[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Τα ΜΜΕ στον πόλεμο…

ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ του καλοκαιριού ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε, μεταξύ άλλων, ότι η κυβέρνηση Καραμανλή δεν μπορεί να κάνει και πολλά στα ελληνοτουρκικά, επειδή δεν την αφήνουν τα ΜΜΕ.

Παρ΄ ότι οι αποφάσεις για τα ελληνοτουρκικά δεν βρίσκονται στα χέρια των ΜΜΕ, αλλά της πολιτικής ηγεσίας, η δήλωση Ερντογάν δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, καθώς τα ΜΜΕ και στις δύο χώρες παρεμβαίνουν και συχνά διαμορφώνουν τις αποφάσεις στην εξωτερική πολιτική.

Το πρόσφατο περιστατικό με τους Τούρκους δημοσιογράφους που αποπειράθηκαν να υψώσουν την τουρκική σημαία στη Ρω δεν είναι παρά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Αναδεικνύει για άλλη μια φορά πώς τα μέσα των δύο χωρών εκμεταλλεύονται με βάση το συναίσθημα το παραμικρό συμβάν ανάμεσα στις δύο χώρες και το μεταφέρουν στο κοινό με συγκρουσιακή λογική.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, τα σχετικά ζητήματα προβάλλονται πάντα ως ζητήματα επιβίωσης του έθνους.

Οι δηλώσεις και οι κινήσεις της άλλης πλευράς μεγεθύνονται, ενώ όλες οι ενέργειες βαφτίζονται «νέες προκλήσεις». Ο επιθετικός αυτός λόγος φέρει διαχρονικές ευθύνες για τη μη επίλυση των διαφορών, καθώς προβάλλει συχνά μια αδιάλλακτη λογική υπεράσπισης δικαίων, στην οποία δεν υπάρχει χώρος για διάλογο και συμβίωση. Και παρά τις αγκυλώσεις των εκάστοτε ηγεσιών στα ελληνοτουρκικά, η πολιτική ηγεσία στην Ελλάδα συχνά έχει αποδειχθεί πιο ανοικτή και πιο τολμηρή για τα θέματα απ΄ ό,τι τα ΜΜΕ και κατ΄ επέκταση η κοινή γνώμη.

Η νύχτα των Ιμίων έδειξε ότι τα ΜΜΕ δεν είναι έτοιμα να λειτουργήσουν υπεύθυνα για την αποσόβηση μιας κρίσης. Αντιθέτως, ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, η πολιτική ηγεσία φαίνεται να καθόρισε τις αντιδράσεις της με βάση την κλιμάκωση του τηλεοπτικού λόγου. Η παρέμβαση της τηλεόρασης δημιούργησε στην πλειονότητα των πολιτών ψύχωση με τον πόλεμο και παρ΄ ολίγον η σύγκρουση να καταστεί αναπόφευκτη. Το κακό για τα ελληνικά ΜΜΕ είναι ότι στην Τουρκία, με εξαιρέσεις «κατευθυνόμενων» από συγκεκριμένους κύκλους μέσων, τα ΜΜΕ έχουν εγκαταλείψει τα τελευταία χρόνια τη συγκρουσιακή λογική στα ελληνοτουρκικά και είναι περισσότερο ανοικτά στην άλλη άποψη. Όσο για τα ελληνικά, βιώνουν ό,τι χειρότερο για έναν δημοσιογράφο· την αυτολογοκρισία, όταν ξεφεύγουν από την κυρίαρχη αντίληψη.