Μια αγάπη για το καλοκαίρι

«Όταν ασχολείσαι με τη γη ξεχνάς τα φαρμάκια σου»
Του Δημήτρη Ν. Μανιάτη

«Καλή η νύχτα, αλλά στη γη θα επιστρέψουμε όλοι». Μακριά απ΄ τους καπνούς και τους θορύβους των λαϊκών κέντρων, ο Γιώργος Μαργαρίτης έχει το δικό του ησυχαστήριο στο Πολυδέντρι Μαλακάσας. Και καμαρώνει γι΄ αυτό
Η Αθήνα βράζει απ΄ τη ζέστη. Συναντιόμαστε στο «μαλακό υπογάστριο» της πόλης, ανάμεσα στο δάσος των συνεργείων της Ιεράς Οδού και παίρνουμε θέση στο σιδερένιο τραπεζάκι πάνω στον δρόμο. Λίγο πριν από τη φωτογράφηση για τον νέο του δίσκο (σε τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη) βρίσκει χρόνο και για μένα.

Οι μάστορες τον χαιρετούν εγκάρδια, είναι ο δικός τους βασιλιάς χρόνια τώρα. Μόνο που και οι βασιλιάδες κουράζονται και ανασυγκροτούνται στις δικές τους… βίγλες, στα δικά τους παρατηρητήρια. Και είναι περισσότερο τυχεροί αν αυτές οι βίγλες είναι ταυτόχρονα και κήποι. Ο Γιώργος Μαργαρίτης έχει το δικό του βασίλειο στο Πολυδέντρι Μαλακάσας. Και αυτό το μέρος, των τεσσάρων στρεμμάτων, συχνά γίνεται και το εντευκτήριο των φίλων του. Εν μέσω μιας γεμάτης ζωής με συναυλίες σε όλη την Ελλάδα, παρουσία στις πίστες και δισκογραφία, αυτή η αγάπη δεν είναι μόνο για το καλοκαίρι. Είναι αγάπη για όλο τον χρόνο. Εξάλλου ο κύριος απέναντί μου δεν ξέρει από διακοπές.

«Αγόρασα το κτήμα το 1991 στο Πολυδέντρι σε υψόμετρο 400. Στην αρχή ήθελε πολλή δουλειά γιατί ήταν άνω κάτω. Έπρεπε να το διαμορφώσω σε επίπεδα αφού ήταν μια απλή πλαγιά. Τώρα αποτελείται από τέσσερα πατάρια (επίπεδα). Εκεί έχω φτιάξει την “αράχτρα” μου- έτσι το ονόμασε ο φίλος μου Γιώργος Γκουλιώβας. Εκεί έχω χτίσει κι ένα υπερλούξ πέτρινο σπιτάκι 35 τ.μ. με μπάρμπεκιου και αποθήκη. Αυτό πάντως που ξεχωρίζει είναι ο μπαχτσές μπροστά. Και έχω τα πάντα: κρεμμυδάκια, μελιτζάνες, ντομάτες, καλαμποκιές, πιπεριές, αγκινάρες, σπανάκι, ραπανάκια- ό,τι αγαπάμε. Έχω και 60 ρίζες αμπέλι. Αν μας κάνει σταφυλάκια, θα είναι ωραία. Αλλιώς, του χρόνου».

Ποιοι όμως μαζεύονται εκεί; «Πάμε όσοι φίλοι γουστάρουμε. Τον χειμώνα βγάζω μαρούλι, λάχανο και άλλα. Όχι όμως μόνος μου. Έχω φίλους που βοηθάνε. Μια παρέα είναι απ΄ τον Μαραθώνα. Ειδικότερα ο φίλος μου ο Δημήτρης Κεχαγιαδάκης. Αυτοί έχουν δικά τους θερμοκήπια και ξέρουν τη δουλειά. Έχω κι έναν άλλο σπουδαίο φίλο, τον Δημήτρη Χαρτζανιώτη. Αν δεν προλαβαίνω να πάω εγώ στο κτήμα, τα ποτίζει αυτός. Ο κήπος θέλει δουλειά, θέλει να είσαι εκεί. Εγώ δεν είμαι και κηπουρός, ξεχορταριάζω και φυτεύω βέβαια».

Πώς αγάπησε αυτές τις ασχολίες ο Γιώργος Μαργαρίτης; «Μικρός, στα πρώτα μου βήματα στην Αθήνα, 15 ετών, είχα ζήσει σ΄ ένα περιβόλι στο Κορωπί. Μου έμεινε αυτή η ωραία εικόνα. Όταν μεγαλώνεις και φεύγουν τα χρόνια καταλαβαίνεις πως η καλή ζωή και ο καθαρός αέρας βρίσκεται στη φύση. Όποιος ασχολείται με την γη δεν έχει χάσει ποτέ. Εκεί εξάλλου θα επιστρέψουμε. Ασχολούμενος μαζί της ξεχνάς τα φαρμάκια σου.

Τα τελευταία χρόνια πηγαίνω καθημερινά».

Ο Γιώργος Μαργαρίτης όμως είναι και άνθρωπος της παρέας. «Οργανώνω και τραπέζια εκεί. Η συνεργάτιδά μου η Μαρίνα είναι σπουδαία μαγείρισσα και μας φτιάχνει κανένα κοκοράκι ή και ψαράκια. Κάτι φίλοι απ΄ την Θήβα, οι Γιαννούληδες, φέρνουν τσιπούρες απ΄ τον Κορινθιακό. Εγώ δεν ψήνω. Μη με βάλεις με κατσαρολικά και ψηστιέρες…».


«Εκεί μελετώ τα τραγούδια μου»

Πώς συνδέεται το κτήμα και το λαϊκό τραγούδι; «Τα τελευταία μου σουξέ (“Μπεγλέρι”, Τα δικαστήρια”, αλλά και τον δίσκο που ετοιμάζω με 41 τραγούδια του Τσιτσάνη και θα βγει τον Σεπτέμβριο) τα μελέτησα εκεί, στην αράχτρα. Κι αυτό λόγω ησυχίας. Εγώ μελετώ τα τραγούδια μου στο αυτοκίνητο ή στο κτήμα.

Δεν έχω άλλο χρόνο. Το σπίτι μου στην Κηφισιά έχει θορύβους. Ο κάθε γείτονας φέρνει κηπουρούς, υδραυλικούς, μπογιατζήδες. Έχουν γκαζόν, πισίνες, κάνουν συνεχώς μερεμέτια και επισκευές. Με ξυπνάνε απ΄ τις επτά. Εμείς όμως, τα παιδιά της νύχτας αναζητούμε την ησυχία μας. Το Πολυδέντρι είναι ο δικός μου παράδεισος. Μην ξεχνάς ότι έχει και τη θέα του, βλέπει σε όλο το λεκανοπέδιο. Οι παλιοί λένε την περιοχή Βίγκλιζα (απ΄ τη λέξη βίγλα). Όταν το πήρα, ο μεσίτης μού λεγε: “φτιάξ΄ το κι άσ΄ το”. Τό ΄κανα».

Στους τακτικούς επισκέπτες του κτήματος συγκαταλέγονται οι Μανώλης Μητσιάς, Θανάσης Πολυκανδριώτης, οι θρυλικοί αθλητές του κατς Γιώργος Γκουλιώβας (Μασκοφόρος) και ο Γιώργος Τρομάρας.

«Δυσκολεύεσαι για να φτάσεις στο κτήμα. Δεν έχουμε καλό και προσβάσιμο δρόμο. Δεν ανεβαίνουν εύκολα τα αυτοκίνητα».


«Λατρεύω τα μεγάλα δέντρα»

«Εγώ λατρεύω τα μεγάλα δέντρα.

Έχω μηλιές, ροδακινιές, φουντουκιές, καρυδιές, μηλιές, ελιές, μουριές, κυδωνιές, αμυγδαλιές. Δεν πιάνουν όμως όλα. Η Μαλακάσα έχει βαρύ χειμώνα. Αν πιάσει το χιόνι, δεν μπορεί να πλησιάσει ούτε γερανός. Φέτος έβαλα και πορτοκαλιά. Να δούμε αν θα πιάσει στην πορεία. Έχουμε χρόνο.

Εξάλλου, στο άνθος της ηλικίας μας είμαστε ακόμη…».