ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Τραγούδια

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Βασ. Μπάμπαλης, Αριστάρχου 11, Ηλιούπολη, γράφει: «Άρχισαν και θα κορυφωθούν τους επόμενους μήνες οι συναυλίες που δίνουν διάφοροι τραγουδιστές σε όλη την Ελλάδα. Με σύμμαχο τα όμορφα ελληνικά βράδια, αρκετές χιλιάδες από εμάς θα απολαμβάνουμε υπέροχα τραγούδια που σφράγισαν στιγμές μας επί δεκαετίες, καθώς επίσης και κάποια νεώτερα.

Αυτά τα τραγούδια στην κυριολεξία ανέθρεψαν γενιές! Ψίχα ψίχα τα λόγια τους και η μουσική τους τάισαν καρδιές! Έγιναν αποκούμπι σε δύσκολα χρόνια, αλλά ταυτίστηκαν και με στιγμές του καθενός. Στιγμές δυνατές, που χάραξαν ζωές! Σαν ένας άλλος άνθρωπος, κάθε τραγούδι στάθηκε πλάι στον πονεμένο, στον απογοητευμένο, στον χτυπημένο από τη μοίρα, αλλά και στον χαρούμενο. “Τα ΄πανε μαζί, τα ΄πιανε παρέα”…

Χαρούμενα πρόσωπα με πολύχρωμα ρούχα και μια δόση καλοκαιρινής ανεμελιάς γεμίζουν τις θέσεις κάθε χώρου, που σαν άλλος ναός γίνεται ιερός. Από το μεγαλοπρεπές Ηρώδειο έως το πιο απλό και λιτό θεατράκι της πατρίδας μας. Όσοι πηγαίνουν, πηγαίνουν για να μεταγγίσουν τα αρώματα των τραγουδιών εντός τους, για να τα πάρουν σαν ρούχο που θα τυλίξει την ψυχή τους…

Φυσικά ο κράχτης σ΄ αυτές τις συναυλίες είναι ο τραγουδιστής, ο οποίος- όπως έχει πει ο Μίκης Θεοδωράκης- είναι το πολυβόλο που “πάει” το τραγούδι στον κόσμο. Πράγματι, αυτό είναι αλήθεια! Από ΄κεί και πέρα όμως τα πράγματα χαλάνε. Το τραγούδι λες και το οικειοποιείται ο τραγουδιστής. Παίρνει όλο το χειροκρότημα και τη δόξα. Ο κόσμος ενθουσιάζεται, συγκινείται. Αυτά όμως τα όμορφα συναισθήματα που του προκαλούνται εκείνη τη στιγμή από αυτό που ζει, οφείλονται επίσης στον στίχο και στη μουσική. Ειδικά στον στίχο! Στα λόγια, στις λέξεις δηλαδή, που σε οδηγούν στα βάθη της ψυχής!

Αυτούς τους δημιουργούς (στιχουργό και συνθέτη) ο κόσμος τους αγνοεί, μη γνωρίζοντας τι ανήκει και σε ποιον. Αυτό είναι άδικο! Θα μπορούσε ένα είδος matrix με ηλεκτρονικούς υπέρτιτλους να πληροφορεί για τους δημιουργούς, και τα ονόματά τους να παραμένουν όσο διαρκεί το τραγούδι.

Όταν κι εγώ βρίσκομαι σε κάποια συναυλία, αισθάνομαι θυμό όταν παρασυρόμαστε από αυτό που ακούμε, από αυτό που ενεργοποιεί πιθανώς πολύ ευαίσθητες χορδές, και δεν γνωρίζουμεοι περισσότεροι- ποιος δημιουργός γέμισε από την ψυχούλα του στάλα στάλα το ποτήρι των στίχων.

Ας κάνει κάτι η όποια ένωση δημιουργών, μια και αυτοί που “γέννησαν” τα τραγούδια πολλές φορές είναι σαν να μην υπάρχουν, ώστε να αποδίδονται τα του Καίσαρος τω Καίσαρι».