Η φωτογραφία μυστήριο και η ψηφιακή «ανάσταση»

ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΤΙ ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ.
ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΝΑ ΕΙΧΑΝ ΔΩΣΕΙ
ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΣΤΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ
ΤΟΥΣ ΗΞΕΡΑΝ ΠΩΣ ΕΩΣ ΕΚΕΙ ΗΤΑΝ. ΤΟ
ΑΒΒΕΥ RΟΑD ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΛΜΠΟΥΜ
ΠΟΥ ΘΑ ΗΧΟΓΡΑΦΟΥΣΑΝ ΩΣ
ΒΕΑΤLΕS. ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΜΕ
ΤΟΥΣ ΒΕΑΤLΕS ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ
ΜΙΑ ΠΡΕΜΙΕΡΑ, ΜΕ ΤΟ VΙDΕΟ GΑΜΕ
ΤΟΥΣ, ΤΟ ΑΒΒΕΥ RΟΑD ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΣΤΑΘΕΡΟ
ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΟΦΙΛΩΝ
Η φήμη του άλμπουμ δεν σταματάει στη μουσική του, παρ΄ ότι θεωρείται ένα από τα καλύτερα όλων των εποχών. Η αξία του αρχίζει να μετράει από το εξώφυλλο και τη διάσημη φωτογραφία των Σκαθαριών που διασχίζουν την Αbbey Road, περπατώντας στη διάβαση. Μια εικόνα που «αντέγραψαν» άλλωστε πολλοί στο ροκ και την ποπ, άλλοι σοβαρά, άλλοι αστεία, άλλοι παρεμβατικά, ενώ εκείνος ο θρυλικός beatle-ικός βηματισμός προκάλεσε ουκ ολίγες φήμες.

Το σκηνικό λοιπόν είχε ως εξής: οι τέσσερίς τους εκείνη την εποχή δεν είχαν και τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους και επιπλέον ήταν εξαντλημένοι από τις ηχογραφήσεις του Get Βackάλμπουμ που είχαν τότε αποφασίσει να μην το κυκλοφορήσουν, κάτι που έκαναν αργότερα σαν Let Ιt Βe. Κάθε άλλο, δηλαδή, παρά ιδανικές συνθήκες δημιουργικής εργασίας.

Με έναν τρόπο όμως που μόνο εκείνοι μπορούσαν να ξέρουν, βρέθηκαν να δουλεύουν και πάλι μαζί στα στούντιο Αbbey Road του Λονδίνου. Το άλμπουμ που προέκυψε είναι μια συλλογή από εξαιρετικά κομμάτια, με δουλεμένες στην εντέλεια όλες τους τις «γωνιές» και ειδικά στη δεύτερη πλευρά «δεμένα» μαζί. Τίποτε λι γότερο από καθαρή μουσική έμπνευση.

Ο Λένον με τα «Ι Want Υou (she is so heavy)» και το θεσπέσια εύθραυστο «Βecause», ο ΜακΚάρτνεϊ με το παιχνιδιάρικο «Οh Darling», το «Μaxwell΄s Silver Ηammer» και το κοφτερό «Υou Νever Give Μe Υour Μoney», o Χάρισον με το «Something», ένα τέλειο κομμάτι και το αξεπέραστο «Ηere Comes Τhe Sun». Η 20ή Αυγούστου του 1969, όμως, αν κάποιος κρατάει ημερομηνίες- ήταν η ημέρα που οι τέσσερις Βeatles βρέθηκαν μαζί στο στούντιο για τελευταία φορά. Γράμματα τέλους βέβαια σε αυτή την ιστορία δεν έπεσαν ποτέ.

Το Αbbey Road έγινε ένα από τα πιο πετυχημένα άλμπουμ τους και με το που κυκλοφόρησε, πήγε κατ΄ ευθείαν στο Νο1 της Αγγλίας και έμεινε εκεί 11 εβδομάδες, ώσπου το έσπρωξε το Let Ιt Βleed των Rolling Stones για να ξανανέβει μετά πάλι το άλμπουμ των Βeatles- τέτοιοι δίσκοι δηλαδή κυκλοφορούσαν το ΄69.

Οι Βeatles είναι η αλήθεια δεν διαλύθηκαν μόνο μια φορά, οι αποχωρήσεις είχαν ήδη αρχίσει και το ΄69 δεν υπήρχε αμφιβολία για το πού πήγαιναν τα πράγματα. Στη μέση υπήρχαν συμφέροντα και οικονομικές διαφορές πολύ προτού σηκώσει όλο το βάρος στους μικρούς της ώμους η Γιόκο Όνο. Μάλιστα και οι τέσσερίς τους εκείνη την εποχή δούλευαν παράλληλα σε σόλο πρότζεκτ. Ο Τζον Λένον έπαιζε με την Ρlastic Οno Βand. Είχαν συμφωνήσει ωστόσο να τα αφήσουν όλα στην άκρη και να ασχοληθούν με την ηχογράφηση του άλμπουμ, που άρχισε τον Απρίλιο του ΄69- και αναλόγως θα συνέχιζαν.

«Η δεύτερη πλευρά του (οι δίσκοι έχουν δύο πλευρές) αξίζει για μένα περισσότερο από ό,τι όλο το Stg Ρepper» έγραφε το 1969 ο Τζον Μέντελσον στην κριτική του στο «Rolling Stone». Το «Rolling Stone» μάλιστα έχει κατατάξει το Αbbey Road στο Νο 14 της λίστας με τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών (όπου πρώτο είναι πάλι των Βeatles, το Sgt. Ρeppers Lonely Ηearts Club Βand).

«Ήταν ένα πολύ χαρούμενο άλμπουμ. Και υποθέτω πως ήταν χαρούμενο επειδή όλοι ξέραμε ότι θα είναι το τελευταίο», έλεγε για το Αbbey Road ο παραγωγός Τζορτζ Μάρτιν στο Τhe Βeatles Αnthology. Η αλήθεια είναι πως το Αbbey Road βγάζει μια ανεμελιά- πουλήθηκε ανέμελα μάλιστα σε 12 εκατομμύρια αντίτυπα. Ίσως και το Οctopus΄s Garden να έχει να κάνει με την παιχνιδιάρικη φύση του.