[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Μεγάλες προσδοκίες

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ένας χρόνος από τότε. Ήταν περί τα τέλη Αυγούστου του 2008, όταν ξαφνικά φούντωσαν οι φήμες. Έλεγαν πως η κυβέρνηση, παραβιάζοντας κατάφωρα την επετηρίδα των ανώτατων δικαστών, «έσπρωχνε» έναν αρεοπαγίτη, προορίζοντάς τον για το αξίωμα του προέδρου του Αρείου Πάγου όταν θα αποχωρούσε ο άρτι απελθών. Ο εν λόγω αρεοπαγίτης ήταν χαμηλά στη σειρά αρχαιότητας και η φημολογούμενη αυθαιρεσία ενοχλούσε πολύ. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ μάλιστα υπέβαλαν στη Βουλή και ερώτηση στον υπουργό Δικαιοσύνης για το θέμα. Τελικά ο αρεοπαγίτης δεν προήχθη τότε στον βαθμό του αντιπροέδρου, όπως ήθελαν τα σενάρια που ίσως δεν απείχαν πολύ από τις προθέσεις του κυβερνητικού επιτελείου.

Τοποθετήθηκε όμως τώρα στην πλέον νευραλγική θέση της ηγεσίας της Δικαιοσύνης- και δεν άνοιξε… μύτη. Αντιθέτως, η επιλογή του κ. Ιω. Τέντε ως διαδόχου του κ. Σανιδά προκάλεσε μεγάλη ανακούφιση σε δικαστές, δικηγόρους και πολιτικούς όλων των παρατάξεων. Δεν είναι περίεργο; Καθόλου, γιατί απλούστατα οι διαμαρτυρίες δεν στρέφονταν κατά του προσώπου του. Η αξία του, η πορεία του και η συνολική παρουσία του στον χώρο δεν αμφισβητήθηκαν ούτε κατ΄ ελάχιστον. Από αυτήν εδώ τη στήλη μάλιστα διατυπώναμε τότε μια απορία: «Γιατί τον καίνε;

Περισσεύουν οι καλοί;». Ευτυχώς ο κ. Τέντες δεν κάηκε. Επικράτησαν ωριμότερες σκέψεις και δεν τον έριξαν στον… Καιάδα.

Ενδεχομένως να μην το θέλησε και ο ίδιος. Γνώριζε προφανώς ότι οι χαριστικές συμπεριφορές δεν ταιριάζουν στην περίπτωσή του καθώς ακυρώνουν αυτομάτως τις πραγματικές αξίες. Κάθε πράγμα στην ώρα του λοιπόν. Η ώρα ήρθε και επιβεβαίωσε κάτι πολύ σημαντικό. Παρά την αλλοτρίωση που έχει υποστεί το αξιακό μας σύστημα, αναδεικνύοντας συχνά τη διαπλοκή και την ανεντιμότητα σε απαράμιλλα προσόντα, τα θεμέλια παραμένουν γερά. Καλά τα «λαμόγια», αλλά για άλλες δουλειές. Όταν πρόκειται για θεσμούς, εκπτώσεις δεν χωρούν. Η ανακοίνωση του ονόματος του κ. Τέντε ως νέου εισαγγελέα του Αρείου Πάγου επέβαλε παύση των εχθροπραξιών στο πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Αυτό και μόνο, εν μέσω έντονων προεκλογικών διαξιφισμών, λέει πολλά. Και αυξάνει παράλληλα το βάρος των ευθυνών του. Δεν έχει άλλη επιλογή… Πρέπει να το σηκώσει. Όσο μοναχικός κι αν είναι ο δρόμος…