[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μακροβούτια στα Πατήσια

Κυριακή πρωί με την Αθήνα άδεια από κόσμο να βράζει σαν τον κάβουρα, βρήκα αρκετά αποθέματα νερού στον οργανισμό μου, ώστε να περπατήσω κάτω από τις σκιές των κτιρίων και τις λινάτσες των προσόψεων αναζητώντας, ευκαιριακά, ρεύμα αέρος και λίγη δροσιά. Έμοιαζε με σπαγγέτι γουέστερν ο περίπατος και είχα τη μουσική του Λου Ριντ για να δίνει ρυθμό στο βήμα που σκόνταφτε πάνω σε διαφημιστικές πινακίδες, σιδερένιες κολόνες και ξεχασμένα μπάζα, χιλιοπατημένα.

Μία ώρα αργότερα βρισκόμουν κάτω από τη σκιά που χάριζαν τα ξινά δένδρα σε ένα μεγάλο τραπέζι με τέσσερις καρέκλες. Ήμουν πάνω από την Αχαρνών και κάτω από την Πατησίων και ο χρόνος έμοιαζε σαν να επέστρεφε από το μέλλον, το οποίο χιλιάδες άνθρωποι θέλουν να ονειρεύονται για τα παιδιά και τα εγγόνια τους.

Ο κήπος, το καφενείο, το εστιατόριο και το σχολείο που υπήρχαν στη συμβολή των οδών Πάτμου και Καραβία ήταν προσωπική τους απόφαση και η στάση τους, αδιαμφισβήτητα, πολιτική, συνεπής και συλλογική. Είχαν αναλάβει από κοινού την ευθύνη για την προστασία του ελάχιστου πράσινου που έμενε στη γειτονιά τους, πριν από 21 χρόνια, και το κρατούσαν ακόμα, με… καπέλα από χαρτί και ξύλινες κατασκευές. Ανακοινώσεις, αποφάσεις λαϊκών συνελεύσεων, επιτροπές και κόντρα επιτροπές, πάνω σ΄ ένα σιδερένιο πλέγμα που στεκόταν φρουρός στην ορθάνοιχτη πόρτα της φιλόξενης αυλής, υπενθύμιζαν σε κάθε επισκέπτη τον αγώνα που συνεχίζεται ενάντια στην ασύλληπτη ελληνική γραφειοκρατία και την ευφάνταστη μικροκομματική σκοπιμότητα. Έπαιξα σκάκι με την καρδιά μου κάτω από τη σκιά των δένδρων και στην παρτίδα είχαμε και θεατές από άλλες μακρινές χώρες, με γλώσσες που δεν αναγνώριζα και δεν χρειαζόταν να ξέρω. Εκείνοι μιλούσαν ελληνικά, τα είχαν μάθει εκεί. Μέσα στο διατηρητέο σπίτι της μεγάλης αυλής που τους περισσότερους μήνες του χρόνου διδάσκονται εθελοντικά μαθήματα ελληνικών σε μετανάστες. Έφυγα χαμογελώντας. Αφ΄ ενός είχα κερδίσει την παρτίδα, αφ΄ ετέρου είχα πολλά να ελπίζω για τη γενιά που έρχεται στα τσιμεντένια βράχια της Αθήνας.