[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ανήσυχες μέρες του Αυγούστου

Αλλάζει ο καιρός τους ανθρώπους. Τους παχαίνει, τους ασπρίζει, τους χαλάει γενικά. Σε εκείνον πρόσθεσε τατουάζ. Πολλά τατουάζ- στην πλάτη και στα πόδια. Τo μήνυμα το έστειλε λίγο μετά, όταν έφτασα στην παραλία. «Είσαι το ίδιο κούκλα με παλιά. Πότε θα τα πούμε;». Βρε κοίτα τι σου κάνει η ζωή! Πόσα χρόνια πάνε; Είκοσι; Μπορεί και παραπάνω. Χαρά εγώ (που με είπε κούκλα). Ε, να βρεθούμε, να τα πούμε. «Στις 11 στο μπαρ;» (απαντάω). Τον μπαγάσα, σκέφτομαι. Αν εξαιρέσεις τη φαλάκρα, ολόιδιος είναι. Με την ίδια τρέλα στο μάτι.

Απαντάει. «Στο μπαρ πότε; Γιατί τώρα φεύγω για Μήλο». Μου φεύγει εκείνη η πρώτη ξαφνική χαρά της «κούκλας» και βάζω τα γέλια. Είπαμε, ίδιος.

Αλλάζει ο γάιδαρος περπατησιά;

Πίνουμε τεκίλα και χορεύουμε το «Love will tear us apart again» (o ντιτζέι είναι «δικός μας») κι ο θαλασσινός αέρας κάνει όπως πάντα τη δουλειά του: ανάμεσα στα νέα πρόσωπα, ξεπροβάλλουν τα παλιά, τα χρόνια εξατμίζονται, γίνονται στιγμές, οι στιγμές είναι άχρονες και ανάλαφρες, βουτούν μέσα στην τεκίλα και θολώνουν. Ωραίο το καλοκαίρι – δεν λέω- αλλά ήδη ζαλίστηκα απ΄ τις μουσικές, τη μάχη σώμα με σώμα στα σοκάκια, τις συνεννοήσεις, το σούρτα φέρτα στις βεράντες, τις αναμνήσεις. Μπα, βαριέμαι ακόμη και το ντους. Θα κοιμηθώ με τα αλάτια…

Ραντεβού για πρωινό καφέ στην πλατεία. Κάτι μου θυμίζει αυτός εκεί. Είναι ο Πέτρος; Γαμώτο, μεγάλωσε, άσπρισε, αλλά τουλάχιστον τον γνώρισα. Και η κοπέλα δίπλα του; Τoν μπαγάσα. Σα να μην πέρασε μια μέρα. Φύγε εσύ, έλα εσύ. Αμ αλλάζει το χούι; Στην παραλία έχει αέρα. Ξέχασα το βιβλίο μου, τα νερά, όλα. Μόνο τα παξιμάδια πήρα. Και τον καημό μου: Δύο κιλά- τουλάχιστον- παραπάνω. Αλλά πριν πάμε στο πάρτι θα βάλουμε κάτι στο στομάχι μας. Συμφωνείς; Στου Μίμη να πάμε, σαν χτες. Οι γόπες του ήταν τέλειες και οι τηγανητές πατάτες δεν παίζονταν. Καλό το vegetarian (σ.σ. πάρτι) άλλα μετά το φαγητό. Μάλλον με βλέπω να φοράω κάτι σε πιο ριχτούλι γιατί και η ιδέα του φερμουάρ με αγχώνει. Αλλάζει ο καιρός τους ανθρώπους; Όχι τους αφήνει. Τους ασπρίζει, τους χλομιάζει, τους γερνάει. Και τους παχαίνει κυρίως. Κι αυτά περί σοφίας και ωριμότητας τα ακούω βερεσέ. Τι να την κάνεις τη σοφία αν η ζωή είναι ωραία αλλά τά ΄χει με άλλον; Βρε, ο παλαβός με τα τατού ξαναχτύπησε. Απο Μήλο μου γράφει; Τρομάρα μου (η κούκλα!). Για διάβασε το μήνυμα, γιατί χωρίς γυαλί…