν. Και βοήθησαν. Δώσαμε, αλλά αναρωτηθήκαμε ποτέ αν προσπαθήσαμε να σεβαστούμε την αξιοπρέπειά τους; Και, ειδικά, δεν μάθαμε να μοιραζόμαστε. Όταν δεν μοιράζεσαι με τον άλλον, όταν δεν ενδιαφέρεσαι να τον γνωρίσεις, να γνωρίσεις την κουλτούρα του, τις δυσκολίες του, τις φοβίες του, τους εφιάλτες του, τις ελπίδες του, τότε ο άλλος παραμένει ξένος, άγνωστος.

Και ο φόβος πατά γερά πάνω στην άγνοια. Αν εγώ, όταν ήρθα στο Γκάζι, ακολουθούσα αυτά που μου είχαν μάθει, δεν θα είχα μπει ποτέ σε καφενείο ανδρών μουσουλμάνων. Γιατί ως κορίτσι είχα μάθει ότι δεν μπαίνεις ποτέ στα καφενεία των ανδρών.

Αλλά μόνο έτσι ξεπερνάς τις φοβίες σου. Και αν δεν είχα ξεπεράσει τις φοβίες μου, εγώ θα ήμουν η χαμένη. Δεν φθάνει, λοιπόν, να δίνεις. Πρέπει να μοιράζεσαι. Να επικοινωνήσεις με τον άλλον. Να μοιράζεσαι αυτό που είσαι, αυτό που έχεις μέσα σου. Και αυτό δεν το κάναμε ποτέ από τότε που ήρθαν οι μετανάστες στην Ελλάδα…

ΖΟΥΜΕ πλέον σε μια κοινωνία που ο ένας προσπαθεί να εξαπατήσει τον άλλον. Και αυτό δεν έχει να κάνει με τους μετανάστες. Έχει να κάνει με μας του ίδιους. Φοβάμαι μια αδιάφορη κοινωνία που δεν ξέρω τι κρύβει από κάτω. Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι… Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο, που όλα φαίνονται να έχουν γκρεμιστεί. Είμαστε πολύ κοντά σε μια κοινωνία που μοιάζει με ερείπια. Από τα ερείπια δεν γίνεται πια να χτιστεί κάτι καλύτερο. Αυτό τελείωσε. Δεν χτίζεις ένα σπίτι με τα σπασμένα τούβλα. Ας αναρωτηθούμε μήπως πρέπει να πάρουμε άλλα υλικά τούτη τη δόση… Μέσα στα χρόνια της ζωής μου έχω δει αυτό τον τόπο να ερημώνει. Να γίνονται ερείπια αισθητική και αρχές. Αλλά αυτό γίνεται χρόνια. Δεν μπορεί τώρα, ξαφνικά, να μας φταίει για όλα ο μετανάστης… Όταν δεν έχεις καλλιεργήσει το αίσθημα του να μοιράζεσαι, ρίχνεις πάντα το φταίξιμο στους άλλους. Όχι μόνο οι Έλληνες, αλλά ως ανθρωπότητα, αν δεν μάθουμε να μοιραζόμαστε, θα βρεθούμε μπροστά σε πολύ δύσκολες καταστάσεις…

ΠΡΙΝ ΑΠΟ λίγο καιρό γέννησε η κόρη μου. Έβλεπα κάθε μέρα ένα ζευγάρι μεταναστών που ερχόταν στο μαιευτήριο. Προσπάθησα να μιλήσω μαζί τους. Το δικό τους παιδάκι ήταν στα πρόωρα. Είχα καταλάβει ότι η γυναίκα του έχανε κάποιες ώρες από τον θηλασμό. Κανείς δεν της είχε εξηγήσει ότι δεν θηλάζεις το μωρό μόνο μια φορά τη μέρα. Θα μου πεις ποιος να της το εξηγήσει στα αφγανικά; Όταν κατάλαβα το πρόβλημα, προσπάθησα να επικοινωνήσω. Δεν ήξερα αφγανικά, δεν ήξεραν ελληνικά, αλλά συνεννοηθήκαμε. Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Συναντηθήκαμε ξανά στο μαιευτήριο. Στη δεύτερη συνάντηση χαμογελούσαν. Όταν ο άλλος χαμογελά, αλλάζει η έκφρασή του. Όταν τον αφήνεις στον δρόμο χωρίς ψωμί, χωρίς ελπίδα, κυρίως χωρίς σεβασμό, γίνεται άγριος και κακομούτσουνος. Όταν ο άλλος χαμογελάει, παύει να είναι ξένος…

●●● ΜΠΟΡΩ να πω με βεβαιότητα ότι υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα. Ίσως είναι μια μειονότητα αλλά μια πολύ δυνατή μειονότητα. Το βλέπω εδώ στο κέντρο. Το βλέπω στους ανθρώπους από όλη την Ελλάδα που μας βοηθάνε, με τους νεαρούς εθελοντές. Υπάρχει εκείνη η μαγιά αλλά δεν έχει φωνή και δεν ακούγεται. Ίσως γιατί συνήθως το καλό δεν κάνει θόρυβο. Και πιθανότατα γιατί κάποιοι δεν θέλουν αυτή η πλευρά της Ελλάδας να έχει φωνή. Όταν μιλώ για αγάπη και σεβασμό, δεν μιλώ για αγάπη και σεβασμό απλά για τον μετανάστη. Μιλώ, προπαντός, για αγάπη και σεβασμό για τον τόπο μου».

Ιnfo

Η ιστοσελίδα του κέντρου επικοινωνίας Δρόμοι Ζωής, http://www.
dromoi-zois. gr/

LΙΝΚ:

http://gazikapllani.blogsspot.com