Δίκτυο

«Ρέκβιεμ» στιβαρό
Γ.Δ.Κ.Σ.

Σε πολύ καλή στιγμή βρέθηκε την Κυριακή η Εθνική Συμφωνική της ΕΡΤ υπό τον Λουκά Καρυτινό. Με τη Μεικτή Δημοτική Χορωδία Αθηνών και τη Χορωδία της ΕΡΤ, διδαγμένες αντίστοιχα, από τον Σταύρο Μπερή και τον Αντώνη Κοντογεωργίου, έδωσαν στο Μέγαρο Μουσικής μία στιβαρή ερμηνεία του έξοχου «Ρέκβιεμ» του Βέρντι, ερμηνεία που τιμούσε το Φεστιβάλ Αθηνών στο πλαίσιο του οποίου εμφανίστηκαν. Αποφασιστικό ρόλο έπαιξαν, όμως, και οι τέσσερις σολίστες- Έλληνες και οι τέσσερις. Η σοπράνο Αλεξία Βουλγαρίδου- επιτέλους, ήρθε πάλι στην πατρίδα της!-, η μέτζο Χαρίκλεια Μαυροπούλου- γιατί όμως να εμφανιστεί ντυμένη… σαμουράι;-, ο τενόρος Μάριο Τσεφίρι και ο μπάσος Χριστόφορος Σταμπόγλης σε εξαιρετική φόρμα, ο ένας καλύτερος από τον άλλο, δικαίως απέσπασαν μαζί με τους υπόλοιπους συντελεστές το ενθουσιώδες χειροκρότημα μιας αίθουσας- των Φίλων της Μουσικής- θλιβερά, όμως, άδειας.


Ένα τέλειο έγκλημα
Β.Λ.

Μπορεί να υπάρξει τέλειο έγκλημα; Κατά την κοινωνία και τις αστυνομικές αρχές, είναι αρκετά δύσκολο. Όχι όμως και αδύνατον. Όσον αφορά μάλιστα τη συνείδηση του καθενός, εδώ τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο. Κι όμως ο παλιός συνάδελφος των «ΝΕΩΝ», Γιώργος Κόμης, με τη νέα του αστυνομική νουβέλα που κυκλοφόρησε πρόσφατα ξετυλίγει στις σελίδες του ένα «Τέλειο έγκλημα».

Ένας ανήσυχος, ευαίσθητος και ρομαντικός νέος άνθρωπος, ο Γιάννης Αυγερινόπουλος, συνθλίβεται μέσα στις αγωνίες του και τους προβληματισμούς του σε μια προσπάθεια να ερμηνεύσει τη σημερινή ανθρώπινη ηθική. Παρά την ευαισθησία του και τον ρομαντισμό του, διαπράττει το τέλειο έγκλημα. Σκοτώνει τη γυναίκα του, την Αλκυόνα, με έναν αρκετά έξυπνο τρόπο προκαλώντας ηλεκτροπληξία ενώ έπαιρνε το μπάνιο της στο λουτρό, ύστερα από λογομαχία- γιατί άλλο;- για τα πολιτικά. Ο αστυνομικός Χόλμης δεν κατάφερε να βρει τον δολοφόνο και κράτησε τον φάκελο ανοιχτό στον χρόνο. Ο δολοφόνος έπειτα από τρία χρόνια αποφάσισε να παραδοθεί. Αλλά δεν τον πίστεψαν και δεν τον συνέλαβαν. Στο τέλος θα έρθει η κάθαρση, δίχως όμως στον φάκελο να γραφεί το «διά ταύτα». Παρά το γεγονός ότι αυτό το αστυνομικό-πολιτικό μυθιστόρημα καταπιάνεται με το τέλειο έγκλημα, αυτό καθεαυτό περνάει με μαεστρία σε δεύτερο πλάνο. Σε πρώτο πλάνο βρίσκεται ο σύγχρονος άνθρωπος που έχει να αντιμετωπίσει δύο ειδών πολέμους: τον παραδοσιακό με τα όπλα, όπου τα θύματα βρίσκουν τον θάνατο γρήγορα και μαζικά, και τον άλλο, εκείνον βιώνουν καθημερινά κάποιοι από ασιτία εξ αιτίας της ανεργίας, ως αποτέλεσμα των μέτρων σύγκλισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης… Το «Τέλειο έγκλημα» είναι το έκτο βιβλίο του Γιώργου Κόμη. Έχουν προηγηθεί «Τα περιστέρια της σιωπής», «Επιστρέφοντας από το όνειρο», «Τινάζοντας τη σκόνη του χθες», «Ναυτικές ιστορίες» και «Ο Πειραιάς και οι άνθρωποί του» (καθ΄ ότι και ο ίδιος Πειραιώτης).


Πλην Λακεδαιμονίων…
Γ.Δ.Κ.Σ.

Σας έγραφα για το «Ορφέας και Ευρυδίκη» της Πίνα Μπάους που με συγκλόνισε πέρσι στην Επίδαυροόπως και τους περισσότερους που ήταν εκεί- και που έμελλε να είναι η τελευταία φορά που είδαμε την κορυφαία χορογράφο στην Ελλάδα. Παρέλειψα να αναφέρω πως υπήρχαν όμως και κάποιοι που βρήκαν τη χορογραφία «ξεπερασμένη». Δεν ξέρω αν ήταν οι ίδιοι που το 2001 βρήκαν πως το «1980» της- που και σ΄ εμένα δεν άρεσε- «δεν ήταν χορός» και που στο τέλος- άνθρωποι του χορού αυτοί, οι οποίοι ήξεραν καλά τι έχει προσφέρει η Πίνα Μπάους-, όρθιοι, την έκραζαν στο Ηρώδειο…