[ Δρόμοι ]

Δεν εξηγείται…
… αλλιώς. Οι φορείς, οι τράπεζες και οι οικονομολόγοι, μαζί με τους πολιτικούς που απηχούν σαν φερέφωνα τις «προβλέψεις» τους για επικείμενη ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας, φαίνεται πως έχουν ανακαλύψει ένα νέο μοντέλο για τη σωτηρία του συστήματος: την ανάπτυξη χωρίς εργαζομένους.
Οι εργαζόμενοι…
… είναι οι μεγάλοι απόντες από την οικονομία, σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε πρόσφατα η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία. Στα 16 κράτη- μέλη της ευρωζώνης, οι άνθρωποι που δεν έχουν δουλειά έφτασαν στο 9,4%, ενώ η ανεργία των νέων είναι πια υπερδιπλάσια από την ανεργία των ενηλίκων, στο 19,5%. Η κατάσταση δεν είναι καλύτερη ούτε στον ασιατικό πόλο του συστήματος, την Ιαπωνία, όπου η ανεργία σημείωσε ρεκόρ εξαετίας, ανεβαίνοντας στο 5,4%. Στη μητρόπολη του συστήματος, τις ΗΠΑ, έφτασε στο 9,5%, δηλαδή στο υψηλότερο επίπεδο των 26 τελευταίων ετών. Παρ΄ όλα αυτά τα θλιβερά, αναλυτές και πολιτικοί αισιοδοξούν και φουσκώνουν τα διεθνή χρηματιστήρια με προβλέψεις για μια επικείμενη ανάκαμψη, σαν να είναι η ανάπτυξη της οικονομίας κάτι που δεν στηρίζεται στη ζωή των εργαζομένων αλλά στον θάνατό τους. Έτσι, όπως παρατηρεί ο δημοσιογράφος Στέφαν Στάινμπεργκ, μεγάλες τράπεζες και χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί ανακοινώνουν μαζικά κέρδη (με τα λεφτά των φορολογουμένων), ενώ την ίδια ώρα, στη βιομηχανία, το εμπόριο και τις υπηρεσίες, σε όλους αυτούς τους τομείς δηλαδή που ονομάζονται «πραγματική οικονομία», οι θέσεις εργασίας εξακολουθούν να χάνονται με ολοένα και πιο ανησυχητικούς ρυθμούς.

Τα στοιχεία…
… για την ανεργία είναι έτσι κι αλλιώς συζητήσιμα, λέει ο Στάινμπεργκ. Βασίζονται σε εργαζομένους που δηλώνονται ως άνεργοι και δεν περιλαμβάνουν την γκρίζα ζώνη των εργαζομένων που, απογοητευμένοι επειδή για πολύ καιρό «τρώνε πόρτα», παύουν πια να αναζητούν δουλειά ή δεν καταγράφονται επειδή δεν δικαιούνται επιδόματα. Επίσης, η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία δεν λαβαίνει υπόψη τα εκατομμύρια των υποαπασχολούμενων σε όλη την Ευρώπη, όλους εκείνους που έχουν μερική απασχόληση ή τόσο κακοπληρωμένες δουλειές που δεν μπορούν να ζήσουν την οικογένειά τους. Έτσι, τα επίσημα στατιστικά στοιχεία υποτιμούν ακόμη περισσότερο το μέγεθος της κοινωνικής δυστυχίας που έχει προκληθεί από την οικονομική κρίση. Στη Γερμανία, ας πούμε, η επίσημη καταμέτρηση των ανέργων τούς βρήκε 3.460.000 τον Ιούνιο. Αν όμως προστεθούν σε αυτούς και όσοι δεν έχουν καταγραφεί ή όσοι είναι υποαπασχολούμενοι, τότε αγγίζουν τα 6 εκατομμύρια.

Ο επίσημος…
… υπολογισμός της ανεργίας είναι μια απάτη. Αλλά μια απάτη δεν διορθώνεται με μια άλλη. Τα παπαγαλάκια της «επερχόμενης ανάκαμψης» προαναγγέλλουν έναν νέο παράδεισο, πάνω στα αποκαΐδια της κόλασης που έφερε ο προηγούμενος. Όμως, η ανάπτυξη δεν πρόκειται να έρθει χωρίς τους εργαζομένους. Μάλιστα, σύντομα θα διεκδικήσουν αυτά που τους ανήκουν, αρχίζοντας από τις σχεδόν χρεοκοπημένες βαλτικές χώρες, όπου προμηνύεται από τώρα «ένας χειμώνας διαμαρτυρίας», όπως προβλέπει ο Γκίντεον Ράχμαν στην εφημερίδα «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» (που μάλιστα χαρακτηρίζει «απερίσκεπτη» την απόφαση της λετονικής κυβέρνησης να περικόψει κατά 30% τις αποδοχές των αστυνομικών…).