Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Εταιρική κοινωνική ευθύνη στην πράξη

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ τής εταιρικής κοινωνικής ευθύνης αποτελεί αναμφισβήτητα μια ευπρόσδεκτη από την κοινή γνώμη συμπεριφορά των ελληνικών επιχειρήσεων, οι οποίες προσαρμοζόμενες στις απαιτήσεις των καιρών διαθέτουν ένα μικρό μέρος των κερδών τους για φιλανθρωπικούς, πολιτιστικούς και περιβαλλοντικούς σκοπούς.

Βεβαίως, τα κίνητρα της πολιτικής αυτής δεν έχουν πάντα σχέση με τη φιλανθρωπία και πολύ συχνά συνδέονται με διαφημιστικές και άλλου είδους σκοπιμότητες.

Είναι σαφές και αυτονόητο λοιπόν ότι η λυδία λίθος για τον βαθμό ευαισθησίας μιας σύγχρονης επιχείρησης απέναντι στην κοινωνία μέσα στην οποία «ζει και αναπνέει» και από την οποία αντλεί τα κέρδη της είναι μια σειρά από άλλα κριτήρια και όχι μόνο τα όποια προγράμματα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης.

Είναι τα κριτήρια του εργασιακού περιβάλλοντος, της ποιότητας των προϊόντων που παράγει, της προστασίας του περιβάλλοντος χώρου, της τιμολογιακής πολιτικής που ακολουθεί.

Οι ελληνικές τράπεζες, για παράδειγμα, μπορεί λόγω και των αλλεπάλληλων κερδοφόρων χρήσεων να διαθέτουν σημαντικού ύψους κονδύλια για προγράμματα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, αλλά την ίδια στιγμή διατηρούν πεισματικά το κόστος του χρήματος που δανείζουν σε υψηλά επίπεδα.

Σε τέτοια επίπεδα που είναι από τα υψηλότερα της ευρωζώνης.

Το περίεργο δε είναι ότι τα επιτόκια είναι λίγο πολύ τα ίδια για όλες τις εγχώριες τράπεζες, ώστε μπαίνει κάποιος στον πειρασμό να υποπτευθεί εναρμονισμένες πρακτικές.

Οι τραπεζίτες μας επικαλούνται βέβαια για τα υψηλά τους επιτόκια το ρίσκο των τραπεζικών συναλλαγών. Όμως δεν είδαμε- μέχρι στιγμής τουλάχιστον- μια διαφορετική επιτοκιακή πολιτική για όσους, επιχειρήσεις και ιδιώτες, παίρνουν άριστα στη λεγόμενη δανειοληπτική τους ικανότητα.