Το Πνεύμα του Τόνου

Φίλος έδωσε εις φίλον…
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Με βαριά καρδιά χαράζω τις παρακάτω γραμμές. Με τον Μάνο Ελευθερίου μας συνδέουν πενήντα χρόνων φιλία και αμοιβαία (όπως έλπιζα μέχρι προχθές) εκτίμηση. Και η φιλία αυτή πέρασε και άντεξε πολλές φουρτούνες. Αλλά προχθές Τετάρτη 5-6 το απόγευμα στην εκπομπή του στο Β΄ Πρόγραμμα της ΕΡΑ αλλά και χθες το ηπιότερο μέρος του κειμένου του στη γειτονιά μας με πίκρανε (όχι προσωπικά, ας με πιστέψει) και με εξόργισε.

Ανάμεσα στα τραγούδια που είχε επιλέξει εξέμεσσε κατά της κριτικής συλλήβδην (θεατρικής και μουσικής) ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί: οι κριτικοί για τον φίλο Μάνο είναι αγράμματοι, κομπλεξικοί, χολερικοί, δολοφόνοι νεαρών ταλαντούχων καλλιτεχνών, αποτυχημένοι καλλιτέχνες που εκδικούνται, φθονεροί που ποτίζουν δηλητήριο κ.τ.λ. Όλα αυτά ανωνύμως. Όλοι οι κριτικοί. Γιατί τόση δειλία; Αν υπάρχουν και έχει ο καθένας το δικαίωμα να το πιστεύει και να το αποδεικνύει, δεν έχει παρά να μιμηθεί την τόλμη των κριτικών που και όταν επαινούν και όταν κατακρίνουν αναφέρονται επωνύμως στους κρινόμενους και αναλαμβάνουν την ευθύνη της γνώμης τους και στο παρόν και στον άτεγκτο χρόνο.

Ο φίλος Μάνος καταγγέλλει τους κριτικούς γιατί λέει ασκούν εξουσία από τη στήλη τους. Και οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί και παρουσιαστές με πολλαπλάσιο κοινό τι ασκούν κατακεραυνώνοντας με την ντουντούκα τους συλλήβδην μια ολόκληρη, αδιακρίτως και ανωνύμως, τάξη επαγγελματιών της γραφής;

Αλλά θα μου πείτε δεν είναι της μόδας ο λαϊκισμός και ο κιτρινισμός; «Όλοι οι πολιτικοί είναι φαύλοι, όλοι οι δημοσιογράφοι είναι αργυρώνητοι, όλοι οι γιατροί παίρνουν φακελάκι, όλοι οι δικηγόροι είναι ψεύτες, όλοι οι δικαστές είναι διαπλεκόμενοι»;

Επειδή, χωρίς αμφιβολία θα υπάρχουν και κακοί κριτικοί, όπως υπάρχουν και ανόητοι και ατάλαντοι στιχουργοί, συγγραφείς και άλλοι, αν θέλουμε να διακρίνουμε την ήρα από το στάρι, ευθέως και ευθαρσώς: επώνυμη καταγγελία και όχι κριτική εκ του ασφαλούς και θολή γενίκευση, φίλε Μάνο.

Αλλιώς θα ήθελα να δώσω το ραντεβού μας για τον Σεπτέμβριο.