[ Διαστάσεις ] Γράφουν τη δική τους οδύσσεια

Η δική τους οδύσσεια άρχισε όταν έχασαν τις δουλειές τους. Αποφάσισαν να τη συνεχίσουν σαν τον ομηρικό ήρωα, ψάχνοντας για τη δική τους Ιθάκη με το δικό τους καράβι.

Ίσως η μόνη διαφορά από τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του είναι ότι οι περίπου 25 άνεργοι Πολωνοί κατασκευάζουν το καράβι τους μόνοι τους. Ο δημοσιογράφος των «Νew Υork Τimes» τούς βρήκε να εργάζονται πυρετωδώς στη μάντρα ενός παλιού εργοστασίου. Οι άνθρωποι αυτοί με τα σκαμμένα πρόσωπα και τα παράξενα τατουάζ στα μπράτσα θέλουν να αποδείξουν τη ναυτοσύνη τους, αλλά και να στείλουν ένα μήνυμα στην κοινωνία ότι δεν είναι «τελειωμένοι», αν και η κοινωνία αυτή τους έχει γυρίσει την πλάτη. «Κάποιοι κουνούν το κεφάλι τους, σκέφτονται ότι είμαστε τρελοί», λέει ο Σλάβομιρ Μιχάλσκι, ο οποίος δούλευε ως οξυγονοκολλητής στα περίφημα ναυπηγεία Λένιν στο Γκντανσκ και πρωτοστάτησε στην απεργία της Αλληλεγγύης το 1980, που τάραξε τα θεμέλια ολόκληρου του σοβιετικού μπλοκ.

Σήμερα ο Μιχάλσκι και οι δικοί του σύντροφοι θέλουν να γράψουν άλλο ένα κομμάτι της Ιστορίας με υλικά τους μύθους της απόδρασης, της περιπέτειας, της λύτρωσης. Η έμπνευσή τους φυσικά δεν βρίσκεται στα υπερπολυτελή γιοτ του Λάρι Έλισον και τον Ρόμαν Αμπράμοβιτς. Εμπνέονται από τα ιδανικά ενός παμπόνηρου ήρωα που πάλεψε για χρόνια με τις φουρτούνες, του Οδυσσέα. Το σχέδιό τους κινδύνευσε να ναυαγήσει όταν ο φαινομενικά ανεξάντλητος Μπόγκουσλαβ Παλέτσνι, ένας καθολικός ιερέας και μουσικός που τους έδωσε την ιδέα και τους βοήθησε υλικά, έχασε τη ζωή του από έμφραγμα τον περασμένο Ιούνιο. Ο Παλέτσνι προσέφερε συσσίτιο σε άστεγους και ανέργους δίπλα από το Μέγαρο Πολιτισμού και Επιστημών στο κέντρο της Βαρσοβίας, είχε μετατρέψει έναν υπόγειο σιδηροδρομικό σταθμό σε κλινική και είχε ιδρύσει το ίδρυμα «Άγιος Λάζαρος», το οποίο αρνιόταν επίμονα να αποκαλεί «άσυλο αστέγων». «Όταν άρχισε να λειτουργεί το ίδρυμα, ο πατέρας Μπόγκουσλαβ κατάλαβε ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν στόχους και όνειρα για το μέλλον», λέει η Αντριάνα Πορόφσκα, κοινωνική λειτουργός και υπεύθυνη του ιδρύματος μετά τον θάνατο του ιερέα.

Στα τρία χρόνια που κατασκευάζεται το πλοίο, υπήρχαν κι αυτοί που εγκατέλειψαν το πλήρωμα. Ένας από αυτούς βρήκε δουλειά σε ένα ναυπηγείο στη Νορβηγία, κάποιοι άλλοι προσελήφθησαν σε πολωνικά ναυπηγεία. Το όνειρο παραμένει ζωντανό για τους υπόλοιπους χάρις στην κληρονομιά του δραστήριου ιερέα, τις δωρεές και τις χορηγίες. Ο πατέρας Μπόγκουσλαβ δεν μπόρεσε να πείσει κανέναν να του χαρίσει το σκαρί, αλλά διαπραγματεύτηκε την αγορά και τελικά πέτυχε μια πολύ καλή τιμή. Οι εννέα τόνοι μολύβδου που χρειάστηκαν, δόθηκαν από μια επιχείρηση, το ίδιο και η μπογιά για τη βαφή. Και τώρα, οι 25 σύγχρονοι ομηρικοί ήρωες δεν βλέπουν την ώρα να ρίξουν το πλοίο τους στη θάλασσα.