Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Προς τι το μίσος;

Αγαπητή κ. Φοίβη, Με έκπληξη και αγανάκτηση διάβασα την επιστολή κάποιου κ. Νικ.

Κασνακίδη, ο οποίος λέγει ότι έχει περσικές ρίζες, ότι με εισήγηση του Βενιζέλου έγινε η ανταλλαγή και άλλα πολλά, καταλήγει τελείως ξεκάρφωτα υβρίζοντας τους Κωνσταντινουπολίτες χαρακτηρίζοντάς τους κλαψιάρηδες, φοβητσιάρηδες (kοrkak giavur)- ότι απλά έφυγαν γιατί ήταν φοβητσιάρηδες και μπορούν να γυρίσουν πίσω.

Γιατί αυτό το μίσος προς τους Κωνσταντινουπολίτες; Είχε κάποια κακή εμπειρία με κάποιους από αυτούς ή είναι από αυτούς που μας αποκαλούσαν τουρκόσπορους ή που έλεγαν ότι «αυτοί ήρθανε να φάνε το ψωμί μας» όπως μου είχε πει κάποια δημόσια υπάλληλος στην πολεοδομία της Αγίας Παρασκευής;

Ο κύριος αυτός αφού ξέρει τόσα πολλά, πρέπει να γνωρίζει ότι Ελληνισμός στην Τουρκία υπέστη κατά περιόδους πολλούς διωγμούς.

Η τελική φάση της δίωξης των Ελλήνων ξεκίνησε τα 1914, συνεχίστηκε το 1922 και ολοκληρώθηκε τη δεκαετία του 1970 με τις απελάσεις Ας διαβάσει τη «Μαύρη Βίβλο» που εξέδωσε το Πατριαρχείο το 1919 η οποία αναφέρεται στους διωγμούς του Ελληνισμού το 1914-1918.

Τότε, τον Μάρτιο του 1915, διώξανε και τον παππού μου και τη γιαγιά μου από το χωριό τους Αρβανιτοχώρι πάνω από το Βεϊκόζ εντός τεσσάρων ωρών με τις οδηγίες δύο Γερμανών αξιωματικών. Και έπρεπε να πάνε στο Βεϊκόζ με τα πόδια, μια απόσταση περίπου 15 χιλιομέτρων. Όταν το πληροφορήθηκε ο πατέρας μου πήρε ένα άλογο, πήγε και τους συνάντησε στον δρόμο προς το Βεϊκόζ. Όσοι δε επέστρεψαν στο χωριό μετά τη λήξη του πολέμου το 1922, σφαγιάστηκαν. Γνωρίζει το «Varlik vergisi», φόρο περιουσίας (αριθ. Νόμου: 4305, ημερ.11.1142, εφημ κυβερνήσεως:12.11.1942-5255) που επέβαλαν οι Τούρκοι και όσοι δεν πλήρωσαν εστάλησαν στο Ασκαλέ να σπάνε πέτρες για να ξεπληρώσουν τον φόρο που τους επέβαλαν;

Πριν από το 1941 επιστράτευσαν 20 ηλικίες αφήνοντας στην Πόλη γυναικόπαιδα. Ήταν πρόθεση γενοκτονίας. Τις επόμενες ημέρες μετά τη νίκη των Σοβιετικών στο Στάλινγκραντ τους άφησαν ελεύθερους.

Ξεχνάμε τα Σεπτεμβριανά. Ξεχνάμε και τις απελάσεις οι οποίες αυτές ήταν η χαριστική βολή για τη Ρωμιοσύνη της Πόλης, και όχι τα Σεπτεμβριανά.

Θα μπορούσα να έλεγα στον κ. Κασνακίδη εφόσον έχει περσικές ρίζες και θεωρεί ότι κακώς τους έφεραν στην Ελλάδα, να επιστρέψει – που αν δεν έρχονταν στην Ελλάδα οι γονείς του δεν ξέρω αν θα ζούσαν – στην Καππαδοκία, να δηλώσει απόγονος των Περσών, εν ανάγκη να ασπαστεί και τον μουσουλμανισμό και να φορέσει και η σύζυγός του μαντίλα και αργότερα φερετζέ.

Επίσης, δεν κατάλαβα γιατί τα Αγγλικά (dearest, so long honey, Αffectionately yours). Είναι κάτοικος εξωτερικού;

Με εκτίμηση Ιωάννης. Γκια.

Σ΄ αυτό έχετε δίκιο. Όταν έρχονταν εδώ οι πρόσφυγες, οι περισσότεροι Ελλαδίτες δεν τους έστρωναν (περσικά) χαλιά…


Θα τρίζουν τα κόκαλα του συζύγου;

Θα διαβάσατε, ίσως, στους χθεσινούς «Ορίζοντες» ότι πουλήθηκε οστεοφυλάκιο, πάνω από εκείνο της Μέριλιν Μονρόε, σε δημοπρασία, προς 4,5 εκατ. δολάρια! Αμερική, η χώρα των αντιθέσεων. Από τη μια κλείνουν τράπεζες και μένουν άνθρωποι στον δρόμο, από την άλλη πουλιέται τάφος για εκατομμύρια. Και έβγαλε και τον άντρα της έξω για να τον πουλήσει και να ξεχρεώσει η καλή ιδιοκτήτρια. Αλλά νομίζω ότι και ο άντρας της, αν μπορούσε να μιλήσει, δεν θα έλεγε όχι.

Φοίβη
Περί… σου

Αγαπητή κ. Αθηναίου μου Νομίζω είστε η πιο κατάλληλη για να διαβιβάσετε ερωτήματά μου, ως σινεφίλ, στον συνάδελφό σας κ. Δανίκα με αφορμή κριτική παρουσίαση ταινίας με τη Μόνικα Μπελούτσι που κατέληγε: Να το δω;

Τιραμισού.

Τι πάει να πει αυτό; Πώς να το εκλάβω; Εμένα μου αρέσει το τιραμισού και η Μπελούτσι, του μπατζανάκη μου του Παντελή του αρέσει η Μπελούτσι αλλά προτιμά την πανακότα. Η γυναίκα μου πάλι θέλει σορμπέ που έχει και λίγες θερμίδες.

Εντέλει το τιραμισού να το εκλάβουμε ως καλό ή ως κακό; Δηλαδή να τη δούμε την ταινία ή όχι; Και ρωτάω σχετικώς. Το «Chocolat» με τη Ζιλιέτ Μπινός αξίζει να το δει κανείς; Με τι γλυκό θα το βαθμολογούσε ο κ. Δανίκας; Και με την ταινία «Πράσινες τηγανητές ντομάτες» πώς θα ξέρει ο σινεφίλ αν πρέπει να τη δει; Ή την καινούργια την ελληνική με τον Χωραφά και τη Ζυγούλη «Επικίνδυνες μαγειρικές», πώς θα καταλάβω ότι πρέπει να πάμε να τη δούμε; Γιατί μ΄ αρέσει ο μουσακάς αλλά και τα σπαγκέτι με κολοκυθάκια και σαφράν. Μου πέφτουν όμως βαριές οι πιπεριές και με κάνουν να ρεύομαι. Γεμιστές όμως αρέσουν στη φίλη μου τη Μαρία και δεν έχει και πρόβλημα και η γυναίκα μου. Δηλαδή δεν είναι ξεκάθαρο το «τιραμισού», όπως ας πούμε το «πορτοκάλι» και το «λεμόνι» όταν παίζαμε μικροί κρυφτό και εκείνος που τα «φυλούσε» πλησίαζε ή απομακρυνόταν αντιστοίχως από την κρυψώνα μας.

Με τιμή Ευθύμιος Χιόνης, Φιλοθέη Τι να σας πω. Θα αποφύγω να ρωτήσω τον κ. Δανίκα γι΄ αυτό, απλώς θα εκφράσω τη δική μου άποψη. Τιραμισού σημαίνει μάλλον ακριβώς αυτό: ούτε κρύο ούτε ζέστη. Ούτε εύγευστο ούτε άγευστο. Ούτε άγλυκο ούτε πετιμέζι. Ίσως πάλι να σημαίνει πολλή κρέμα.

Νιανιά που λένε. Τιραμισού, όπως… κάτω του μισού. Αυτά (ως ντεσού).