Παράνομη χαρακτήρισε ο Μουσαβί τη νέα κυβέρνηση του Αχμαντινετζάντ

ΠΑΡΑΝΟΜΗ χαρακτήρισε χθες ο ηττηθείς μεταρρυθμιστής υποψήφιος Μιρχοσεΐν Μουσαβί τη νέα κυβέρνηση του προέδρου του Ιράν Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, τον οποίο μάλιστα ο πρώην πρόεδρος Μοχάμαντ Χαταμί κατηγόρησε για «βελούδινο πραξικόπημα». Ο Μουσαβί κάλεσε τις αρχές να απελευθερώσουν τα «παιδιά της επανάστασης», αναφερόμενους στους πολλούς νέους που έχουν συλληφθεί μετά τις αμφιλεγόμενες προεδρικές εκλογές της 12ης Ιουνίου, ενώ ζήτησε και την άρση της απαγόρευσης λειτουργίας ορισμένων μετριοπαθών εφημερίδων και ιστοσελίδων. Ακόμη προέτρεψε τους οπαδούς του να συνεχίσουν να διαδηλώνουν, ενώ ο Χαταμί δήλωσε: «Οι διαμαρτυρίες πατάχθηκαν και εκείνοι που έπρεπε να προστατεύσουν τον λαό, τον ταπείνωσαν… Παρ΄ όλα αυτά, η κυβέρνηση μιλά ακόμα για εθνική συμφιλίωση και ειρήνη». Το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Fars μετέδωσε χθες, επικαλούμενο την αστυνομία, ότι 20 διαδηλωτές έχουν χάσει τη ζωή τους και περισσότεροι από 1.000 έχουν συλληφθεί στις διαδηλώσεις που ακολούθησαν την επανεκλογή του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ. Η ιρανική Ένωση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που εδρεύει στο Παρίσι ανέφερε πριν από λίγες ημέρες ότι στη διάρκεια των διαδηλώσεων έχουν συλληφθεί πάνω από 2.000

άτομα.


«Οξυδερκής η στάση του Ομπάμα για το Ιράν»

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ για την κατά πολλούς συγκρατημένη στάση του Αμερικανού προέδρου Ομπάμα σχετικά με τις εξελίξεις στο Ιράν συνεχίζονται. Στη συζήτηση ενεπλάκη και ο ιστορικός Πολ Κένεντι, ο οποίος χαρακτήρισε τη στάση του Λευκού Οίκου «οξυδερκή». «Υπάρχουν δύο λόγοι γι΄ αυτή», διευκρίνισε. Ο πρώτος είναι πρακτικός καθώς η Αμερική δεν μπορεί να κάνει τίποτα προκειμένου να βοηθήσει, ενώ αντίθετα οι ιρανικές αρχές μπορούν πολύ εύκολα να ισχυριστούν ότι οι διαδηλώσεις υποκινούνται από τις ΗΠΑ. «Παρά τα πολλά προβλήματά της, η Ουάσιγκτον έχει τεράστιες δυνατότητες να παρέμβει στα περισσότερα μέρη του κόσμου», αναφέρει ο Βρετανός ιστορικός σε άρθρο του στους «Νew Υork Τimes». «Αυτή την ιδιότητα την έχει από το 1917, όταν πήρε τη θέση της Ευρώπης ως η κεντρική δύναμη στην παγκόσμια πολιτική.

Η Ουάσιγκτον
Μετά το 1945, όμως, η στρατηγική της άλλαξε με έναν ενδιαφέροντα τρόπο. Αντί να είναι η τελευταία Μεγάλη Δύναμη που μπαίνει σε μια σύγκρουση, υιοθέτησε τον ακριβώς αντίθετο ρόλο: έβαλε τις δυνάμεις της στην πρώτη γραμμή, κατά μήκος των νέων συνόρων της ανασφάλειας: Βερολίνο, Μεσόγειος, Κορέα. Καθώς οι Βρετανοί και οι Γάλλοι υποχωρούσαν, οι Αμερικανοί προήλαυναν».

Όλος ο κόσμος, γράφει ο Κένεντι, διευθυντής Διεθνών Σπουδών Ασφαλείας στο Γέιλ, έφθασε να περιμένει την ανάμειξη της Ουάσιγκτον σε κάθε μεγάλη διεθνή κρίση. «Αυτή η άποψη όμως αποτελεί συνταγή για σίγουρη καταστροφή, καθώς προϋποθέτει πάντα το χειρότερο σενάριο: το Ιράν επιτίθεται με πυρηνικά στο Ισραήλ, η Βόρεια Κορέα στην Ιαπωνία, οι Ταλιμπάν στη Νέα Υόρκη. Είναι αδύνατον να οργανώσεις μια πολιτισμένη κοινωνία πάνω σε υποθέσεις καταστροφών. Αυτή η στιγμή δεν είναι η κατάλληλη για τον Μπαράκ Ομπάμα να υιοθετήσει μια “πιο αποφασιστική” προσέγγιση απέναντι στο Ιράν, επειδή δεν υπάρχει τίποτα για τους Αμερικανούς να αποφασίσουν. Αντίθετα, είναι η σωστή στιγμή για τον Ομπάμα να ενστερνιστεί την πολιτική ενός από τους σημαντικούς προκατόχους του στον Λευκό Οίκο, του Θίοντορ Ρούζβελτ: μίλα ήρεμα και κράτα ένα μεγάλο ραβδί».