[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Μήπως έχεις πυρετό;»

Ρατσιστές οι φίλοι και οι γνωστοί μου δεν είναι. Επισήμως. Όπως όλοι μας. Κι όταν με έπιασε φαρυγγίτιδα- από το άγχος, απεφάνθη ο γιατρός αρχικώς- ήταν χαλαροί. Μερικοί πανηγύρισαν και λίγο επειδή τις πρώτες μέρες δεν μιλούσα (μιλούσα δηλαδή αλλά χαμηλόφωνα διότι, ως γνωστόν, το χούι δεν κόβεται), αλλά όλα έδειχναν πως ήταν όπως πριν. Μέχρι που η φωνή επανήλθε σε λίγες μέρες και άρχισε ένας βήχας που εμφανιζόταν κατά διαστήματα, κοφτός, σχεδόν νευρικός, ιδιαιτέρως όταν εκνευριζόμουν (όχι σπάνια δηλαδή) και όταν μου μύριζε κάτι έντονα.

Τα πρώτα βλέμματα καχυποψίας άρχισαν να πέφτουν δειλά. Δυο δειλά βλέμματα εν τη ενώσει όμως γίνονταν πιο θαρραλέα. «Μήπως έχεις πυρετό;». «Όχι», απαντούσα μες στην αμεριμνησία. Την επομένη μέσα σε ένα αυτοκίνητο και μετά το δεύτερο γκουχ η κουβέντα άρχισε να περιστρέφεται γύρω από τη γρίπη των χοίρων, των πτηνών και άλλων ζώων. Το ένα τρίτο του πληθυσμού που θα νοσήσει ανέβηκε στο 50% του πληθυσμού. Ο οδηγός μού θύμισε κομψά πως έχει μικρό παιδί στο σπίτι. Και η ερώτηση να επανέρχεται. «Είσαι σίγουρη πως είναι φαρυγγίτιδα;». Είμαι. Και έχω και χαρτί γιατρού. Αλλά αν για μια απλή φαρυγγίτιδα όλοι οι δήθεν χαλαροί γνωστοί σε κοιτάνε με μισό μάτι και τρέμουν μην τους κολλήσεις μια γρίπη από την οποία θα νοσήσει τουλάχιστον το 33% του πληθυσμού- με δήθεν δικαιολογίες ότι δεν προστατεύουν τον εαυτό τους, αλλά τα παιδιά, τη σύζυγο, την πεθερά τους- φαντάσου να τους πεις ότι έπασχες όντως από γρίπη, έστω και αυτή του συρμού, όχι την άλλη την τρέντι των χοίρων. Για πότε μπαίνεις εσύ στην καραντίνα και οι άλλοι στην Κου Κλουξ Κλαν ούτε που θα το καταλάβεις.