[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Καλό καλοκαίρι» ή… «καλό χειμώνα»;

Καθώς μπαίνουμε ήδη ολοταχώς στο δεύτερο μισό του καλοκαιριού, όλοι μου εύχονται διά ζώσης ή με e-mail «καλό καλοκαίρι» και παραξενεύομαι. Η κλασική προτίμηση του Έλληνα να μένει και να ψήνεται τους δύο πρώτους μήνες του καλοκαιριού στην πόλη, για να ξεχυθεί αλαλάζων τον Αύγουστο στις εξοχές, στα χωριά και στα νησιά, δεν με έπεισε ποτέ. Οι ωραιότερες διακοπές είναι αυτές που…

έχουν ήδη τελειώσει!

Δεν υπάρχει ίσως τίποτα πιο αισιόδοξο από το να γιορτάζεις το θερινό ηλιοστάσιο του Ιουνίου, τη μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου, μέσα στη φύση- μακριά από την Αθήνα. Να βρίσκεις εύκολα ήσυχες παραλίες, τα ωραιότερα ξενοδοχεία, την καλύτερη περιποίηση, το φρέσκο ψάρι. Να πιάνεις αμέσως το καλύτερο τραπέζι, να μην ξεκουφαίνεσαι από τους γύρω σου, να περπατάς σχεδόν μόνος δίπλα στο κύμα.

Η θάλασσα, δροσερή ακόμα και ανέγγιχτη από τα στίφη των επερχόμενων παραθεριστών, να σε καλεί να λικνιστείς μαζί της, για να υποδεχθείτε το ευλογημένο καλοκαιράκι. Η άμμος, που δεν έχει τσαλαπατηθεί ακόμα από την κάθοδο των μυρίων, να ζεσταίνεται αργά αργά από τον ήλιο και να σε νανουρίζει στην αγκαλιά της, για να διώξει τις σκιές του χειμώνα από το μυαλό και το σώμα σου.

Αντιθέτως, ψηφίζω τον Ιούλιο ως τον χειρότερο μήνα της πρωτεύουσας. Η άσφαλτος καίγεται μαζί με τις λαμαρίνες και τις σάρκες, σε ένα καμίνι χωρίς έλεος. Οι άνθρωποί της, κουρασμένοι και απηυδισμένοι, είναι ακόμα πιο ευερέθιστοι, επιθετικοί και αγέλαστοι. Οι ευκαιρίες διασκέδασης σχεδόν ανύπαρκτες, «επαρχιακές»…

Και καθώς αρχίζει η μεγάλη έξοδος των ταλαιπωρημένων από την πόλη, εσύ να γυρνάς ανανεωμένος και ολόφρεσκος, για ηρεμία και περισυλλογή στην άδεια Αθήνα. Να τριγυρνάς τα βράδια στους δρόμους της, να «ακούς» την ανάσα της ανακούφισης που εκπέμπει.

«Και από Αύγουστο….»… Άντε, λοιπόν, και… «καλό χειμώνα»!