[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Φούσκες, φούσκες

Επιστρέφοντας στην Αθήνα μετά από δυο μέρες απουσία, μου φαίνεται ότι έχει φαρδύνει το αυτοκίνητο καθώς μπαίνω μαζί του στα στενά. Το οδηγώ προσεχτικά μέχρι τη φοιτητική του γκαρσονιέρα – ευτυχώς δεν καταναλώνει φως, νερό, τηλέφωνο όσο μένει εκεί- και βιάζομαι να ξαναβρώ πόδια και ΜΜΜ με τα οποία γνωριζόμαστε καλύτερα. Εγκαταστάθηκε η γνωστή κόλαση του καλοκαιριού, που την περνάς σεμνά και ταπεινά από το ένα αιρκοντίσιον στο άλλο. Στους κεντρικούς δρόμους ωστόσο επιμένει η χαρούμενη νότα με τις σαπουνόφουσκες, ας την πούμε χαρούμενη. Γιατί όσο να ΄ναι αυτές οι νέου τύπου, μαζικής παραγωγής φούσκες που παράγονται από κάτι σαν πιστόλι το οποίο τις εκτοξεύει όπως τις σφαίρες ένα αυτόματο, υποδεικνύουν τον ελεύθερο χώρο της πόλης: ψηλά, προς τα πάνω, εκεί που τα κτίρια μαζεύονται κάπως, είχαν μάλιστα ονομαστεί ρετιρέ, αποτραβηγμένα, μέχρι που το ξανασκέφτηκαν και είπαν «γιατί να αποτραβιόμαστε;», εκεί λοιπόν οι ορίζοντες ανοίγουν, το φως κυκλοφορεί, κι αν μπορούσε κανείς να πετάξει θα απολάμβανε σίγουρα ακόμα και τις πιο σφιχτοκτισμένες γειτονιές. Και μπορεί να διασκέδαζε με τα πάθη μας σε αυτά τα στενά πεζοδρόμια, με την ανυπομονησία μας στις στάσεις που αργούν τα λεωφορεία και στους δρόμους που δεν βρίσκεις να παρκάρεις αλλά επιμένεις να προσπαθείς, καθώς θα σηκωνόταν όλο και ψηλότερα. Μπορεί να βάλουν ιδέες όλες αυτές οι σαπουνόφουσκες, τέλειο προϊόν της ασιατικής αμηχανίας που αναρωτιόταν τι να πλασάρει στους Ευρωπαίους που να μην φοβίζει, να φαίνεται ανάλαφρο, να σκεφτούν ας πούμε οι διαφημιστές: ορίστε χώρος ελεύθερος για εκμετάλλευση, αλλά πώς να φτιάξεις διαφημιστικές φούσκες;

Άσε που αν γίνουν γερές και δεν σκάνε, μπορεί να σηκώσουν τους μετανάστες πωλητές και να τους μεταφέρουν πάνω από τα σύνορα.