Δίκτυο

Πρώτη εκρηκτική!
Μ.Μ.

Μπροστά, δυο κοπέλες με τα χέρια συνέχεια ψηλά δεν σταμάτησαν να χορεύουν. Πίσω δεξιά, είχαν κάτι χαμόγελα σαν να τους ανακοίνωναν παχυλή αύξηση. Πίσω αριστερά, είχαν αφοσιωθεί στη σκηνή σαν να μην υπήρχε τίποτε άλλο γύρω. Οι δικοί μου, Γουελερ-ικοί ορκισμένοι, απολάμβαναν κάθε στιγμή. Και θα σας πω ότι είδα ώς και δάκρυα να αναβλύζουν με το που άρχισε να παίζει το «Εaton Riffles». Τα είχε όλα η «πρώτη» του Πολ Γουέλερ στα μέρη μας: τα εξαιρετικά τραγούδια του, παιγμένα με ένταση και πείσμα- από τους Jam ώς τα τελευταία του «22 Dreams» από έναν Γουέλερ που με εφηβική ενέργεια ήταν σαν να είχε βγει μόλις από το «Αll mod cons» (θρυλικό άλμπουμ, του 1978). Άναβε τσιγάρο, η κιθάρα «έπαιρνε φωτιά», δεν στεκόταν καθόλου- κάθησε μόνο στα πλήκτρα για τις μπαλάντες- ανέβηκε ώς και στους ενισχυτές. Τhat΄s Εntertainment! Πρώτη και καλή.

Εκρηκτική. Έπειτα από μία ώρα και τρία τέταρτα, όλοι ήθελαν κι άλλο. Και απ΄ ό,τι φάνηκε θα υπάρξει συνέχεια.

Όπως έγινε με τους James. Που ήταν κι αυτοί προχθές στους Βράχους. Ανάμεσα στο κοινό.


Ωσεί παρών…
Γ.Δ.Κ.Σ.

Το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας απόψε αρχίζει. Το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας έφτασε τις δεκαπέντε διοργανώσεις! Ένα φεστιβάλ χορού με άξονα τις σύγχρονες- ενίοτε και ακραίες και πολύ τολμηρέςεκφράσεις του σε μία πόλη της περιφέρειας όπου, μάλιστα, η πρόσβαση δεν είναι ακόμα εύκολη- εν έτει 2009, 200 χιλιόμετρα από την Αθήνα! Ένα φεστιβάλ χορού που άρχισε εν μέσω καχυποψίας και συνεχίζει εν μέσω ενθουσιασμού. Ένα φεστιβάλ χορού που πάλεψε με νύχια και με δόντια να επιζήσει και τα κατάφερε. Όχι μόνο να επιζήσει αλλά να ανθίσει χωρίς να βάλει ούτε σταγόνα νερό στο κρασί του. Ένα φεστιβάλ χορού που κέρδισε την πόλη του και κέρδισε και το πανελλήνιο- «ειδικούς» και «αδαείς».

Δεν ξέρω αν η Καλαμάτα έχει συνειδητοποιήσει το κέρδος. Εκείνο που ξέρω είναι πως της αξίζει της όμορφης πόλης ένα μεγάλο μπράβο: στους πολίτες της που τιμούν το Φεστιβάλ, στους δημάρχους που πέρασαν από τον θώκο της αυτά τα χρόνια και που όλοι το στήριξαν- ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης-, στους χορηγούς που το έσωσαν σε στιγμές απόγνωσης, στους ανθρώπους του Φεστιβάλ που χρόνια δουλεύουν ή δούλεψαν σκληρά, μεθοδικά και αθόρυβα για να φέρουν αυτό το αποτέλεσμα.

Και, βέβαια, στην Κυρία Βίκυ Μαραγκοπούλου. Η οποία έχει αφιερώσει την ύπαρξή της στην υπόθεση αυτή. Και πέτυχε ό,τι πέτυχε με τη γνώση της, την ικανότητά τηςήρεμη δύναμη-, τη δουλειά που ρίχνει και την ευγένεια και τη διακριτικότητα από τις οποίες ξεχειλίζει. Η Κυρία Μαραγκοπούλου κάθε τόσο ευχαριστεί τον Τύπο που στήριξε και στηρίζει το Φεστιβάλ. Κυρία Μαραγκοπούλου, εμείς σας ευχαριστούμε για τις χαρές που μας δώσατε αυτά τα χρόνια και για τα εναύσματα να γράψουμε όσα γράψαμε και γράφουμε. Απόψε δεν θα είμαι εκεί. Σωματικά.

Αλλά σίγουρα θα είμαι με το μυαλό μου. Και θα σκέφτομαι πως πρέπει η Κυρία Μαραγκοπούλου και οι συνεργάτες της να είναι πολύ συγκινημένοι. Η Πολιτεία, σίγουρα, δεν μπορεί να νιώσει τη συγκίνηση αυτή. Αλλά ας την καταλάβει και ας τη συμμεριστεί. Έμπρακτα. Τους το οφείλει.


Τσίτωσε ο θρίαμβος
Δ.Δ.

Παρά τον εισπρακτικό θρίαμβο του «Βang Βank», τη «Στρέλλα» στο Φεστιβάλ Βερολίνου, το βραβείο των Καννών στο Λάνθιμο και την «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππα Τσίτου που πάει στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο, η ελληνική κινηματογραφική πραγματικότητα εξακολουθεί να αλληθωρίζει τριτοκοσμικά. Το υπουργείο Πολιτισμού δεν προχωράει στην ψήφιση του νομοσχεδίου. Έτσι, η επιτροπή των πενήντα εκλεκτών που βραβεύουν τις καλύτερες εξακολουθεί να είναι όμηρος μιας πανίσχυρης δεκαμελούς μειοψηφίας. Το «Κέντρο Κινηματογράφου», όμηρος των συντεχνιών. Και on top of that το κοινό απαίδευτο, αλλοτριωμένο στην καραφαρσάρα. Η κριτική ακόμα να πάρει χαμπάρι την αλλαγή. Έτσι συμβαίνει τούτο το εξωφρενικό: οι έξω ν΄ αναγνωρίζουν, οι μέσα, Sakis και ξερό ψωμί.