[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Δύο ρεαλισμοί

«ΠΡΕΠΕΙ να δούμε την κατάσταση ρεαλιστικά», λέει η κυβέρνηση.

«Περνάμε κρίση και γι΄ αυτό απαιτούνται σκληρά μέτρα». Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο όμως, δεν υπάρχει ένας ρεαλισμός.

Υπάρχουν δύο ρεαλισμοί. Ένας που εφαρμόζεται στα δεδομένα της πραγματικότητας για να τη μεταμορφώσει και να την κάνει αποδεκτή κι ένας άλλος που την παίρνει ως αφορμή για να επιβάλει το απαράδεκτο, εκείνο που θα ήθελε αλλά δεν μπορούσε υπό άλλες, πιο ήπιες, συνθήκες.

Η οικονομική κρίση, για παράδειγμα, αφορά όλες τις χώρες του κόσμου. Στη Γερμανία όμως, μια χώρα που στηρίζει τη βιομηχανία της στις εξαγωγές και άρα πλήττεται σφόδρα, οι πολιτικοί ηγέτες δεσμεύτηκαν ότι δεν πρόκειται να επιβάλουν νέους φόρους προκειμένου να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.

«Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι», λένε Μέρκελ και Στάινμαγιερ μαζί κι ας είναι αντίπαλοι, «και αυτούς θα διερευνήσουμε». Έχουν βέβαια εκλογές τον Σεπτέμβριο, αλλά ίσως δεν είναι οι μόνοι. Η διαφορά είναι ότι εκείνοι όταν δεσμεύονται για κάτι το τηρούν. Οι δικοί μας πάλι, όχι.

Άλλο παράδειγμα, η γρίπη. Μια και είχαμε αρκετούς μήνες να προετοιμαστούμε, θα έλεγε κανείς ότι θα μπορούσαμε να δούμε τον Η1Ν1 ως μια καλή ευκαιρία για να παρέμβουμε σε κάποια από τα κακώς κείμενα και μαζί με την πανδημία να αντιμετωπίσουμε ορισμένους προβληματικούς τομείς στο σύστημα Υγείας. Αντ΄ αυτού, περιοριζόμαστε στα μεγάλα λόγια και αφήνουμε εντατικές χωρίς προσωπικό και νησιά χωρίς γιατρούς.

Ούτε καν την τιμή της βενζίνης δεν μπορεί να ελέγξει η κυβέρνηση κι ας έχει φθάσει τώρα εκεί που ήταν όταν το βαρέλι του πετρελαίου είχε τη διπλάσια τιμή.

Κι αυτός ρεαλισμός είναι. Όμως οι επαΐοντες προτιμούν σαφώς τον ρεαλισμό που παίρνει αφορμή για να επιβάλει όσα δεν μπορούσαν πριν και όχι εκείνον που θα προσπαθήσει να μεταμορφώσει την πραγματικότητά μας, που είναι δύσκολη είτε με κρίση είτε χωρίς αυτήν.

Οι αστρονόμοι μάς προτρέπουν αυτές τις ημέρες να σηκώσουμε τα μάτια ψηλά για να απολαύσουμε τη «βροχή των Περσείδων», τα πεφταστέρια. Όμως, σαν βροχή θα πέσουν πάνω μας οι δημοσκοπήσεις. Κι αυτές θα διαμορφώσουν μιαν άλλη «πραγματικότητα»…