Μια αγάπη για το καλοκαίρι
«Έχω κολλήσει μ΄ αυτό το σκάφος. Το πήρα για πέντε- έξι χρόνια και το ΄χω δεκάξι. Είμαι πάρα πολύ δεμένος γιατί μου έχει δώσει μόνο μεγάλες χαρές. Αυτά που μου ζητάει είναι ασήμαντα μπροστά σ΄ αυτά που μου προσφέρει. Και είναι μικρό και μαντζέβελο, τόσο που δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρεις θέση στο λιμάνι, ακόμα και τον Δεκαπενταύγουστο στην Ύδρα», λέει ο Δάνης Κατρανίδης για το «Ιάσων Κ», το καμάρι του (φωτό: Δημήτρης Πανουλής)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Δάνης Κατρανίδης
«Η θάλασσα, αν δεν την αγαπάς, θα σε φτύσει»
Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη gsarigiannis@dolnet.gr
Την αγάπη για τη θάλασσα την κληρονόμησε από τη μάνα του. Που την έχασε νωρίς. Η Σαλαμίνα η πατρίδα της και η θάλασσα το πάθος της.
«Μαζί της, μικρός, πήγαινα και δυο και τρεις φορές την εβδομάδα στη θάλασσα, όταν ήμασταν στην Αθήνα (στο Αιγάλεω γεννήθηκε και μεγάλωσε- μοναχοπαίδι). Γιατί τα καλοκαίρια, έτσι κι αλλιώς, στην Σαλαμίνα τα περνάγαμε και όλη τη μέρα στη θάλασσα βρισκόμασταν.
Πολλές φορές, ακόμα και το χειμώνα, μπορεί και βάρκα να νοικιάζαμε από το Πασαλιμάνι για να πάμε για ψάρεμα.
Αλλά υπήρχε και ο θείος μου, ο μπαρμπαΓιάννης, ο άντρας της αδελφής της. Ήταν από τους πρώτους που είχαν καραβάκια στη γραμμή Πέραμα- Σαλαμίνα και ο πρώτος που είχε βάλει μηχανή- α λα «Μανταλένα». Εκείνος μου έμαθε τα κουπιά. Από εκείνον λάτρεψα το καπετανιλίκι. Το πάθος φούντωσε με τα χρόνια».
Συγκρίνει τη θάλασσα με το θέατρο: «Και το θέατρο από τη μάνα μου το αγάπησα- μέσα από τον κινηματογράφο και το θέατρο στο ραδιόφωνο. Κατά σύμπτωση και οι δύο λέξεις από θήτα αρχίζουν. Και στο θέατρο και στη θάλασσα δεν ξέρεις τι σε περιμένει… Ξεκινάς με απόλυτη μπουνάτσα και πέφτεις στη θύελλα. Ή μπορεί να ξεκινήσεις με τη θύελλα και να ΄ρθει η απόλυτη μπουνάτσα και να λες: “Τι ωραίο ταξίδι τελικά!”». Αλλά και στα δύο πρέπει να είσαι καλά προετοιμασμένος. Να έχεις γνώση, σεβασμό και να είσαι έτοιμος για το απρόοπτο».
Η αγάπη του για τη θάλασσα, ενώ είχε μπλέξει από παιδάκι και με ερασιτεχνικές Σκηνές, τον οδήγησε στη Σχολή Εμπορικού Ναυτικού. «Και τότε, ενώ ήμουνα στο δεύτερο έτος, πάμε και βλέπουμε στο Δημοτικό του Πειραιά μια παράσταση: το “Έγκλημα και τιμωρία” του Ντοστογιέφσκι. Από το θίασο Αλεξανδράκη- Γεωργούλη. Σε σκηνοθεσία Γιώργου Σεβαστίκογλου. Έτρεμα και βούρκωνα από τη συγκίνηση. Άφησα το ναυτικό και πήγα σούμπιτος στη δραματική σχολή- του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Αλλά η αγάπη και ο καημός για τη θάλασσα παρέμειναν.
Στη ζωή μου πάντα υπήρχαν οι βάρκες, τα μικρά σκαφάκια… Και στη θάλασσα, όταν πήγαινα, κάτι έπρεπε να κάνω.
Δεν είμαι από τους τύπους που βάζουν το Κόπερτον και κάθονται ανάσκελα να μαυρίσουν. Είτε ψαροντούφε κο θα έκανα, είτε κυδώνια θα μάζευα…».
Στην αρχή είχε ένα μικρό ταχύπλοο. Από τότε ήταν στον ΝΟΤΚ- Ναυτικό Όμιλο Τζιτζιφιών- Καλλιθέας. «Μου άρεσε γιατί είναι λίγο παραδοσιακός, λίγο ψαράδικος, λίγο ναυτικός- όχι εξεζητημένα πράγματα… Βέβαια, έτρεχα και έφτανα γρήγορα με το σκαφάκι αλλά δεν απολάμβανα το ταξίδι».
Μια μέρα θα μπει με τον πρόεδρο του Ομίλου σε ένα βαρκάκι με λατίνι- με πανί. Αυτό ήταν! «Πρώτη φορά ένιωσα αυτή την αίσθηση, να πετάς πάνω στο νερό μόνο με τα χέρια σου και το μυαλό σου. Μόνο ο αέρας και το σκίσιμο στο κύμα! Να πρυμάω το πανάκι, να το φέρω στη σωστή γωνία με τον άνεμο, να κρατάω το τιμόνι… Τρελάθηκα! Σαν μωρό παιδί!». Θυμάται πως έστησε την κοπέλα του που τον περίμενε ώρες…
Γράφεται στη Σχολή Ιστιοπλοΐας Ανοιχτής Θαλάσσης- δάσκαλός του ο Αντώνης Βασιλειάδης που είχε κάνει το διάπλου του Ατλαντικού. Το ΄84 παίρνει το πρώτο του ιστιοφόρο- «Λα Πουπέτ», ήτοι «Η Κουκλίτσα», το βάφτισε. Τώρα έχει ένα μεγαλύτερο- είκοσι έξι πόδια. Το «Ιάσων Κ». Από το ΄93. Το προσέχει πολύ. «Αν το δεις θα νομίζεις πως το πήρα πέρσι. Το μοντελάκι του Ομίλου! “Πω, πω, τζιτζί, ο “Ιάσονας” λένε όταν το δούνε».
«Σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι», είναι το επιμύθιο. «Η θάλασσα σού απαιτεί το σεβασμό. Και μόνο που είσαι πάνω της και ταξιδεύεις. Αν δεν την αγαπάς θα σε φτύσει. Θα σε βρέξει άσχημα».
Δεν είναι αυτοσκοπός οι αγώνες
Σιγά σιγά άρχισε, φυσικά, και τους αγώνες ιστιοπλοΐας ανοιχτής θαλάσσης. «Έτρεξα πριν από δεκαπέντε μέρες. Είχα να τρέξω, μ΄ όλα αυτά που είχα- το θέατρο, το καθημερινό στην τηλεόραση, τη σχολή που δίδασκα…- απ΄ το 2006». Καμαρώνει:
«Πάντως όποτε τρέχουμε είμαστε πάντα σε μία από τις τρεις πρώτες θέσεις. Πάντα με ένα κύπελλο στο βάθρο.
Αλλά δεν είναι αυτοσκοπός οι αγώνες.
Αναμετριέσαι με τις δυνάμεις και τις γνώσεις σου, ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα, ξαναθυμάσαι αυτά που έχεις ξεχάσει, ξαναμπαίνεις στα μυστικά της ιστιοπλοΐας… Η οποία, επιπλέον, δοκιμάζει και προχωράει στις ανθρώπινες σχέσεις.
Ακόμα και τις προσωπικές σου. Το ταξίδι είναι λίγο σαν την περιοδεία: όλα βγαίνουν πολύ σύντομα στην επιφάνεια…».
Τι πρέπει να προσέχει ο ιστιοπλόος
● Την ασφάλεια. Να είναι τα πάντα σε θέση ετοιμότητας στο σκάφος. Είτε πάει για μία ώρα βόλτα είτε πάει για ένα μήνα. ● Τη συντήρηση του σκάφους. ● Να έχει γνώση του σκάφους με το οποίο ταξιδεύει.
● Πριν ξεκινήσει να μελετάει το χάρτη, τον πλοηγό, να κάνει προετοιμασία του ταξιδιού του και να υπολογίζει τα πιθανά σημεία καταφυγής αν ο καιρός χαλάσει.
● Να έχει πείρα.
● Να έχει υπομονή. ● Να μην ξεχνάει τη μαγική λέξη «λάσκα». Που σημαίνει να μην πάει κόντρα στον καιρό.
«Την αναμέτρηση με τη φύση με τίποτα δεν την αντέχεις».
Google news
