[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τουρίστες στη χώρα μας

Την πρώτη φορά που τον συνάντησα δεν πίστευα στα μάτια μου.

Μπα. Το ποτό θα φταίει, σκέφτηκα- ήταν και κάπου δύο τα ξημερώματα. Μπορεί να φταίει και το ότι βρισκόταν κάπως ψηλά- σε μια ταράτσα. Χαμογελούσε. Δεν μπορεί να είναι αληθινός. Ξημέρωσε η μέρα όμως. Και ξαναπέρασα. Κι εκείνος ήταν εκεί. Με το καθαρό του το πουκαμισάκι. Το καλοκάγαθο χαμογελάκι του. Την καλή του τη διάθεση να ξεχειλίζει από το ιλουστρασιόν χαρτί. Ήταν ο Βασίλης. Ε, όχι ποιος Βασίλης. Ο Βασίλης με τη μοναδική εξυπηρέτηση. Ο Βασίλης που θα μείνει αλησμόνητος σε έναν Αμερικανό τουρίστα. Ο Βασίλης ο ταξιτζής καλέ. Που με τη φατσούλα του έχει γεμίσει το υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης τις στάσεις των λεωφορείων και τις διαφημιστικές πινακίδες. Αυτός ο Βασίλης, που τον είδα μες στη νύχτα και νόμιζα πως είχα παραισθήσεις. Κι έχω μείνει με την απορία. Τόσο τυχερός αυτός ο Αμερικανός τουρίστας; Να βρει τον κυρ Βασίλη φρεσκοξυρισμένο, χαμογελαστό και πρόθυμο; Εγώ τι αμαρτίες πληρώνω και οι κυρ Βασίληδες που συναντώ φορούν άπλυτη βερμούδα, έχουν βρώμικο αυτοκίνητο, πάνε από όποιο δρόμο θα βρουν καλύτερη δεύτερη κούρσα- ασχέτως με το αν θα κολλήσουμε στην κίνησηκαι ακούει σκυλάδικα στη διαπασών; Κι εκεί που προσπαθούσα να παρηγορηθώ και μονολογούσα «δεν βαριέσαι, στην εξαίρεση θα έπεσε το Αμερικανάκι», να σου κι άλλο κρούσμα. «Δεν θα ξεχάσω τη Μαρίνα και τα υπέροχα πρωινά της», σε άλλη αφίσα. Κομψή η Μαρίνα, περιποιημένη με το φρέσκο της το καφεδάκι…

Γιατί πάλι όταν πηγαίνω διακοπές η ξενοδόχα με ενημερώνει- με το χέρι στη μέση- ότι το πρωινό τελειώνει στις 10.00 (ποιος ξυπνάει στις διακοπές πριν από τις 10.00 δεν ξέρω), αλλά από τις 9.00 δεν υπάρχει στον μπουφέ ούτε ψίχουλο από το φρεσκοψημένο κέικ της (λέμε τώρα…); Και το ξανασκέφτομαι. Λες τελικά να μην ήταν τόσο τυχεροί οι τουρίστες της διαφήμισης; Μήπως το μήνυμα είναι πως πρέπει να γίνουμε τουρίστες στη χώρα μας για να δούμε άσπρη μέρα;