Δίκτυο

Ένα αξιοπρεπές «ορφανό»
Γ.Δ.Κ.Σ.

Ακούω χρόνια να μιλούν με αγάπη και σεβασμό για την Έρη Ρίτσου. Τη μοναχοκόρη του Γιάννη Ρίτσου. Δεν την έχω συναντήσει, στο τηλέφωνο μόνο έχω μιλήσει μαζί της και την έχω δει σε κάποιες εκδηλώσεις από μακριά. Αλλά είχα αποκομίσει την εντύπωση πως πρόκειται για έναν ισορροπημένο, σοβαρό και αξιόλογο άνθρωπο. Φέτος, με αφορμή το Έτος Ρίτσου, ήρθε περισσότερο στο προσκήνιο. Οι συνεντεύξεις της που διάβασα και, κυρίως, η στάση της απέναντι στον Δημήτρη Μαυρίκιο και την παράστασή του «Το τερατώδες αριστούργημα» πάνω στην ποίηση του Ρίτσου, παράσταση που με εξαιρετικά λεπτό, διακριτικό και ισορροπημένο τρόπο αποκάλυπτε «κρυμμένες» πλευρές της ποίησής του- χωρίς σε τίποτα να μειώσει το κοινωνικό/ πολιτικό του πρόσωπο-, μετέτρεψε την εντύπωσή μου για την Έρη Ρίτσου σε πεποίθηση:

μία αξιοπρεπής Κυρία χωρίς συμπλέγματα και υστερίες.

Κατάλαβε πως ο Μαυρίκιος αγαπάει και σέβεται τον πατέρα της και την ποίησή του, σεβάστηκε τις απόψεις και τη δουλειά του, δεν μπήκε σε καμιά διαδικασία να «καταδικάζει» και να «καταγγέλλει» και να «διαψεύδει» και να «διορθώνει», είδε την παράσταση, όρθια σηκώθηκε μου είπαν, γιατί δεν ήμουν παρών το Σάββατο που πήγε, και χειροκροτούσε και λέει τα καλύτερα λόγια- τα άκουσα με τ΄ αυτιά μου. Σε μία εποχή που όχι μόνο στην Ελλάδα οι τέχνες και τα γράμματα υποφέρουν από «χήρες και ορφανά» συγγραφέων, ποιητών, συνθετών, ζωγράφων κ.λπ., κ.λπ., από τις παρεμβάσεις και τις «απόψεις» τους«εγώ είμαι που ξέρω καλύτερα»-, έστω και αν συμφωνώ πως μία πνευματική κληρονομιά πρέπει να προστατεύεται, μία τέτοια στάση και μάλιστα σε θέματα τόσο λεπτά είναι κάτι παραπάνω από εκτιμητέα. Είναι συγκινητική. Ο Ρίτσος θα ήταν περήφανος για το «Πρωινό άστρο» του.


Και πάλι κοντά μας
Μ.Μ.

Κέρδισαν τις εντυπώσεις στο Rockwave φέτος, είχαν κερδίσει τις εντυπώσεις και στο Στάδιο Καραϊσκάκη πέρσι και, όπως συμβαίνει με καθετί που κερδίζει εντυπώσεις στην Ελλάδα, θα τους ξαναδούμε εντός ολίγου. Ο λόγος για τους Gogol Βordello, τη νεοϋορκέζικη μπάντα με το δυναμικό gypsy punk στυλ, που έρχονται ξανά (16 και 17 Δεκεμβρίου) σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Να μην ξεχνιόμαστε, να μη χανόμαστε και να βλεπόμαστε συχνά-πυκνά.


Δικαίωμα στη σιέστα
Ε.Φ

Δικαίωμα στη σιέστα και αντίσταση στη χρονική τάξη. Αυτή είναι η κεντρική ιδέα ενός αφηγήματος που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ποταμός. Κατά τον συγγραφέα του Τιερί Πακό, καθηγητή Πολεοδομίας στο Πανεπιστήμιο Ρaris ΧΙΙ, η ανάπαυλα του μεσημεριού είναι η τέχνη της ζωής, αφού μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου λίγο χρόνο ξεκούρασης και συγκέντρωσης των σκέψεών σου. Μέσα στην καλοκαιρινή ραστώνη- έκφραση κλισέ, αλλά στα ελληνικά χώματα πόσο αληθινήη σιέστα είναι ευεργετική. Το διαπιστώνουμε κάθε χρόνο στις διακοπές μας. Το παρατηρούμε (και το ακούμε εμείς οι γείτονες με τα ανοιχτά παράθυρα) στα νευρικά μωρά, που οι άπειρες μητέρες ταλαιπωρούν κρατώντας τα ξύπνια το μεσημέρι για να κοιμηθούν νωρίς το βράδυ. Η συνέχεια του βιβλίου δεν είναι μία συνήθης γαλλική φλυαρία, αλλά μία ξενάγηση στην τέχνη. Σε ζωγράφους, συγγραφείς, φιλοσόφους και σε έργα που τίμησαν τον ύπνο του μεσημεριού και απέδωσαν με εικόνες ή σκέψεις το ευεργετικό αποτέλεσμα: η σιέστα φέρνει γαλήνη.