ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Συναίνεση

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δημ. Σταματέλλος , Ξενοφώντος 27, Καλλιθέα, γράφει:

«Η συναίνεση που ζητάει διακαώς η κυβέρνηση μού θυμίζει μια παλιά σχολική ιστορία, όταν πήγαινα στο Γυμνάσιο στην επαρχία Τροιζηνίας.

Τότε λοιπόν μια καθηγήτρια, η κυρία Μιαούλη, στρουμπουλή, κυκλοθυμική, αλαζονική, υπερηφανευόταν για το επώνυμό της (καμιά συγγένεια με τον ήρωα του 1821) και δημιουργούσε αλαλούμ σε όλες τις τάξεις που δίδασκε!!!

Κατά τις ημερομηνίες των εξετάσεων του δευτέρου εξαμήνου γέννησε το πρώτο παιδί της. Εμείς οι μαθητές της τρίτης τάξεως ήμασταν όλοι αδιάβαστοι για τις εξετάσεις στο μάθημά της, για τους δικούς μας λόγους!

Τότε λοιπόν συνεννοηθήκαμε και πήγαμε σύσσωμοι στην κλινική να της ευχηθούμε να της ζήσει το χαριτωμένο αγοράκι της, την ώρα που έπρεπε να είμαστε στην τάξη για εξετάσεις του μαθήματός της.

Όταν μπήκε ο γυμνασιάρχης στην τάξη με τα θέματα στο χέρι, δεν βρήκε κανέναν μας μέσα στην τάξη εκτός από ένα σημείωμα που είχαμε κολλήσει στον μαυροπίνακα, που έλεγε:

“Λυπούμαστε, αλλά πρέπει να παρασταθούμε αυτή τη στιγμή στη “λεχώ”, γιατί μας έχει ανάγκη!! Ευχαριστούμε”.

Ο γυμνασιάρχης έγινε έξω φρενών.

Τη συνέχεια την δώσαμε στις επαναληπτικές τον Σεπτέμβριο μήνα, με την καθηγήτρια να είναι πιο συναινετική στα ζητήματα συμπεριφοράς, αφού συμβουλεύθηκε ψυχολόγους και καθηγητές με πείρα.

Η συνύπαρξη θέλει ψυχανάλυση, ειδικά μέτρα, διαφορετική συμπεριφορά και σωφροσύνη. Ο κρυπτόμενος φεντεραλισμός ελλοχεύει κινδύνους δεσποτικούς, αυταρχικούς, απολυταρχικούς, που εμείς οι μεγαλύτεροι τους γνωρίσαμε. Δεν είναι ντροπή κάποια στιγμή να χτυπήσουμε το χέρι στο τραπέζι και να φωνάξουμε με υπερηφάνεια και θάρρος:

“Εγώ, κύριοι, δεν είμαι γεννημένος για τόσο υπεύθυνη θέση!!!”.

Τότε θα αποκτήσουμε πιο πολλούς φίλους από αυτούς που θα κερδίσουμε έχοντας το επώνυμο Μιαούλης, Κολοκοτρώνης, Καραμανλής, Παπανδρέου κ.ο.κ. Είναι μεγάλη αρετή να ξέρουμε από ποια πόρτα περνάμε, χωρίς να κουτουλάμε».