Χτυποκάρδια στα θρανία

Ο Γιαν είναι Φινλανδός, μαθητής της Β΄ Λυκείου σε δημόσιο σχολείο (ιδιωτικά δεν υπάρχουν στη χώρα του) στο Ελσίνκι. Η Βανέσα είναι Ελληνίδα, μαθήτρια της Γ΄ Λυκείου στο δημόσιο του Χολαργού. Συνομιλούν μέσω Ιnternet. Έκπληκτη η Βανέσα ανακαλύπτει ότι ο συνομήλικός της έχει πολύ ελεύθερο χρόνο, ελάχιστη πίεση, κανένα άγχος για τα μαθήματα ή για την εισαγωγή του στο πανεπιστήμιο και ότι το σχολείο του έχει μέχρι και μικρό στούντιο τηλεόρασης για να κάνουν το μάθημα της Δημοσιογραφίας! Κι όμως αυτός ο «χαλαρός» νέος, που πιέζεται ελάχιστα από το σχολείο και βασανίζεται σπάνια από τον βραχνά των εξετάσεων, φοιτά σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που έρχεται σταθερά πρώτο στον κόσμο με βάση τις αξιολογήσεις του ΟΟΣΑ, ενώ εκείνη, που βασανίζεται δέκα- δώδεκα ώρες την ημέρα σε σχολείο και φροντιστήριο και την πνίγει το άγχος, φοιτά σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που είχε αξιολογηθεί στην 28η θέση το 2000 και ήδη έχει πέσει στην 38η! Την ιστορία αυτών των δύο μαθητών, ένα τυπικό 24ωρό τους, παρακολουθεί η εκπομπή του Παύλου Τσίμα «Έρευνα» (Μega, 00.30), όπου καταγράφει τις διαφορές στο εκπαιδευτικό περιβάλλον και την καθημερινή τους ζωή και μένει με το αναπάντητο ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν το δικό μας σχολείο να πιέζει τόσο πολύ τους μαθητές του με τόσο φτωχά αποτελέσματα; Τρεις πρώην υπουργοί- Γεράσιμος Αρσένης, Μαριέττα Γιαννάκου, Βασίλης Κοντογιαννόπουλος- καταθέτουν την εμπειρία τους, τα λάθη τους και τα συμπεράσματα στα οποία έχουν οδηγηθεί.