[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η πόλη που αγαπάμε να μισούμε

Το θέμα της συζήτησης ήταν από τα μεγαλύτερα κλισέ.

Η διαδικασία της αντιπαράθεσης δεν είχε την παραμικρή διαφορά από όσες αντίστοιχες είχαν προηγηθεί στα χρόνια που είχαν περάσει. Τα στρατόπεδα δεν είχαν αλλάξει καν σύνθεση.

Και παρά την ενδεχόμενη μονοτονία που φαίνεται πως είχαν όλα αυτά, η ένταση στην έκθεση των επιχειρημάτων και το πάθος των συνομιλητών θύμιζαν την πρώτη φορά που ως παρέα είχαμε θίξει το ζήτημα. Αύγουστος στην Αθήνα. Υπέρ και κατά. Η εικόνα της πόλης στην αυγουστιάτικη ραστώνη είναι ειδυλλιακή ή μίζερη; Η ερημιά που επικρατεί στους δρόμους τον Δεκαπενταύγουστο σε χαλαρώνει ή σε μελαγχολεί; Τα κλειστά μαγαζιά δυσκολεύουν την καθημερινότητα ή στα λιγοστά που λειτουργούν όλα γίνονται πιο εύκολα; Όσοι έμειναν πίσω είναι απλώς άτυχοι ή το κάνουν από άποψη;

Το καινούργιο στοιχείο ήταν ένα και μοναδικό. Εδώ και καιρό δεν την εγκαταλείπω, άλλοτε από επιλογή, κάποιες φορές από ανάγκη. Όπως σχεδόν όλοι οι φίλοι μου. Φέτος τον Αύγουστο όμως άργησα να νιώσω ότι η πρωτεύουσα άδειασε. Ενώ λοιπόν διεξαγόταν η αγαπημένη αντιπαράθεση έθεσα την παρατήρησή μου στη διάθεση της παρέας. Εντάξει, αυτή η πόλη ποτέ δεν αδειάζει, το κακό όμως παράγινε αυτή τη φορά. Έφτασε ο μήνας 14 για αισθανθώ πως ζω τον τυπικό αθηναϊκό Αύγουστο και φυσικά να νιώσω την ανάγκη να συζητήσω για τους ρυθμούς του.

Αλλά και πάλι ήταν καλύτερα ή χειρότερα που έμειναν μαζί μας τόσοι Αθηναίοι μέχρι την τελευταία στιγμή;

Όπως αποδείχθηκε, το νέο αυτό στοιχείο δεν προσέθεσε τίποτα. Η ουσία και πάλι ήταν μία και η ετυμηγορία ξανά ομόφωνη: αγαπάμε να μισούμε την Αθήνα και δεν ξέρουμε πώς ακριβώς θα επιθυμούσαμε να είναι. Η εικόνα της δεν είναι μία, είναι ένα παζλ στιγμιοτύπων που χωρίς όλα αυτά τα μικρά κομμάτια που το συνθέτουν δεν θα υπήρχε με σάρκα και οστά η πόλη. Και το γεγονός ότι όλοι μας- και αυτοί που μένουμε και όσοι φεύγουν- στο τέλος της ημέρας θα είμαστε εδώ, δεν μπορεί, κάτι σημαίνει…